Biedermann Howard Gutman verraadt Israël in opdracht van Obama

 

 

Eindelijk ben ik erachter wat die Howard Gutman – Obama’s ambassadeur in België geworden vanwege ruime bijdragen aan diens verkiezingsfonds –  op 30 november 2011 tijdens een congres over antisemitisme in Brussel nou eigenlijk heeft gezegd. Het Vlaamse Joods Actueel heeft de hele tekst gepubliceerd.

 

We leren daaruit dat Howards Gutmans vader een Jood was in een getto in Polen, die de oorlog overleefde in de bossen van Polen en die op valse papieren na 1945 naar Amerika kwam. En dat Howard Gutman jr. zelf in Amerika een fantastische carrière maakte als jurist en altijd deel heeft uitgemaakt van de machinerie van de Democrats. Howard vertelt niet dat hij flink financieel heeft bijgedragen aan Obama’s campagne, maar wel dat hij hard gewerkt heeft om de Joodse stem binnen te halen voor Obama. “I combated significant suspicion and concern among the Jewish community as to whether a black man named Barack Hussein Obama could really be a good friend for Israel and the Jewish community.”

 

Nou, dat is inderdaad gebleken hoe terecht dat wantrouwen was, dat Gutman bestreden heeft.

 

Gutman vertelt dat hij tijdens zijn ambassadeurschap overal speeches heeft gehouden “in Flanders, Brussels and Wallonia and even before the World Jewish Congress on Barack Obama’s relationship with the Jewish community and the Middle East.” En wat betoogt Gutman in die speeches? “( . . .)  that by becoming credible in the Arab world, President Obama has become Israel’s best and most valuable friend ( .. .).”

 

Dat “credible in the Arab world” zouden veel deskundigen, zoals Barry Rubin, graag vervangen door: became the laughing stock in the islamic world. Obama, betogen mensen als Rubin, heeft de hielen gelikt van de meest afzichtelijke regimes in het Midden Oosten en heeft de meest walgelijke totalitaire ideologie ooit, de islam, diep respect betoond. Daarbij heeft hij Israël verraden en heeft geen enkele vooruitgang in het hele Midden Oosten geboekt. Integendeel. De puinhoop is er groter dan ooit.

 

Gutman heeft zich in België een slag in de rondte ge-iftard. Een iftar – de maaltijd waarbij tijdens de ramadan na zonsondergang een nacht van vreten geopend wordt na een dag van hongeren en uitdrogen –  geldt bij Westerse dhimmies als dé gelegenheid bij uitstek om respect te betonen voor het geloof van de vrede. Op vele manieren, vertelt Gutman, heeft hij aan “outreach” gedaan richting de Belgische moslimgemeenschap. Hij had nog nooit zoveel applaus gekregen voor een speech als juist in Molenbeek voor een gehoor “dominated by girls with head scarves and boys named Mohammed, standing and cheering boisterously for a Jewish American, who belongs to two schuls and whose father was a Holocaust survivor”. Ja, ik denk persoonlijk dat je dan heel veel respect moet hebben betoond. IK kom er zo nog op terug.

 

Dan komt Gutmans analyse van het antisemitisme. Eerst vertelt hij dat er nou eenmaal haatdragende types zijn die zomaar een hekel hebben aan álle minderheden: “Those anti-Semites are people who hate not only Jews, but Muslims, gays, gypsies, and likely any who can be described as minorities or different.”

 

Merk op dat moslims op één lijn staan met Joden, wat de suggestie wekt dat het gelijkwaardige culturen zijn - wat in mijn visie pervers is – en dat “gay” eigenlijk niet in een rijtje met culturen thuishoort, omdat homoseksualiteit aangeboren is. Dat doet Gutman, waarschijnlijk onbewust, omdat hij alles wat met antisemitisme en discriminatie te maken heeft “comlicated and changing” vindt en op die manier draagt hij aan dat kaleidoskopische karakter bij.

 

Vervolgens komt Gutman aan het echte werk toe. Hij vermeldt twee antisemitische incidenten in Brussel: “ ( . . . ) Jacques Brotchi a Federal Senator and leading neurosurgeon, quit his affiliation with a Brussels university over issues of anti-Semitism and  ( . . .) a Jewish female student was beaten up at a Belgian school by other students spewing racial epithets”.

