De fascistoïde trekjes van politiechef Gerda Dijksman

Een paar weken terug ontstond er commotie over de twitterende PvdA’er en districtschef van de politie Zuidwest Drenthe, Gerda Dijksman. Ze twitterde onverbloemd: De politiek is nu goed wakker en buitelt over elkaar als het gaat om terechte zorg voor fascistische PVV. Ze kreeg er een reprimande voor van burgemeester Sicko Heldoorn van de gemeente Assen. Inmiddels heeft ze zich kennelijk gecommitteerd aan de paranoïde racistenjager René Danen.
 

Over wat fascisme is valt oeverloos te debatteren, maar doorgaans gaat men uit van wat het fascisme gedurende het interbellum precies was in gedrag en uitingsmiddelen. Bij vergelijkingen is het noodzakelijk indicaties op te sporen waarmee men parallellen kan trekken. Als je een paard een hond noemt, ga je toch eerst de hond aan z’n staart erbij slepen om te tonen dat het beest toch echt heel erg op een paard lijkt. Hinnikt de hond dan ben je al een heel eind op weg.

Gerda Dijksman heeft waarschijnlijk nooit de moeite genomen zich wetenschappelijk te verdiepen in de historie van het fascisme. Ze zou tot de verontrustende conclusie gekomen zijn dat in fascistische regimes het politiepatronaat niet boven de politiek stond, maar juist onderdeel was van de politieke repressie. En niet alleen in fascistische, maar ook in communistische regimes was de politiële taak gericht op politieke repressie.

Daar het monopolie van geweld bij de overheid ligt, heeft een geïdeologiseerde politieleiding een schadelijk effect op het veiligheidsgevoel van burgers die de ideologie niet toegedaan zijn.

Dat de PvdA-baas en partijgenoot van Gerda Dijksman, Job Cohen, haar bijvalt in haar zaaien van haat tegen Wilders, maakt dit alles nog verdachter dan het al was voor hij zich ermee bemoeide.

Van Job Cohen weten we dat hij als burgemeester van Amsterdam de pogingen van het kabinet het politieapparaat te centraliseren krachtig bestreed. Onder het motto: iedere burgemeester z’n eigen politiemacht, ageren de burgemeesters massaal tegen de deregionalisering van het politieapparaat.

Zo kan een PvdA-burgemeester zijn politieke ideologie op de plaatselijke samenleving botvieren. Bijvoorbeeld door de weigering het onwettige kraken te bestrijden. Of door criminele illegalen hun gang te laten gaan.

Gerda Dijksman was ooit een ontdekking uit de Felix Rottenberg-periode. Om van het gouden duwtje in de rug richting PvdA-fractie gebruik te maken, moest ze  vlug even lid worden van die partij. Het type vriendjespolitiek zoals we die kennen uit de beste dagen van de NSB.

Een succes voor de politiek was ze echter niet en na drie jaar in de PvdA-fractie van de Tweede Kamer, haakte ze al af. In die periode poogde ze haar politiële taak met dat van volksvertegenwoordiger te combineren, maar gelukkig zag de toenmalige partijleiding het gevaar daarvan in.

De politie mag dan Kamerleden tegen doodsbedreigingen moeten beschermen, maar zelf Kamerlid zijn doet nogal fascistoïde aan. Het geeft echter wel de intenties van Gerda Dijksman aan, die zich weliswaar antifascistisch uit, maar geen vies gevoel krijgt zichzelf fascistoïde te gedragen door als politiebeambte Kamerlid te willen zijn.

In de periode dat fascistenhater Gerda Dijksman in de Kamer zat, zat Hans Janmaat na al een aanslag op zijn leven overleefd te hebben er ook. Over het feit dat de politie in Kedichem faalde bij het beschermen van de politicus bestaat weinig misverstand.

Het doet de vraag echter rijzen of Wilders nog wel veilig is in het deel van Drenthe dat onder de politiële scepter van Gerda Dijksman ressorteert. Je moet er niet aan denken dat op een dag dat Wilders een bezoekje aan Drenthe aflegt een politiek vuiltje in d’r oog waait.

In een land waarin het gemeengoed geworden is dat politici en opiniemakers van rechtse snit met de dood bedreigd worden, en waartegen het zaaien van haat een vanzelfsprekendheid geworden is, mag het als doodeng bestempeld worden dat een politiechef niet alleen aan dit zaaien van haat deelneemt, maar ook nog als taak heeft gedemoniseerde politici en opiniemakers te vrijwaren van geweld indien die het werkgebied van zo’n politiechef bezoeken.

Vooral als je de doodswens die de oud-politiecommissaris Joop van Riessen aan het adres van Wilders in het babbelprogramma van Pauw&Witteman aan zich ontvallen liet, nog even uit je herinnering optakelt, gaan je de haren te bergen rijzen.

Wie zo ostentatief een politieke voorkeur rondstrooit, Wilders fascistisch noemt en tegelijk een afkeer voor fascisme en racisme uit, zou zelf wel eens een gevaar voor de samenleving kunnen vormen. Want politici in uniform herinneren we ons maar al te goed uit de hoogtijdagen van Anton Mussert.

Share/Bookmark