(G)een carrière
Door: D. G. NereeIk wil de geachte lezer eens een persoonlijk verhaal vertellen.
Iets meer dan 20 jaar geleden ben ik gescheiden van mijn vrouw. Dat heeft me erge pijn gedaan. Ik werkte in die tijd op kantoor en het bedrijf waar ik voor werkte zat midden in de automatisering zodat er veel te doen was, Ik richtte me daarom volledig op mijn baan en draaide 'avonds en zaterdags overuren. Na driekwart jaar stortte ik in. Ik kreeg angstaanvallen, stemmingswisselingen, had een voortdurende verhoging van lichaamstemperatuur en leidde aan een algeheel gevoel van wanhoop en wat ik noem: een geestelijke mist. Ik kwam in de ziektewet en na verloop van tijd raadpleegde ik op advies van de huisarts een psychiater. Na enkele onderzoeken was zijn oordeel: overspannen en depressief.
Ik kwam in de WAO terecht, maar in plaats van in therapie te gaan en (weer een nieuwe, waarschijnlijk experimentele) medicatie te slikken zoals me werd geadviseerd, besloot ik iets anders te doen. Ik besloot een voetreis naar Zuid Spanje te maken.
Ik regelde opslag voor mijn spullen (na een grondige opruiming van de meest deprimerende herinneringen, zoals foto's), kocht een goede kampeeruitrusting, zegde de huur op van mijn woning en vertrok uit Amsterdam.
Over de reis wil ik niets zeggen, daar gaat het verhaal niet over, maar in het anderhalf jaar dat ik weg was waren mijn depressiviteit, emotionele labiliteit en het geestelijke niemandsland verdwenen. Ik werd na terugkomst dan ook vrijwel direct goedgekeurd door de bedrijfsarts. Geen haar op mijn hoofd dacht er echter aan om weer op kantoor te gaan werken in de administratieve functies die ik voorheen had uitgeoefend. De gedachte aan de muffe, kunstmatige kantoren met iedere dag dezelfde handelingen, hersendode collega's en treiterige chefs maakte me lichamelijk onpasselijk.
Toen ik terugkwam had ik geen woning meer. een half jaar of daaromtrent woonde ik op een camping. Ik had de grootste moeite om woonruimte te vinden, want de wachtlijsten in Amsterdam zijn legendarisch, om niet te zeggen mythisch en in dit socialistische bolwerk staat onderhuur of met meerdere personen van een woning gebruik maken inmiddels gelijk aan een halsmisdaad dan wel wordt het zwaar beboet/belast zodat vrienden of kennissen al lijkbleek worden en beginnen te sidderen als je vraagt of je een paar nachten kunt logeren. Zo houdt linkse politiek de woningnood in stand waar hun extremistische straattoepen zogenaamd tegen ageren. Maar ook daar wil ik het niet over hebben. Het lukte me in ieder geval om (voor onbestemde tijd en zwaar illegaal) een zolderkamer te betrekken, zodat ik weer een basis had. Nog steeds had ik echter een hoop spullen in opslag en die wilde ik eigenlijk kwijt. De zorgeloze reis door Europa, zonder verplichtingen en zonder druk (door ambtenarij en maatschappelijke verplichtingen o.a.) had me doen inzien, dat ik niet mijn hele verleden met me mee wilde blijven torsen. Ik besloot alles te verkopen.
Ik begon met mijn boeken. Met wat ik mijn meest waardevolle boeken vond fietste ik langs de Amsterdamse boekenwinkels, maar ik kwam moe van het sjouwen en vernederd door de verkopers van een koude kermis thuis. De boeken waar ik het meeste waarde aan had gehecht, waren in de ogen van de boekhandelaren niet meer dat stront met een kaft eromheen en de schandalig lage prijzen waar ze mee wilden opschepen heeft me het respect voor deze bevolkingsgroep voor altijd ontnomen.
Na enige tijd kwam ik terecht op rommelmarkt X, een binnenmarkt. Ik bood enkele handelaren daar wat spullen aan (geen boeken) en de marktassistent, die dat opmerkte, vroeg me waarom ik niet zelf een tafeltje huurde. Dat leek me een goed idee en ik reserveerde meteen een stand voor de week daarop. Dat werd meteen een redelijk succes. De klanten gaven me betere prijzen dan de handelaren en ik hoefde niet meer de hele dag te sjouwen. Toen de week voorbij was huurde ik nog een week en de week daarop weer. Terugkijkend, kan ik stellen, dat ik in die tijd in een roes terechtkwam. Het was voor het eerst, dat ik zelf rechtstreeks geld verdiende, van hand tot hand. Het was misschien geen fortuin, maar het waren wel harde, klinkende guldens, tien keer meer waard dan een maandelijkse, altijd gelijke overschrijving naar de bank.