 

En dan komen er een paar sleutelzinnen: “It is the problem within Europe of tension, hatred and sometimes even violence between some members of Muslim communities or Arab immigrant groups and Jews. It is a tension and perhaps hatred largely born of and reflecting the tension between Israel, the Palestinian Territories and neighboring Arab states in the Middle East over the continuing Israeli-Palestinian problem.” [mijn schuine vet]

 

Niet alleen vindt Gutman de islam net zo mooi als de Joods-Christelijk-Verlichte traditie, maar ook impliceert hij dat de schuld aan de “tensions” evenredig verdeeld is over beide kanten. Dat is krankzinnig en misdadig. Een man in zijn positie dient beter te weten. Ik acht me zo langzamerhand ontslagen van de plicht tot toelichting en ik stel alleen met Dennis Praeger vast dat er maar één probleem is rond Israël: de islamieten willen de Joden vermoorden. Gutman praat nog nét niet over “occupied Westbank”, de smerigste van alle leugens wereldwijd van de laatste 45 jaar, maar met dat jargon “Palestinian Territories”bedoelt hij hetzelfde. Geen wonder dat mijnheer Gutman zo’n donderend applaus kreeg van al die hoofddoeken en Mohammeds: want dat was omdat hij zijn gehoor uitlegde dat hun Israël-haat heel begrijpelijk is en helemaal niks met een 1400 jaar oude traditie van antisemitisme in de islam te maken heeft en al helemaal niks met wat we de sinds de moefti van Jeruzalem gerust de nazislam mogen noemen: de islam namelijk die naadloos de nazistische Jodenhaat in de eigen Jodenhaatraditie heeft opgenomen.

 

Gutman past precies in het offensief tegen Israël van Obama en die hele kliek van linkse en “revolutionaire” islamofielen rondom hem, in het bijzonder mijnheer Panetta. Niet de “Palestijnen”, die de afgelopen 90 jaar niks dan terreur hebben gepleegd, die in samenwerking met de Arabische landen drie keer een genocidale aanval op Israël hebben ondernomen (1940, 1967, 1973), die alle vredesvoorstellen van Israël, ook de meest absurd toegevende, bewust hebben gesaboteerd, omdat ze maar één echt doel hebben: Israël vernietigen, een nieuwe Holocaust.  En waarom hebben ze dat doel al die tijd kunnen handhaven? Door het verraad van islamofiel en “anti-Zionistisch” “links” in het West-Europa. En nu hebben deze linkse verraders en Holocaustbevorderaars eindelijk ook een bondgenoot in het Witte Huis, die geholpen wordt door linkse Joden als . . . . tsja . . . . ga ze maar eens opsommen, in Israël zowel als daarbuiten. In elk geval hoort Gutman erbij.

 

Want hij gebruikt consequent de leugentaal die moet verbergen dat Israël 100% in zijn recht staat en dat de “Palestijnen” en het hele verdere Midden-Oosten al bijna 90 jaar voor 100% misdadig bezig zijn. Luister nou eens naar dit foute geouwehoer. Als hij opgemerkt heeft dat we in West-Europa nóg zo ons best kunnen doen lief te zijn voor de moslims, als de “tensions” rond Israël niet opgelost worden, is het allemaal vergeefs:

 

“It is the area where every new settlement announced in Israel, every rocket shot over a border or suicide bomber on a bus, and every retaliatory military strike exacerbates the problem and provides a setback here in Europe for those fighting hatred and bigotry here in Europe.”

 

Kijk! Kijk! kijk! Nederzettingen van Israël in Samaria-Judea (“de Westbank”) staat op één lijn met random rockets op Israël en zelfmoordaanslagen in bussen en het antwoord dat Israël (“retaliatory military strike”) daarop geeft.

 

Het is altijd hetzelfde met die linksen en anti-Zionisten! Ze lullen zó godvergeten krom, ze stoppen zoveel perverse Quatsch in één zin dat je godverdomme niet weet waar je moet beginnen! Deze vollidiotische Biedermann Gutman ook weer.

 

Om te beginnen . . . . .  beginnen de Arabieren altijd. Als die vandaag ophouden met Joden vermoorden is het probleem morgen opgelost. En die nederzettingen worden daar volledig terecht gebouwd. Hoezo dat, mijnheer Pennings? Ga ik je uitleggen, druiloor en het kost een paar woorden en het duurt even.

