Frans Timmermans en Job Cohen brengen mij in een Auschwitz stemming (III)
Door: Martien Pennings
Dit feuilleton ontwikkelde zich naar aanleiding van een pleidooi voor tolerantie voor de boerka van huichelsmoeltje Frans Timmermans en opgewarmde golem Job Cohen. De boerka dus: de lappen gevangenis die slavernij en racisme een nieuwe dimensie geeft door de slaaf zelfs een eigen gezicht te ontzeggen. Racisme? Maar wat is inferieur verklaren op grond van lichamelijk kenmerken dan anders, Edellachbare?In de vorige afleveringen heb ik betoogd dat Timmermans en Cohen vertegenwoordigers zijn van een gigantisch Orwelliaans complex, dat de Westerse cultuur in zijn greep heeft, en bezig is, via islammooipraat en Israëlbashing de geesten rijp te maken voor de volgende Holocaust. Ik plaatste dat in het kader van het laatste boek van de 87-jarige professor Arthur L. Rubenstein, getiteld “Jihad and Genocide", die inderdaad die twee factoren, islammooipraat en Israëlbashing, aanwijst als de belangrijkste factoren in de nieuwe Jodenhaat.Rubenstein beschrijft de ontwikkeling van zijn eigen visie op de islam. Ik denk dat het leerzaam is dat even te volgen.
Overigens niet leerzaam voor huichelsmoeltje en opgewarmde golem en al die duizenden leden van een collaborerende nep-elite die Europa in Eurabië aan het veranderen zijn. Die hebben zich decennialang zo vastgevreten in hun rol die goedbetaalde baantjes oplevert, dat het opgeven van die rol niet alleen hun comfortabele materiële bestaan in gevaar zou brengen, maar ook onherstelbaar gezichtsverlies zou opleveren. Ze kunnen niet meer terug. They can’t cut their losses.
Rubenstein schetst zijn ontwikkeling in islamibus in een inleiding op zijn boek getiteld “Why I Have Written ‘Jihad and Genocide’.”Rubenstein zegt:
“Having spent most of my career writing and teaching about the Holocaust, I now find myself once again confronted by sworn enemies of the United States and Israel who have promised to exterminate my people. With knowledge gained over many decades, I feel I have no option but to take these people at their word. That is why I have written this book.” [mijn nadruk]
Het bewustzijn van Rubenstein inzake de islam ontwikkelde zich in drie stappen. In 1954 deed Rubenstein een cursus “islam” van een jaar en had bepaald niet de indruk dat er iets gevaarlijk was aan dat geloof. (1) Op de morgen van 11 september 2001 legde hij de laatste hand aan een groot werk over de Holocaust , toen op korte afstand van zijn werkkamer de Boeings zich in de Twin Towers boorden. Op dat ogenblik drong het besef door dat de islam wel degelijk gevaarlijk was en kregen eerdere ervaringen die Rubenstein had opgedaan in het Midden Oosten en in de omgang met moslims hun definitieve betekenis. Vervolgens, opnieuw 9 jaar na de Twin Towers, in 2010, beschrijft hij in een inleiding op zijn boek de lijnen waarlangs zijn bewustwording verliep sinds 1954 verliep.
De ontwikkeling die Rubenstein heeft doorgemaakt laat zich aldus samenvatten: van een ”neutrale” opvatting over de islam in de jaren 1950 tot het inzicht dat “there is more than a little affinity between National Socialism and Islamic extremism”. [mijn nadruk]
Men ziet overigens uit de formulering dat alle naïviteit Rubinstein nog niet heeft verlaten. Hij gelooft nog dat er een “islamisme” bestaat los van de islam en dat die misschien wel “gematigd” uitgelegd kan worden. Dat is niet zo.
Rubenstein vertelt dat zijn eerste bewustwording van het ware karakter van de islam kwam in de aanloop naar de oorlog van 1967, toen Arabische dictators en media nogal wat genocidale taal uitbraakten. Direct na afloop van de oorlog ging hij met zijn echtgenote naar Jeruzalem, een stad die verboden was voor Joden gedurende de Jordaanse bezetting van 1948 tot 1967. Daar kregen ze als gids een uiterste assertieve “Palestijnse” jongeman, die niet besefte dat zij Joden waren. “For an hour and a half we listened to a hateful tirade against Jews and Israel.”
