De verloren openbare ruimte
Door: E.J. Bron
Wie grote steden in de Derde Wereld of in de drempellanden kent, bijvoorbeeld Sao Paulo, Caracas, Mexico-Stad, San Salvador, Lagos of Johannesburg, weet, dat men zich daar vooral ’s nachts alleen met strikte inachtneming van bepaalde regels in de publieke ruimte beweegt. Wie op zeker wil gaan, neemt de eigen auto of een veilige, geregistreerde radiotaxi en mijdt het openbaar vervoer. Bovendien vermijdt men bepaalde wijken in deze steden. De publieke ruimte is in ieder geval ’s nachts voor een groot deel taboe.
Anders was dit tot enkele jaren geleden in Duitsland. In de meeste steden kon men zich ’ s avonds in het openbaar vervoer veilig bewegen. Maar deze tijden zijn kennelijk onherroepelijk voorbij.
Een kort overzicht van de zwaarste gewelddadigheden van de afgelopen weken in de publieke ruimte:
- Hamburg 1: moord op een 19-jarige Duitse jongere op de Jungfernstieg.
- Hamburg 2: een man wordt in een lijnbus met een mes neergestoken.
- Frankfurt: een man duwt een vrouw voor de metro.
- Kamp-Lintfort: een ”jongere” vermoordt uit pure verveling een dakloze.
Deze daden maken één ding duidelijk. De publieke ruimte ontwikkelt zich ook in Duitsland steeds meer tot een zone van onveiligheid. Niet altijd hoeft het zo brutaal of zelfs dodelijk te eindigen zoals in de beschreven gevallen, maar de onveiligheid wordt ook in Duitsland een constante begeleider, zelfs in kleinere steden.
En er is nog iets opmerkelijks aan al deze gevallen. Alle vermoedelijke daders hebben een ”migratieachtergrond”, zijn dus geïmmigreerd of stammen af van immigrantenfamilies, overwegend uit het islamitische gebied. Puur toeval? Allemaal weer ”op zichzelf staande gevallen”? Of is het inderdaad zo, dat een groot deel van het sterk toenemende geweld in Duitsland uit bepaalde wereldreligies is ”geïmmigreerd”? Wie zich wat intensiever met de desbetreffende statistieken bezighoudt of een praatje maakt met politieagenten en medewerkers van justitie, zal eerder tot de laatste opvatting geneigd zijn. Maar op deze informatie rust via de politiek nog grotendeels een taboe. Er kan niet zijn wat er niet mag zijn…
Oh ja, en hoe reageert de politiek eigenlijk op het toenemende verlies van de publieke ruimte voor de burgers? Altijd volgens hetzelfde model: ontsteltenis, dan doorgaan zoals voorheen, tot het volgende ”op zichzelf staande geval”. Daarom kan men intussen jaloers naar Amerika kijken, waar een consequent optreden van justitie, o.a. met de in 25 staten geldende Three-strikes-law en een enorme uitbreiding van politiepresentie, bijvoorbeeld in New York, de publieke ruimte voor iedereen merkbaar veiliger hebben gemaakt. Zoiets schijnt in Duitsland echter ondenkbaar te zijn.
Als consequentie daarvan naderen we op de lange duur daarom de (on)veiligheidsstandaard van Lagos, Johannesburg of Caracas. Niet echt een rustgevend gevoel voor de Duitse burgers, die zich in de publieke ruimte bewegen of gebruik moeten maken van het openbaar vervoer. Want niet iedere burger kan terugvallen op een dienstwagen met een chauffeur…
Bron:
http://www.pi-news.net/2010/05/der-verlorene-oeffentliche-raum/
Auteur: Jorge Miguel
Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
Brazilien: Lula da Silva- Sozialist
Venezuela: Chavez – Marxist. Diktatur und Mord
Mexiko: Calderón – Sozialist. Mexiko ist ein Vorbild eines misslungenen Staates.
Calderon schiebt seine Armut über die Grenze mit Arizona.
El Salvador: Mauricio Funes Cartagena – Kommunist (und schlimmer (Farabundo Marti)
Nigeria: Goodluck Jonathan: Sozialist. Anarchie
Zuid-Afrika: Jacob Zuma: Sozialist (terrorist) Anarchie und Mord
Hamburg: Ole von Beust, regiert zusammen mit Marxisten, die Grünen, und die sind wie die Linken, einfach eine Fortsetzung der SED, was ihre Ansichten betrifft, also Vollidioten.
Franfurt am Main: Petra Roth (eher Kopftuchträgerin; gehört im Irrenanstalt)
Kamp-Lintfort: Christoph Landscheidt – Sozialist (SPD, also wie PvdA)
Lernmoment: Sozialisten bauen IMMER SCHEISSE, und dass es ihnen Wurst ist, dass die Gesellschaft vor die Hunde geht, ja, dass sie sich sogar mit Musel vereinen gegen das eigene Volk.