 

De Arabieren hebben niks in Samaria-Judea te maken. Ze zijn daar in 683 na Christus binnengevallen toen de Joden daar al duizenden jaren woonden en vervolgens hebben ze de Joden en Christenen aldaar 1300 jaar geterroriseerd, vernederd, vermoord en uitgezogen. Toen de Joden van West-Europa rond 1880 opnieuw naar Palestina begonnen te trekken was dat een daad van DÉ-kolonisatie en tegelijk van ontwikkelingshulp. De islamitische Arabieren hebben in die 1300 jaar heel Palestina herunter gewirtschaftet: het was een leeg, dor, woest land waar de laatste druppels leven uitgezogen werden door absenteïstische Arabische landheren. In 40 jaar tijds schiepen de Joden in Palestina nieuwe dynamiek, welvaart en een verhoogde levensverwachting, óók voor de Palestijnse Arabieren .

 

Dan zijn we aangekomen in 1920, bij de conferentie van San Remo (1920 – 1922), waar de kaart van het Midden Oosten opnieuw getekend moest worden, omdat het rijk van de Turken, het Ottomaanse Rijk, uiteengevallen was, nadat de Turken samen met Duitsland WO I hadden verloren. San Remo 1920 reageerde op de vermeende oorzaken van WO I: geen veelvolkeren-staten meer, want daar kwam maar oorlog van: zie Oostenrijk-Hongarije en dus ook het Ottomaanse Rijk. De bedoeling van San Remo was niet koloniaal, maar anti-koloniaal: de nieuw te scheppen staten in het Midden-Oosten moesten begeleid worden naar zelfstandigheid door de Mandaatsmachten Engeland en Frankrijk. Palestina, leeg en dor, was naast Syrië en Irak en Libanon en Jordanië gewoon één van die staten.

 

San Remo 1920 gaf Engeland de mandaatsmacht over Palestina waar de Engelsen een “nationaal tehuis” voor ook de Europese Joden zouden stichten. Dat tehuis omvatte niet alleen wat nu bekend staat als “de Westbank” – dat al duizenden jaren eigenlijk Samaria-Judea heet - maar ook het huidige Jordanië. Dat hele gebied werd gezien als “Palestina” en de bedoeling was dat de binnentrekkende Joden geen inbreuk zouden maken op de rechten van de daar al wonende Arabieren. Nou, dat deden de Joden ook niet: ze brachten meer “rechten” naar Palestina dan de Arabieren onder hun feodale Arabische bazen ooit gehad hadden, in de vorm van meer fatsoen, maar ook van meer welvaart en betere gezondheid. In tegenstelling tot wat de haat-mythe beweert kochten de Joden tegen méér dan redelijke prijzen grond die meestal woest, leeg en dor was en maakten die eigenhandig vruchtbaar.

 

De Engelsen, in de persoon van “High Commissioner” Herbert Samuel, stelden bij het overlijden van de Moefti van Jeruzalem, in 1921, een nieuwe Moefti aan: Amin al-Hoesseini, die al vanaf 1920 bezig was haat te zaaien en op te roepen tot moord op de Joden. Hij wordt in die functie zowel de politieke als geestelijke leider van de Arabische moslims in Palestina. Hij ontketende moorddadige pogroms tegen de Joden in Palestina. Zin in een sappig en vrolijk annekedoteke? Alan Dershowitz tekent in zijn “The Case for Israël” (p. 43) de volgende getuigenis op van de Engelse politiechef van Hebron over een pogrom in Hebron van 1929:

 

“Bij het horen van gegil in een kamer, ging ik een door soort van tunnel-doorgang en zag een Arabier bezig met  het afsnijden van het hoofd van een kind met een zwaard. Hij had het kind al getroffen en wilde opnieuw toeslaan, maar toen hij mij zag probeerde hij de slag op mij te richten, maar miste. Hij stond bijna tegen de loop van mijn geweer aan en ik schoot hem laag in zijn kruis. Achter hem bevond zich een Joodse vrouw gesmoord in bloed met een man die ik herkende als een [ Arabische] politieagent genaamd Issa Sheriff  uit Jaffa in Mufti. Hij stond boven de vrouw met een dolk in zijn hand. Hij zag me en snelde een aangrenzende kamer in en probeerde me te buiten te sluiten, terwijl hij schreeuwde in het Arabisch: ‘Edelachtbare, ik ben een politieagent.’ Ik ging de kamer binnen en schoot hem neer.”

 

Die moefti dus. Behalve dat hij pogroms organiseerde, werkte hij samen met de nazitop aan de uitroeiing van de Joden in Europa en maakte plannen voor massamoord op de Joden in Palestina: de mobiele vergassingswagens stonden al in Griekenland klaar om verscheept te worden.