Op dat moment geloofde Rubenstein nog dat het conflict in een compromis kon eindigen. Maar in de decennia erna bleek de “twee-staten-optie” bleek geen oplossing, omdat de “Palestijnen” zich aan geen enkele belofte hielden en gewoon verder gingen met terreur en terreur propageren. Het drong ook bij Rubenstein door dat de leer van de jihad niet toestond dat land dat ooit islamitisch was geweest door anderen dan moslims beheerst werd.
Rubenstein haalt twee moslim-autoriteiten naar voren, die hij goed gekend heeft: professor Ismail al-Faruqi (1921-1986) and Sheikh M. A. Zaki Badawi (1922-2006).
Al Faruqi doceerde vele jaren aan de Temple universiteit en hij propageerde als oplossing dat de Israëli’s als een “ummah-gemeenschap” onder moslim-supervisie zouden leven. Pas gaandeweg kwam Rubenstein erachter welke taqiyya-adder hier onder het gras zat: Al Faruqi vertelde er niet bij dat de Joden dan als vanouds als uitgebuite en vernederde dhimmi’s zouden moeten leven en het hoogste rechtsgezag door moslims bekleed zou worden en dus Joden aan de wrede willekeur van de Sharia onderworpen zouden zijn.
Rubenstein legt er geen nadruk op, maar dit soort islamitische “docenten” zijn er tallozen aan Westerse universiteiten. Hij beschrijft Badawi als iemand die gevormd was op de al-Azhar “universiteit” in Cairo en die ook nog een doctoraat had in “Modern Muslim Thought” van de universiteit van London. “He served as the principal of London’s Muslim College. In its obituary, the Guardian newspaper called him ‘Britain’s most influential Muslim’. He was also an Honorary Knight Commander of the Order of the British Empire.” Kijk, met zulke hooggeëerde vrienden binnen je muren heb je geen enkele vijand meer nodig. En deze moslims zijn dan voor Rubenstein en zijn vrouw steeds op het eerste gezicht wat mijn grootmoeder spottend placht te noemen “héle fijne mensen”.
“We were impressed with his [Badawi’s] urbanity, sophistication, and broad knowledge of world affairs. Normally, we sat with him and his wife at dinner, as we often did with Professor Faruqi. One evening, Zaki Badawi interrupted our train of conversation by unexpectedly bringing up the subject of Israel. ‘They'll really have to go, you know’, he informed me. His wife, an English convert to Islam, added, ‘Like the Crusades’. There was no point in arguing with him. Other Muslim scholars had told me the same thing, but none had his standing or authority.”
Al Faruqi en Badawi, zegt Rubinstein “were highly intelligent, well-informed men who could as easily draw the lines between the dots as could I. They knew that a defeat of Israel’s Jews would result in their extermination, but they had no intention of spelling it out, at least in a Western language if not in Arabic. This was especially true of Zaki Badawi because of his position in Great Britain.” (2) [mijn nadruk]
Voor dit soort prachtmoslims zouden types als opgewarmde golem en huichelsmoeltje natuurlijk ook als een blok vallen. Het is precies deze kwaliteit die deze twee ook geschikt maakt hun rol in deze geestelijke voorbereiding op de nieuwe Holocaust met verve te spelen. Rubenstein wijst er ten overvloede op dat het een internationaal verschijnsel is, dat islamofiele Israëlbashen. Er zijn overigens ook onder niet-uitgesproken vijanden van Israël veel leidende figuren, die in het verdwijnen van de staat Israël stiekem dé oplossing voor alle problemen in het Midden Oosten zien. En er zijn zéér uitgesproken figuren als Michel Rocard, die in 2004 voor een officieel Egyptisch gehoor Israel “an historic mistake”noemde en een "unique and abnormal ( . . .) entity that continues to pose a threat to its neighbors until today”. Rocard vroeg: “Why should the world be in danger of World War Three because of those people?”
Kort na de aanslag op de Twin Towers, verklaarde Daniel Barnard, Frankrijks ambassadeur in Engeland dat alle problemen in de wereld voortkwamen uit "that shitty little country Israel". Anderzijds werd de islam geprezen. In de eerste toespraken door George Bush en Tony Blair na nine-eleven werd benadrukt dat de islam een “religion of peace” zou zijn die erg veel “respect” verdienen. Ariel Sharon waarschuwde al in dat jaar voor een herhaling van de gevolgen van de “appeasement”-politiek uit de jaren 1930.
