Het werd elke avond liederlijker aan de toog viel de uitbater op. Nu zat er weer een man te verhalen. Een nogal vreemd figuur. Was die nu echt of verzonnen? Hij viel net midden in het verhaal van de man:
"De vrouw gilde weer, ze sloeg ernaar met de tang en de kinderen liepen elkaar omver om het eendje te vangen, ze lachten en schreeuwden! Gelukkig maar, dat de deur openstond; het eendje vloog naar buiten, tussen de bosjes door in de vers gevallen sneeuw, en daar lag het als in een winterslaap.

Er kwam een man aan de bar zitten. Zoals dat gaat aan togen stak hij na enige spraakwatertjes van wal:
"Op de markt had ik een aantal CD's te koop waaronder een verzamel-cd van Elvis Presley hits, voor 1 Euro. Voor de handel volkomen waardeloos en ik had de cd's erbij gedaan als opvulling van een doos.
 
Een oudere, gedistingeerde heer voor mijn stand keek,  met de CD in de hand, zoekend rond naar een verkoper, maar ik  maakte me nog niet meteen als zodanig bekend, want ik keek naar de afkeurende blik van zijn kleinzoon van een jaar of twaalf, die door zijn [...]

"Er uit!" had de uitbater geroepen. Hij was de hele bemanning zat. Met een bezem vloog hij ze achterna tot ze op Eva na het hondeweer waren ingejaagd. De uitbater had zelf namelijk ook wel eens zo'n bui. En dan kon je maar beter het ruime sop kiezen. Dan maakte Eva zich onzichtbaar want je moest beter niet in de buurt komen in zo'n geval. Volgens haar lag het gewoon aan het Sail filmpje wat de uitbater niet helemaal lukte goed te monteren op die brakke café-pc.

"Maar dat is kut!", riep de uitbater van de enige echte toog aan zijn tafeltje in de hoek bij het raam. Had 'ie eindelijk een gedegen beveiliging geregeld na alle virtuele knokpartijen en nu werd het afgelast? Hij keek eens rond in dit vreemde café vol merkwaardige gasten. De helft was dood en met de rest was "iets". Wat wist de uitbater ook niet. Maar iets bijzonders moest het wel wezen anders kwamen ze hier toch niet? Een vreemde zaak. En dat was de goden verzoeken om een vreemde plaat. Iets Japans.

Uren, dagen zat de man al voor zich uit te staren. Op een stoel in een donkere hoek. "Wat was er toch in ons gevaren?", was al wat hij aan de mensen vroeg. Het was de grijsaard, berucht om zijn luid gevloek. Vaak liep men dan maar om hem heen. Tot op een avond knarsetandend de voordeur opende en in het avondlicht een onverwacht vertoon. Was het een troubadour? Een heer zonder kasteel? Neen, het was de verloren zoon!

Er stond warempel een vent achter de toog! In een blauwe stofjas nog wel. En hij deed niks en was ook geen zins van plan om nog wat te gaan doen. "Het lijkt verdorie de SRV man wel", dacht Eva. De voormalige Uitbater nam een ferme teug colajenevermetijsencitroen:"Als dit maar goed komt!", slikte hij.

Er brandde licht binnen. "Dat kan toch helemaal niet?", zei die tegen niemand in het bijzonder. De voormalige Uitbater voelde nog eens aan de deur. Hij was open! Er klonk muziek! Iedereen was er nog gewoon en alleen hijzelf was toen weggegaan! Er stond niemand achter de bar maar er lag een briefje:"Personeel gevraagd en zulks zelfs per direct en 'dra met gezwinde spoed!".

Het was de Uitbater zich het weekje wel geweest. Wat een wonderlijke mensen kwamen er hier over de vloer! De Uitbater voelde zweterig aan de sleutel in zijn zak. Morgen zou de Eigenaar van de berg afdalen. Zou die met nieuwe regels in stenen tafelen gekerfd toch heimwee hebben? Eva was al dronken. Ze kon het niet meer aan. Nog één nachtje slapen. Maar vanavond was het feest!

"Lever meteen maar je autosleutels in. Nog voor ik je iets inschenk.", beval Eva aan de dame. Mopperend smeet ze die op de toog. Ze had nota bene een ambtsketen om. "Die is al een heel eind heen", dacht de Uitbater.

Lijkbleek stond Eva aan de grond genageld. Dit bestond niet. "Wat niet?", vroeg de Uitbater onachtzaam en spoelde wat glazen schoon. Er was een man met een gitaar binnengekomen. Hij begon te zingen. Liedjes van weleer. De Uitbater keek op. "Dat is toch die van…".  "Ja, die!", zei Eva ongelovig. "Ik schenk mij nu toch zelf maar eens een borrel in."