 

In 1948 is de terreur, ontketend door de moefti, uitgelopen op een volledige oorlog waarbij vijf Arabische staten de in mei uitgeroepen staat Israël binnenvallen. Israël houdt stand, maar de Arabieren veroveren in die aanvalsoorlog Samaria-Judea (“de Westbank”) waarin Jeruzalem ligt. Ze bezetten dus illegaal - wánt na een veroveringsoorlog (!) –  dat stuk land. Volgens het anno 2011 nog steeds geldige Verdrag van San Remo behoort  Samaria-Judea tot het Joodse vestigingsgebied. Die illegale bezetting wordt van 1948 tot 1967 uitgevoerd door Jordanië. Dan is Jordanië opnieuw betrokken bij de aanvalsoorlog op Israël in 1967, dus het sowieso al illegaal bezette Samaria-Judea wordt als springplank gebruikt in deze genocidaal bedoelde oorlog die opnieuw een aanvalsoorlog is. Maar de Israëli’s winnen en bezetten in deze voor hen verdedigingsoorlog Samaria-Judea waar ze sowieso volgens San Remo 1920 mogen wonen.

 

 

In zomer 1967, meteen na afloop van de oorlog, biedt de overwinnaar, Israël, aan de Arabische landen vrede aan. Let op! Hoe genereus! De Israëli’s bieden aan dat ze Samaria-Judea weer willen opgeven! Dus het Samaria-Judea  waar ze volgens San Remo 1920 het volste recht hebben te wonen, dat van 1948 – 1967 door Jordanië illegaal want na een aanvalsoorlog is bezet en dat de Israëli’s na 1967 legaal mogen bezetten want veroverd in een verdedigingsoorlog.

 

En weet je wat die Arabieren, vergaderd in de herfst van 1967 in Khartoem al zeggen? Drie keer nee! Geen vrede, geen onderhandelingen, geen erkenning. En dus had Israël geen andere keus dan in Samaria-Judea te blijven en het bewind te voeren.

 

En dan volgen die pakweg 45 jaren waarvan ik getuige ben geweest en waarin de Israëli’s alles geprobeerd hebben om vrede te krijgen met “de Palestijnen”. Minieme gebiedjes in Samaria-Judea wilden de Israëli’s behouden, vlak tegen hun grens van 1948 aan (die niet eens een officiële grens was, maar een bestandslijn). Gebiedjes die essentieel waren om Israël verdedigbaar te maken waar het land het smalst is. Ruime compensatie boden ze Arafat daarvoor. En men weet hoe het is afgelopen. Arafat, die de moefti van Jeruzalem zijn mentor noemde, heeft alles bewust gesaboteerd en Abbas die Arafat zijn held noemde, is in precies dezelfde lijn doorgegaan.

Zullen we terugkeren naar zijne edelachtbaarheid Howard Gutman, met zijn mind boggling perversity in one sentence? Nog maar eens die zin?

 

“It is the area where every new settlement announced in Israel, every rocket shot over a border or suicide bomber on a bus, and every retaliatory military strike exacerbates the problem and provides a setback here in Europe for those fighting hatred and bigotry here in Europe.”

 

Het is jammer dat de perverse gekte van deze Howard Gutman niet wordt ingezien door prominente Vlaamse Joden. Bijvoorbeeld Michael Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel.  Vooropgesteld: Michael Freilich wordt door mensen die hem goed kennen – en die ik dan weer goed ken – ervaren als intelligent en een dappere lieverd, maar toch best wel een beetje week als het er echt op aan komt. Dat blijkt ook uit zijn stellingname in Joods Actueel inzake deze speech van Gutman:

 

“Ik begrijp de grote controverse echter niet. Wat Gutman deed, was louter een analyse maken van de situatie. En die analyse klopt ook, het werd al verschillende keren aangetoond dat wanneer de toestand in het Midden-Oosten escaleert het aantal anti-Joodse incidenten in onze straten, uitgevoerd door moslims, evenredig stijgt. Zijn uitspraak is dus hoegenaamd niet controversieel. Dat neemt niet weg dat er zoiets bestaat als echt moslimantisemitisme en dat is niet nieuw. Zo was de moefti van Jeruzalem een groot voorstander van Hitler en hielp hij actief mee om Joden te vermoorden. Hij droomde er ook van om de Joden van Palestina en-masse uit te moorden.”