Naar aanleiding van hun tolerantie voor het meest extreme symbool van slavernij en racisme pikte ik er in het voorgaande twee extra weerzinwekkende figuren uit van een sowieso weerzinwekkende partij, de PvdA. Die partij zelf is volkomen doordesemd met “anti-Zionisme” en islamofilie. Ik heb geen zin om uit te zoeken hoe die “werkgroepjes” in de PvdA allemaal heten, maar die Martijn van Dam, de gedachte opvolger van Job Cohen, is een vooraanstaand Israël-basher. Dat zit allemaal persoonlijk dan wel gesubsidieerd-organisatorisch verknoopt met het gajes dat de Anne Frank-stichting runt. En verder zit dat tuig in de sovjets van “Europa” hun foute wandelgang-wetgeving erdoor te lobbyen. Ze hebben NOS-journaal in hun zak zitten, Pauw en Witteman als lakeien en in de Volkskrant, de NRC en Trouw congeniale collaborateurs.
De eerste zin die deze fanatieke rotzak uitspreekt is “everyone knows that Israël is occupying muslim land”. Nou daar zijn ze het bij de Volkskrant helemaal mee eens. Ze hebben daar een nieuwe “correspondent” Rolf Bos die vandaag een quasi-verwonderde column in de papieren Volkskrant schrijft onder de titel “Waar blijft de opstand in de bezette gebieden eigenlijk?” Deze boef affichéért zich zelfs als “correspondent in Israël en de bezette gebieden”. Ik heb laatst onder de kop “Bij de Volkskrant genieten de antisemieten weer! Geniet adjunct Arie Elshout met ze mee?” aan Elshout het volgende gezegd:
“Nou, Arie: ga vooral op de ingeslagen weg voort. Nu heb je eindelijk die foute correspondent in Israël niet meer, die Alexander Burghoorn, maar je hebt waardige opvolgers gevonden. Dat heb ik gemerkt aan de twee grote demoniserings-stukken van Israël die sinds die tijd alweer in de Volkskrant verschenen zijn. Die over twee pagina’s uitgesmeerde anonieme “getuigenissen” van “Breaking the Silence” waardoor we moesten gaan geloven dat in Samaria-Judea (“Westbank”) de Israëlische soldaten als nazi’s te keer gaan. En vervolgens die fotoreportage met al die foto’s van verminkte “Palestijnen”, die niet verminkt hadden hoeven zijn als ze niet al sinds 1920 door hun eigen maffia en de Arabische dictaturen misbruikt zouden worden.”
Als iemand wil weten waarom Israël nog véél te weinig gebieden “bezet” heeft, mag hier gaan kijken, of hier, en de “want”-riedel lezen die ik daar heb opgeschreven.
Ik heb de laatste tijd nogal wat rotzakken in de NRC-hoek geanalyseerd (Bas Heijne en Evelien Gans en Ian Buruma, en Stephan Sanders). En dan het NOS-Journaal (de commerciëlen van RTL zijn overigens net zo erg); ik heb van één uitzending kort geleden nog dit gezegd:
“Het is een gifstroom waarin het gewone publiek constant wordt ondergedompeld. Een voorbeeld was het NOS-journaal van 6 uur van 24 januari 2010, waarin Astrid Kersseboom en “correspondent” Sander van Hoorn hun bijdragen aan de Israël-bashing en dus aan de Jodenhaat leverden. Valse nicht Sander van Hoorn stond te gloriëren in zijn onderhuidse Israël-demonisering. In zijn ogen stond het genot van de wetenschap dat hij elk fatsoenlijk en werkelijk geïnformeerd mens in Nederland stond te treiteren. En die domme doos Kersseboom verzorgde de rest van de foute teksten.”
Morgen zal ik vertellen van de extreme stromingen in islamofilie-annex-Jodenhaat die eveneens binnen het Orwelliaanse conglomeraat horen en waarin ook huichelsmoeltje en opgewarmde golem opereren.