En eigenlijk begint het verhaal nu pas, want verkopen is maar één kant van de gulden en een Gulden of Euro met 1 kant is geen Gulden of Euro maar helemaal niks. Spullen die je verkoopt ben je kwijt. Om een handel voort te zetten, moeten de verkochte spullen vervangen worden nieuwe handel. Na een paar weken raakte ik door mijn 'verleden' heen en namen de inkomsten af. Ik kocht af en toe wel van andere handelaren, maar een echt beginkapitaal bezat ik niet en de meeste winst ging op aan huur, eten en de dagelijkse behoeften. Gelukkig bracht de straat uitkomst. Toen ik op een avond naar huis fietste stond er een grote stapel huisvuil op de stoep, althans, vuil kon je het niet noemen, want er leek een halve woning op straat te zijn geweest. Dozen met serviesgoed, boeken, kleding in zakken en andere zakken met onbestemde dingen, die rammelden en beslist geen keukenafval waren. Terewiijl ik het bekeek, kwam er een man naar buiten en zei: "Neem maar mee wat je nodig hebt hoor, anders gaat het met de vuilniswagen mee". Dat was niet aan dovemansoren gezegd om dit cliché te gebruiken en na een kwartier duwde ik een zwaarbeladen fiets voort naar mijn straat, sjouwde alles naar boven en keerde terug voor een nieuwe ronde.
Die avond was pakjesavond. De vuilniszakken, plastic tassen, en dozen bevatten weer dozen en kistjes en hebbedingetjes, te verscheiden om allemaal op te noemen, van zaklantaarns tot langspeelplaten, van een theelepelverzameling tot een tasje met bijouterieën, waaronder ook enkele zilveren sieraden. Nu ik het zo opschrijf lijkt het niet echt, maar ik verzeker u dat ik de koning te rijk was en de dagen daarop goed verkocht.
Dit voorval had me wel happig gemaakt en ik ging me erop toeleggen om op straat te zoeken naar bruikbare, verkoopbare spullen. Dit bleek een geslaagde onderneming. Iedere middag op weg van de markt naar huis, "deed ik de wijk" en kwam altijd wel met goede buit thuis, soms met een paar dingen, vaak ook was de fiets bij thuiskomst met tassen en dozen of kleine meubels en vreemde gadgets afgeladen. Ik zocht op wanneer het vuil in de verschillende buurten werd opgehaald en ging vrijwel iedere avond rond een uur of elf de betreffende wijk in en werkte dan systematisch alle straten af. Tussen 1 en 2 uur s nachts was het hele traject dan meestal doorlopen, afhankelijk van de vondsten en er ging geen nacht voorbij of mijn fiets kreunde en piepte aan het eind van de rit onder de last.
Nogmaals: ik kan niet beschrijven wat ik allemaal heb gevonden en als ik het wel zou kunnen, dan zou u het niet geloven. Ik heb gouden sieraden gevonden, antiek en schilderijen, Ik heb mappen met tekeningen en schetsboeken van een jong gestorven Nederlandse illustratrice voor de kaken van de vuilniswagen uit een stapel oud papier weggetrokken en op een veiling voor goed geld verkocht. In oud West had je in die tijd bovengrondse papiercontainers en daarvan waren de hengsels van de deksels kapot, zodat ik dat hele deksel kon openklappen. Daar heb ik hele bibliotheken uitgehaald, waaronder een joodse, met honderden jaren oude boeken. Maar ik zal hierover ophouden, want de lijst is eindeloos en ik dacht vaak: als er nu mensen in mijn huis komen, dan denken ze dat ik ergens heb ingebroken.
Het waren gouden tijden voor mij en langzaam raakte ik thuis in de markt. Ik vond dit een aangename manier om in mijn onderhoud te voorzien en bedacht, dat ik dit tot mijn dood vol zou kunnen houden. Mensen blijven immers altijd dingen weggooien was mijn gedachte. Maar zoals Prince zong: "All good things they say, never last".
Zo brak het nieuwe milennium aan en daaropvolgend werd de Gulden omgewisseld voor de Euro. Voor mij bracht de Euro alleen maar iets meer winst, want ik kon bij het omprijzen een aantal spullen, die ik tot die tijd voor veel te lage prijzen had verkocht iets scherper prijzen. Ik was immers gratis aan de spullen gekomen en had ze voor die tijd vaak veel te goedkoop weggedaan. Maar in die tijd is de klad erin gekomen. Misschien is de aanslagen in Amerika een omkeringspunt geweest, maar een combinatie van factoren maakte, dat de handel vanaf die tijd in een neerwaartse spiraal terecht kwam. Een spiraal die nu, tien jaar later, nog immer neerwaarts gekeerd is.