 

Ja, Michael, maar de uitspraken van Gutman gaan veel verder dan feiten vaststellen. In zijn speech zitten de politieke opvattingen van Obama en van heel Westers links verborgen:

1) Islam is net zo mooi als de Joods-Christelijk-Verlichte traditie, nee móóier!

2) Israël draag net zo veel schuld aan de problemen als de Arabieren, nee méér!

 

En dat zijn twee hele smerige fucking leugens, beste jongen.

 

Freilich gaat nog dieper:

 

“Maar reguliere moslims zijn van nature uit niet anti-Joods. Het is al langer geweten dat de Joden het in de Arabische wereld beter hadden dan in de christelijke wereld. De Jodenhaat is daar pas echt opgekomen toen de Israëlische staat werd opgericht. De gretige afname van anti-Joodse boeken, zoals Mein Kampf en De Protocollen van de wijzen van Zion, moet dan ook in die context worden gezien. Ik kan me niet ontdoen van het gevoel dat we hier politieke spelletjes zien, waarbij de tegenstrevers van Barack Obama voor het presidentschap, Joodse kiezers willen paaien. Met de opinies van Howard Gutman ben ik het niet altijd eens, maar ik zie mij thans wel genoodzaakt om te zeggen dat zijn woorden niet meer zijn dan een correcte analyse van de situatie, tot spijt van wie het benijdt.”

 

Ja, dat zou best wel eens waar kunnen zijn, dat moslims “van nature uit” geen Jodenhaters zijn. Maar sinds het optreden van Mohammed zijn ze dat wel en dus al 1400 jaar lang. Ach, Freilich, kijk eens naar dit filmpje en begin op 1:48 heel goed op te letten. Dit ventje is een product van deze cultuur. En zal ik ter nadere adstructie van die cultuur nóg maar eens Kees Beekmans van stal halen?

 

Lees “de Groene” van 13 oktober 2006 waarin hij een van zijn columns schreef. Beekmans was vroeger Volkskrant-journalist, maar raakte dermate bewogen door het gruwelijke lot van de allochtone jeugd in Nederland dat hij leraar werd op een VMBO. Vervolgens ging hij in Marokko wonen en trouwde een Marokkaanse vrouw. Bepaald geen bevooroordeelde “racist”, deze Beekmans. Hij schreef:

 

“Het is beter met Marokkanen geen gesprek over joden te beginnen, want de doorsnee Marokkaan moet niets van joden hebben. Ik ben een paar keer tegen wil en dank in zo’n gesprek verzeild geraakt en dan zie je iemand van wie je dacht dat-ie een redelijk man was veranderen in een paranoïde krankzinnige. In Israël eten de joden Palestijnse baby’s! Ze hebben Jezus (Issa) verraden want ze hebben gekozen voor de weg van de sjeitan, de duivel. Bush doet alles wat de joden zeggen. Et cetera . . ”

 

En het is voorts niet “geweten”, Freilich, dat die Christenen veel erger waren dan de islamieten. Dat is een illusie, die inmiddels door Andrew Bostom afdoende opgeblazen is. En ik zal het nóg maar eens herhalen: Martin Gilbert mag dan in zijn ‘In Ishmael’s House: A History of Jews in Muslim Lands’ (2010) een optimistische toon aanslaan over de ‘welvaart en de kansen voor Joden in moslimlanden’ door de geschiedenis heen, maar de inhoud van zijn eigen boek logenstraft die toon. Een recensent zei terecht dat Gilbert ‘hoop boven ervaring’ stelt en dat hij dat doet ondanks wat hij zelf te vertellen heeft. De Joodse individuen die in de geschiedenis in islamitische landen tot macht en welvaart kwamen, waren uitzonderlijke talenten in uitzonderlijke periodes. En zelfs dan dreigde het gevaar van de Jodenhaat altijd. Gilbert staat met dit boek in de traditie van het onterechte optimisme over de islam dat ook gevoed is door de Duitse historicus Heinrich Graetz (1817 – 1891). Precies door dat 19^e eeuwse onterechte optimisme zijn de Joden met te veel vertrouwen aangaande het Mohammedanisme aan het experiment ”Israël” begonnen.”

