Vlijtig snellen de schuimkoppen naar het riet om er zachtjes opgezogen te worden door het land. Een zegen is enkel de betonrand en stuurt velen terug. Handen slaan ritmisch op de wirwar van het water. De meeste worden weggekaatst naar een andere kant dan waar ze van kwamen en botsen met de drieste nieuwkomers. Achter de rand, door ratten uitgegraven, is de poel waar het riet staat te lonken. De stengels rotten tot aan de wortel in dit zwarte moeras. Sommige golven zijn inmiddels groot genoeg geworden om de andere kant te halen. Voor hen geen applaus van de handen [...]

In de mist vallen spoken ons niet op want ze dragen hetzelfde onzichtbare kleed. Zwevend in flarden dekken ze het gezichtsveld toe en misleiden je op het pad door zo nu en dan heimelijk wat uit elkander te gaan staan. Veinzend dat er doorgang is. In de mist zijn de schimmen de onaantastbare heersers van iets wat licht noch duister is. Zij verdunnen de geest tot een waterige nevel zonder horizon.

"Ik weet wie jij bent!", bezwoer de dikke man en hij tikte er vermanend bij met zijn vinger op het bureau. Zijn lobbige opgetrokken wang kneep een bezwerend klein varkensoogje. Een net niet afgemaakte knipoog welke halverwege zijn bedenkingen kreeg en trillend tot stilstand was gekomen. Het andere oog stond vol open giftige pijlen te schieten naar de persoon tegen wie hij sprak. Die was mager. Een vermoeid voorkomende gestalte in een slonzige lange jas. Nou niet bepaald het soort mens waar veel mee te beleven was. De dunne man zei niets en bleef onberoerd staan.

Op de Waker bekommerden de schapen zich nergens meer om. Als heersers liepen ze daar tussen het laatste land en de lucht in het korte gras. Het schuine hek beneden helde van boven naar je toe en viel dus altijd dicht. "Blijf hier weg!" waarschuwde de ijzeren knecht vijandig. De betonbak onder het hekje met een rooster van stangen weerhield de hoeven van het overlopen. "Blijf hier binnen!", zei het rooster tegen de schapen.
De eindeloze weg naast de dijk door een brede sloot van de horizon achter het verlaten land afgesloten.
Hier leek geen ontsnappen mogelijk.

Mijn polsen deden pijn. Ik masseerde ze en keek de woonkamer rond. Alles lag en stond waar het hoorde te liggen en te staan. De klok vertelde me dat er nog geen uur voorbij was gegaan sinds er aangebeld was door die… die… Een angstig vermoeden deed me opstaan en het huis doorzoeken. Na een grondige inspectie bleek er niets gestolen of zelfs maar aangeraakt te zijn, maar pas toen ik zeker wist, dat ik alleen was, schonk ik mezelf de voorgenomen borrel in,

(Een verhaaltje in drie delen)
 
Als de grote klokke luidt, de klokke luidt,
De reus komt uit.
Keer u es om, reuze reuze,
Keer u eens om, reuzekom.
 
Harry werd gewekt door een schreeuw, afkomstig van het bed naast hem. Hij draaide zich om en keek naar zijn buurman die plat op zijn rug liggend, naar het plafond staarde en nu onverstaanbaar mompelde, dan weer zijn lippen geluidloos bewoog, als in een wanhopig, woordloos  gebed.
De andere bedden in het zaaltje waren al leeg, het verfomfraaide beddegoed  als dode dieren achtergelaten. Buiten, achter het raam met de gore vitrages, vielen natte sneeuwvlokken uit een mistroostige hemel [...]

Bij het voetgangersbruggetje over de Brouwersgracht stond een magere dame van een jaar of veertig naast een bakfiets met het stuur in haar hand. Niet zo'n ouwerwetse afgebladderde bakfiets met een stang tussen de benen als rem maar zo eentje met een pas gelakte kuip die veel smaller is en waar het voorwiel voor de bak zit. In haar keurig verzorgde strakke zwarte mantelpak maakte ze wilde wijzende gebaren met haar andere hand. "Nee, Eduard! Daar hebben we geen tijd voor!" riep ze naar de bak.

Boem! Hard zilveren licht! Honderd paarden rennen op een holle steiger naar het einde, de branding in, de dood tegemoet. Duizend tranen schreien neer in het harde zand. Boven een gemeen gesis.
Gezienes van der Made keek geschrokken op. Hij was in slaap gevallen op zijn vanmiddag bij de Xenos gekochte pauwentroon. De regen spoelde over het dakraam zijn uitzicht weg. "Dat was vlakbij, die inslag", droomde hij nog half en liep naar dat raam. Tegenover stond de Katholieke kerk. Dat is het hoogste punt.

Op een avond werd er gebeld en hoewel ik 's avonds gewoonlijk niet voor onverwacht bezoek open doe, liep ik naar de voordeur en opende die. Voor me stond een man van middelbare leeftijd, goedgekleed maar niet overdadig, met een vriendelijke glimlach op het gezicht.
"Goedenavond", zei hij en stak een hand uit die ik schudde. "Mijn naam is Gabriël Beaude. Bent u XXX?"

Morgen ga ik de laatste zakelijke overeenkomst aan. Mijn tijd is opgeconsumeerd. Ik was een man die voor succes ging. Niet mijn persoonlijk succes maar in alles waar ik voor stond en geloofde. Mijn kind gaan ze vermoorden. U weet hoe dat kan gaan. Dan sterft de ouder mee. Mij maakt het niet meer uit. Ik ben daar hard in. Gewend te beslissen ergens op tijd uit te stappen. Dit was nu zo'n moment. Het is mijn tijd. De grand finale. De laatste ronde. De hoogste tijd. Adieu, ik moet nu gaan.