_______________________________________________
(1) Er zou een studie moeten komen naar de Verharmlosung en zelfs verheerlijking die de historiografie van de islam in het Westen eigenlijk tot in de jaren 1990 beheerst heeft. Interessant zou ook zijn welke invloed daarvan is uitgegaan op de beslissing van de Engelsen dat een tehuis voor de Joden in Palestina mogelijk zou moeten zijn, dus de onderschatting van het in aanleg al “nazistische” karakter van de islam. En daarmee bedoel ik vooral de Jodenhaat, de expansieve oorlogszucht en het Führerprinzip. Dus nog los van de invloed die het echte nazisme vanaf 1940 in het Midden Oosten kreeg.Ook Joden zelf hebben trouwens hun bijdrage geleverd aan het historiografisch mooipraten van de islam.
Paul Berman (“The Flight of the Intellectuals, p. 81) schrijft iets over die historische vergissing, over de tijd rond 1900 toen“( . . .) elke Joodse familie met een boekenkast en een claim op progressieve en liberale waarden een editie plachten te hebben van het magistrale History of the Jews door een Duitse historicus genaamd Heinrich Graetz. ( . . .) Deze historicus schrijft, ‘De eerste Mohammedanen behandelden de Joden als hun gelijken; ( . . .) De Joden voelden zichzelf vrijer onder het nieuwe bewind van de islam dan in de christelijke landen.’ ‘Deze religie ( . . .) heeft een prachtige invloed uitgeoefend op de loop van de Joodse geschiedenis en op de evolutie van het Judaïsme’.“
Ik zelf denk ook dat de stichting van Israël een historische vergissing was, maar om precies de omgekeerde redenen die de Jodenhaters aanvoeren: de islam als onhervormbare kwaadaardige ideologie is in de 19e en 20ste eeuw als historische kracht onderschat en Israël zal het in deze woestijn van haat niet redden. Zie mijn opstel: “Israël is een Vergissing: Het is niet de ‘armoede’, niet de ‘bezetting’, maar de islamitische haat.”
(2) “While he was alive, on those ceremonial occasions at which Britain’s leading figures in religion appeared together, Zaki Badawi was the Muslim representative who appeared with the Archbishop of Canterbury Rowan Williams and the Chief Rabbi Sir Jonathan Sachs.“
Rowan Williams kennen we als de bisschoppelijke clown die in 2007 al pleitte voor acceptatie van de sharia in Engeland.
451 views
Geplaatst door: Martien Pennings
op 8 feb 2011. Gearchiveerd onder Aan het eind van de dag . . . Martien Pennings.
U kunt de reacties op dit artikel volgen via RSS 2.0.
Reacties en pingen zijn gesloten.
Citaat uit bovenstaand stuk:”Overigens niet leerzaam voor huichelsmoeltje en opgewarmde golem en al die duizenden leden van een collaborerende nep-elite die Europa in Eurabië aan het veranderen zijn. Die hebben zich decennialang zo vastgevreten in hun rol die goedbetaalde baantjes oplevert, dat het opgeven van die rol niet alleen hun comfortabele materiële bestaan in gevaar zou brengen, maar ook onherstelbaar gezichtsverlies zou opleveren. Ze kunnen niet meer terug. They can’t cut their losses”
De kern van het probleem.
In 1954 was er toch ook al zo’n 1400 jaar reëel existerend mohammedanisme, met al wat nu door u Martien zo terecht en adequaat wordt bechreven?
De noot 1 is daarom uiterst interessant.
Want die raakt ook het citaat dat Trias hierboven neerlegt.
‘t Zou maar zo kunnen dat de vraag verwoordt in noot 1 nog steeds opgeld doet.
Die ‘verharmlosung’ is al te vinden in Mozart’s opera Die Entführung.
De edele uit het oosten is zachtmoediger en vriendelijker dan gedacht.
(Volgens de gangbare interpretatie waar wel ‘t een en ander op af te dingen valt.)
Het exotisme, het verlangen naar het paradijs dat immers te vinden is ten Oosten van Eden, het gulden vlies, al die min of meer literaire voertuigen neigen ertoe het vreemde, het andere, het onbekende, hetgeen over de rand van de aarde is gevallen te verheerlijken.
En daar ligt de winst van de mohammedanen in ons midden.
Ze tonen zich rauw als ze zijn, en dat blieven we niet.
Daar ligt de kiem voor omkering, ook voor hen die vooralsnog volharden.
Eens krijgen ook zij klappen (echte klappen zoals ik ze ook kreeg) die hen tot inzicht zal brengen.
In ieder geval een deel van hen (niet zij die je al zovele malen hebt beschreven Martien, de getuige van de moord op Theo van Gogh.)