 

Ik bezit een prachtig boek uit 2008 over Israël van eveneens Martin Gilbert: “The Story of Israel” van uitgeverij Carlton. In de sobere en feitelijke tekst staan op de ruime pagina’s vele foto’s verspreid. Op ingenieuze manier zijn allerlei documenten - bijvoorbeeld de originele Balfour-verklaring en een handschrift van Herzl – in “zakjes” in de pagina’s gestoken. Op pagina 16 staat een foto van Judah Magnes (1877 – 1948). Hij was de eerste bestuursvoorzitter van de in 1925 in Jeruzalem geopende “Hebrew University”. De universiteit was bedoeld voor Joden en Arabieren. Bij de foto staat deze tekst:

 

“JUDAH MAGNES was among those who worked hardest, both to build up the highest standards of the Hebrew University, and also try to bridge the gap between Jews and Arabs. For 15 years he sought means of communication and cooperation with the Arabs, but in the end he had a deep sense that the gap was unbridgeable.” [mijn schuin]

 

Die ontdekking van Magnes hebben meer mensen in het Westen in de jaren 1990 opnieuw moeten doen. Het boek van Samuel Huntington die in 1996 in zijn “Clash of Civilizations” vaststelde dat de islam altijd “bloody borders” had gehad met zijn buren, was een “landmark” in een groeiend bewustzijn omtrent de kwaadaardigheid van de islam. Daarna kwam er een stroom aan literatuur op gang, die de ware aard van de nazislam bloot legde.

 

De vraag is waarom het kwaadaardige karakter van het Mohammedanisme zo systematisch gedurende vele eeuwen ongezien en miskend is gebleven, althans in vele milieus. Er is bijvoorbeeld een enorme bloemlezing samen te stellen van 19^e en vroeg 20^ste eeuwers die het zwarte hart van de islam uitstekend in het vizier hadden, maar er is ook een constante stroom van naïviteit omtrent het Mohammedanisme, die tot op heden krachtig doorkabbelt en misschien zelfs aanzwelt.

 

Ik kan de literatuur niet overzien, dus het zou kunnen zijn dat er al onderzoek is, maar er zou een nuttig boek zitten in een globaal historiografisch overzicht van de stromingen in de “islamologie” vooral vanaf de 17^e tot de 21^ste eeuw. Want nadat “we” in 1683 de Turken voor het laatst voor Wenen hebben gestopt, heeft de Westerse superioriteit op alle gebied ertoe geleid dat we vergeten zijn hoe kwaadaardig, wreed en expansief de islam altijd gebleven is, ondanks alle achterlijkheid.

 

Ik had in plaats van “een nuttig boek” bijna gezegd “een nuttig proefschrift”, maar sinds Snouck Hurgronje zijn de Nederlandse universiteiten alsmaar minder de plek geworden voor serieus onderzoek naar de islam. Op dit moment worden de Nederlandse universiteiten beheerst door incompetente non-valeurs en regelrechte collaborateurs met de islam, op leerstoelen die zelfs rechtstreeks worden gefinancierd door moslim-dictaturen als Oman.

 

In elk geval kan bij de stand van het mij bekende onderzoek de vraag niet beantwoord worden, waarom een geleerd man als genoemde Judah Magnes in 1925 met goede moed en vertrouwen in de dialoog-potentie van de islamieten begon en in luttele jaren moest ontdekken dat “de kloof onoverbrugbaar” was.

 

En dan wat je zegt, Michael, over jouw “gevoel”, waarvan jij je niet kan “ontdoen”. Jaja! Het bekruipt je. En het is een gevoel. Dat gevoel dat er “politieke spelletjes” gespeeld worden door rechtse types die alleen maar de Joden gebruiken om hun eigen doeleinden te bevorderen. Daarmee schaar jij je in het gezelschap van  Evelien Gans, “bijzonder hoogleraar Hedendaags jodendom, zijn geschiedenis en zijn cultuur”, die arm in arm met de “anti-Zionistisch” boef en charlatan Ian Buruma in de NRC bezig ging om van Wilders te insinueren dat hij alleen maar voor Israël zou zijn om zijn eigen anti-islam-agenda te promoten. Onlangs stapelde Arnon Grunberg op die insinuatie nog een veel groter en smeriger stuk laster door te suggereren dat als Wilders met de Marokkanen klaar zou zijn, hij zich vervolgens wel op de Joden zou storten.

 

Dit is een gevaarlijke weg, Michael Freilich, de biedere Gutmänner links volgen in hun verraad aan Israël en intussen je ware bondgenoten op rechts schofferen.

___________________________________

 

“Amazing, mind-blowing idiocy. From a US ambassador.”

Geplaatst door: Martien Pennings op 5 dec 2011. Gearchiveerd onder Martien Pennings. U kunt de reacties op dit artikel volgen via RSS 2.0. Reacties en pingen zijn gesloten.