Sozialisten sind: Kohlköpfe, Flitzpiepen, intellektuelle Sparversionen, Duckmäuser, Weichlinge, Deppen, taube Nüsse, Blindgänger, Hampelmänner, Schwachmatikusse und Flöten.
@Jan
Völlig einverstanden!!!!
Duitsland is een christelijk land, dus ook daar tiert het Schuld&Boete complex welig! Maak de borst maar nat, want onder geen bevolkingsgroep is de achterlijkheid en zelfhaat zo groot als onder religieuzen.
Het CDA leverde NL een minister van onderwijs (stapelaar Maria v d Hoeven) die de meervoudsvorm niet eens beheerst! Nou, dank u wel, fijne christenen!
Over de Duitsers en de tweede wereldoorlog enige citaten uit De Hartslag Van De Wereld, de dialoog tussen alain Finkielkraut en Peter Sloterdijk.
Finkielkraut: Het probleem is dus niet dat onze postnazistische, postkoloniale tijd tegenover de modaliteiten van de vreemdelingenhaat een feilloos antiracisme wil stellen, maar dat het iets in het leven heeft geroepen dat in principe een herkenbare morele wet had moeten blijven. Het antiracisme is zo categorich en zo obsessief geworden dat er geen enkele gebeurtenis is – in verleden, heden of toekomst, waarvan de oplossing niet met racisme in verband kan worden gebracht. Het ideaal is ideologie geworden.
In het marxistische schema werd alles herleid tot uitbuiting, terwijl in het antiracistische schema dat daarvoor in de plaats is gekomen alles wordt herleid tot discriminatie.
Sloterdijk: Het lijkt me van het allergrootste belang om te zoeken naar het positieve aspect van wat u antiracisme noemt.
Wat zou er gebeuren als we nu eens zouden proberen om de positieve inhoud van het antiracisme te formuleren? Volgens mij is dat positieve aspect onbeperkte creolisering of onbegrensde hybridisatie. Het is de moraal van de consumptiemaatschappij, maar dan toegepast op etnische groepen en culturen. Het idee dat alles met alles kan worden vermengd is de utopie van de consumptie van alles door iedereen.
In feite heb ik nog niemand ontmoet die openlijk pleitte voor de hybridisatie van joden en arabieren, hoewel dat de logische consequentie van de grammatica van de absolute vermening zou zijn.
Vervolg Hartslag
Finkielkraut: U hebt gelijk. Rassenvermenging is de opperste warde van het hedendaagse antiracisme, het toverwoord, het antwoord op nationale voorkeur en aanmatigend universalisme, op de archïsche afwijzing van de Ander en op het moderne project om de hele mensheid samen te brengen onder de vlag van de beschaving.
de verlichte westerling legt zijn etnocentrische arrogantie af en werpt zich in naam van de creolisering op alle mogelijke experimenten, avonturen en hybridisaties. Hij doet afstand van zijn assimilatiedrang in ruil vor wat hij plechtig 'de duizelingwekkende hypothese van de creolisering van de wereld' noemt.
In feite is geen enkel uiterlijk kenmerk bestand tegen de algehele creolisering. Alles bezwijkt, niets houdt stand waar flexibiliteit heerst: de schok van de ontmoeting met de niet-Ik wordt gedempt door de oceaan van de universele vermeniging.
De filosofie van de mesties is de lofzang die de hedendaagse Narcissus ter ere van zichzelf en zijn eenzaamheid heeft geschreven.
De kunst om een volk te zijn wordt niet langer gepast geacht.
Sloterdijk: Na de holocaust hebben de Duitsers 'hun kont, hun grondgebied en hun geesten schoongeveegd' (Wolf Bierman) om elk spoor van een woordenschat met fascistische connotaties uir de taal en de literatuur te bannen.
Vervolg Hartslag
Sloterdijk: Wat is antiracisme in filosofische termen? Het is de projectie van een overdreven nominalisme op het niveau van politieke entiteiten.
Die wens om te verbleken, die hang naar kleurloosheid is een fascinerend verschijnsel; het is de Europese variant van het begrip melting pot, de toepassing van het nominalisme en de politieke ontologie van het nominalisme op onszelf.
Finkielkraut: In de Afro-American Studies, Women Studies, Gay and Lesbian Studies en de Queer Studies heeft de hoffelijke conversatie plaatsgemaakt voor politieverhoren waarvan de uitkomst al bij voorbaat vaststaat.
Sloterdijk: Vóór de opkomst van het politierk correcte denken was het gewettigd om de meest extreme meningen te verkondigen, ook als ze antisemitisch of racistisch waren, wat veel gezonder is dan te moeten gissen naar de eventuele bijgedachten van de ander. Inmiddels heeft een klimaat van vervolging bezit genomen van de publieke ruimte.