"Maar dat is kut!", riep de uitbater van de enige echte toog aan zijn tafeltje in de hoek bij het raam. Had 'ie eindelijk een gedegen beveiliging geregeld na alle virtuele knokpartijen en nu werd het afgelast? Hij keek eens rond in dit vreemde café vol merkwaardige gasten. De helft was dood en met de [...]
Uren, dagen zat de man al voor zich uit te staren. Op een stoel in een donkere hoek. "Wat was er toch in ons gevaren?", was al wat hij aan de mensen vroeg. Het was de grijsaard, berucht om zijn luid gevloek. Vaak liep men dan maar om hem heen. Tot op een avond knarsetandend [...]
Er stond warempel een vent achter de toog! In een blauwe stofjas nog wel. En hij deed niks en was ook geen zins van plan om nog wat te gaan doen. "Het lijkt verdorie de SRV man wel", dacht Eva. De voormalige Uitbater nam een ferme teug colajenevermetijsencitroen:"Als dit maar goed komt!", slikte hij.
Er brandde licht binnen. "Dat kan toch helemaal niet?", zei die tegen niemand in het bijzonder. De voormalige Uitbater voelde nog eens aan de deur. Hij was open! Er klonk muziek! Iedereen was er nog gewoon en alleen hijzelf was toen weggegaan! Er stond niemand achter de bar maar er lag een briefje:"Personeel gevraagd en [...]
Het was de Uitbater zich het weekje wel geweest. Wat een wonderlijke mensen kwamen er hier over de vloer! De Uitbater voelde zweterig aan de sleutel in zijn zak. Morgen zou de Eigenaar van de berg afdalen. Zou die met nieuwe regels in stenen tafelen gekerfd toch heimwee hebben? Eva was al dronken. Ze kon [...]
"Lever meteen maar je autosleutels in. Nog voor ik je iets inschenk.", beval Eva aan de dame. Mopperend smeet ze die op de toog. Ze had nota bene een ambtsketen om. "Die is al een heel eind heen", dacht de Uitbater.
Lijkbleek stond Eva aan de grond genageld. Dit bestond niet. "Wat niet?", vroeg de Uitbater onachtzaam en spoelde wat glazen schoon. Er was een man met een gitaar binnengekomen. Hij begon te zingen. Liedjes van weleer. De Uitbater keek op. "Dat is toch die van…". "Ja, die!", zei Eva ongelovig. "Ik schenk mij nu toch [...]
Dit was helemaal verkeerd en ten strengste verboden! "Die kroeg moet dicht!", schreeuwde een man in een lange jurk. De Uitbater verstond het Arabisch getier. "Eva, ik denk dat die man een kopje muntthee wil. Ja, het lijkt dat die kwaad is maar zo praten ze altijd met elkaar."
Dat is 'm dan. Goedkoop op de kop kunnen tikken vond de Uitbater. Een tweedehandsje. Het instrument stond vlak voor het raam opgesteld want dat trekt klanten aan. "Nou, maar hopen dat iemand er op spelen kan", zei Eva. "Doet 'ie het eigenlijk wel?"
Als een dief in de nacht was hij aan de toog komen zitten. Eva fluisterde dat 'ie op Gargamel van de smurfen leek. De Uitbater dacht meer aan Krimson van Suske en Wiske. Een rare snuiter was het wel. "Dame, mag ik van u een kopje thee?", bestelde hij…