Het begon met een gestage afname van het aantal klanten op de markt, gevolgd door een inflatie van de handelswaar. Aan de andere kant werden er steeds minder spullen aangeboden in het segment waar ik in werkte, de absolute onderkant van de markt. Ik ben geen econoom of statisticus, dus als ik de oorzaken wil vinden, kan ik alleen van mijn eigen situatie uitgaan. Op de een of andere manier raakte de doorstroming verstopt. Ik verkocht bijvoorbeeld veel aan de antiquairs en (professionele) verzamelaars en meer gespecialiseerde handelaren, die de rommelmarkten afstruinden op zoek naar 'klappertjes'. maar deze begonnen steeds minder graag geld uit te geven voor hun spullen, en te mopperen over van alles, zodat ik met dingen bleef zitten. Een gevleugelde uitspraak in die tijd werd: "Geld heb ik niet, maar Spullen….! Plotseling stortte de handel in, als een slow motion Trade Centergebouw.
De mensen gaven dus minder snel geld uit, werden kritischer en afhoudender. Een andere oorzaak van de afname van klanten was de absurd snel stijgende parkeerkosten, die nu in de binnenstad zo rond de 4,50 euro per uur liggen. Een tafel huren voor 7 uur kost dus al om te beginnen 31,50 euro. Dat heeft veel klanten en handelaren van buiten ertoe gebracht om de binnenstad van Amsterdam te mijden. En handel in een stad moet het hebben van handelaren en klanten van buiten. Onderling zijn ze wel uitgekeken op hun spullen.
Er zijn nog andere oorzaken van de neergang te noemen.
Het bestedingspatroon is veranderd. De jeugd geeft geld uit aan merkkleding, feesten en nieuwe electronische gadgets. In antiek is niemand meer geïnteresseerd lijkt het, men heeft blijkbaar liever het Jean De Bouvrie wegwerp minimalisme en dito IKEA troep. Waarom zou een tafel of een kast langer dan 5 jaar mee moeten gaan? In verband hiermee zie ik ook een einde van de trends. Er zijn op dit moment bij verzamelaars geen trends, geen dingen of stijlen die goed verkopen. Ik weet op dit moment namelijk niet wat ik naar de markt moet brengen en waar ik zeker van ben, zoals vroeger, dat ik het verkoop.
En dan het internet. Waarom zou je in weer en wind de stad afsjokken naar een bij je interieur passende schemerlamp als je dat thuis op je gemakkelijke stoel onder het genot van een kop koffie met een muisklik ook kunt vinden? Marktplaats, Ebay, Bol, en de talloze onlinewinkels, veilingen en zoekmachines brengen alle markten van de wereld naar je huiskamer. Maar niet alleen dat de markt een groot aandeel van de 'live' markt heeft overgenomen, ook bieden mensen hun spullen niet meer aan de handelaren op de markt aan, maar zetten hun zoldervoorraad met fotootjes op Marktplaats, en door programma's als Tussen Kunst & Kitsch en de vele Engelse veilingprogramma's denkt men al gauw dat die oude, gammele, door de mot aangevreten stoel van Oma op zolder een antiek stuk is.
De beweging is eruit. Dan is er voor de manier waarop ik handelde nog een bijkomend verhaal. Mede door het internet, zetten mensen dingen niet zoveel meer op straat. Zoals gezegd: een foto'tje het staat op Marktplaats.
Ik zal proberen te beschrijven wat er op straat veranderd is. Ten eerste gooien de mensen dus niet zo.veel meer weg als vroeger. Ik denk dat de mensen wat aan het terugkomen zijn van de wegwerpmaatschappij. Ten tweede verdwijnt het huisvuil in Amsterdam in het grootste deel van de stad tegenwoordig in ondergrondse containers. Dit mag triviaal lijken, maar is best een grote klap voor de morgensterren en de handelaren, die van dit onderste segment van de markt onverwachte dingen voor zich krijgen. Veel morgensterren verkochten hun gevonden waar aan de markten en de tweedehandswinkels van de stad en sommige van hun spullen stonden later, vaak nadat ze van hand tot hand waren gegaan, uiteindelijk in vitrines voor prijzen die zelf nooit zouden kunnen opbrengen. En als ik denk aan wat er allemaal ongezien onder de grond verdwijnt, dan bloeden mijn teennagels.
Naast deze vermindering van 'jachtgebieden' in de stad (en de toenemende schaarste van wild) vond er tegelijk een vermeerdering van de 'indianenpopulatie' plaats. Toen ik mijn dagelijkse rondes begon leerde ik alle morgensterren in 'mijn' wijken wel kennen en er was onderling een gemoedelijke sfeer. Iedereen had zo zijn specialiteit. De één zocht kleding, de ander koper en aluminium, een derde meubeltjes, niet zo scherp gescheiden, maar toch. Ik zocht het liefst naar papier. Boeken, prenten, ansichtkaarten, oude brieven… oud papier 
, maar verder nam ik alles mee waar handel in zat. Zoals gezegd: de sfeer was gemoedelijk. Men gunde elkaar wat, ruilden dingen onderling en gingen niet in andermans vondsten graaien. Dat is de afgelopen tien jaar radicaal veranderd. Steeds meer mensen zijn gaan zoeken en steeds meer om het geld. Het begon met de Turken, die waren altijd vriendelijk en beleefd, meestal oudere heren met baardje en calotje of hoe heet dat. Hun doel: alles waar knopjes en lichtjes op zitten en horloges. Van deze mensen had ik weinig concurrentie. Voor papier hadden ze geen interesse en van kunst of verzamelwaarde geen sjoege. Als ze een Jugendstil schemerlamp op straat zouden zien staan, dan zouden ze het gloeilampje eruit draaien, het snoer met de stekker afknippen en de lamp laten staan. Vriendelijke mensen dus, behalve in een groep, dan heb ik andere ervaringen. Maar er kwamen er meer en meer onbestemde jagers. Uitheemse families geen woord Nederlnads sprekend, zo uit een bergdorp van de andere kant van de wereld hier neergeplant, zo scheen het, die de stapels afval uit elkaar trokken en bewaakten alsof het hun kostbaarste bezit was en misschien was het dat ook wel.
En toen kwamen de Polen met hun busjes en andere oostblokkers, Brutale bouwvakkers, die je gewoon opzij duwden, alles wat maar enigszins waardevol leek in hun busjes gooiden en die zo de hele wijk schoonveegden. En tegelijk stegen de metaalprijzen. Koper ging in een paar jaar wegens grote vraag naar metalen in China van een stabiele 2,50 euro de kilo naar de huidige prijs van rond de 8,50 euro/k. Idem dito met aluminium (om niet te spreken van goud en zilver). Het gevolg hiervan: alles waar maar een flintertje koper of aluminium aan zat werd uit elkaar getrokken of meegenomen en voor de zekerheid al het metaal eromheen ook.snoeren, schroeven, hang en sluitwerk, koperbeslag, alles wat je vond was kapot. Nu is de situatie zo, dat er de hele dag busjes en bestelwagens door de stad rijden met bijrijders of met hele families. Als de ene de straat nog niet uit is dan komt de volgende de hoek al om. Daar kan ik met mijn fietsje niet tegenop. Eén van de laatste keren dat ik mij ronde maakte eindigde als anthithese van hoe het begon: Ik zag een stapel huisraad op straat, zette mijn fiets wat op een afstand tegen een muur en ontdekte een doosje boeken in de stapel. Wijs geworden, want ze rukken het tegenwoordig bijna uit je handen, bracht ik eerst die doos in veiligheid naar mijn fiets en toen ik me omdraaide om verder te zoeken, stopte er een bestelwagen en daar kwamen een gesluierde vrouw en twee kinderen uit, die als waanzinnigen aan die stapel begonnen te trekken, dozen omkerend en metaal eruit trekkend. na een halve minuut stopte er nog een bestelwagentje waar nog twee kerels uit kwamen en toen had ik het gehad. Het einde van een tijdperk.
En als laatste wil als grote sfeerbederver de politie noemen. De laatste jaren werd ik voortdurend aangehouden voor niks. Omdat het nacht was. Ik vertelde ze wat ik deed, maar altijd moest ik me legitimeren onder een vals bedenksel. Ik kon dat weigeren, maar dan zou ik een nacht op het bureau zitten. En dan? Wat heb ik daaraan? En al die boetes die ze opens meteen uit begonnen te schrijven. Geen licht (dat gaat met dit werk voortdurend kapot), fietsen op de stoep, allemaal gezeik. Altijd alles checken.
Maar goed, dit was mijn verhaal. Er zit niet echt een moraal of een lijn in
En nu? Van de rommelmarkt ben ik in die tijd 'opgeklommen' naar een 'luxere' markt, wat betekent: hogere prijzen, minder verkopen. Maar er komen geen klanten en die er zijn willen niet kopen en er zit geen beweging meer in. De oude rommelmarkten in Amsterdam zijn op twee na opgedoekt. De bronnen zijn opgedroogd. Het is afgelopen. Jammer maar helaas. Lezers die meer economisch onderlegd zijn dan ik en die dit relaas tot het einde hebben gelezen kunnen misschien zeggen of de neergang die ik heb meegemaakt zich over de hele linie heeft afgespeeld, of dat ik gewoon op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats de verkeerde dingen deed. Het zal de combinatie wel zijn.
1.188 views
Beste DG, Ik heb je bijdrage helemaal uitgelezen en er zit wel degelijk lijn en een moraal in. Wat jij beschrijft ken ik ook, alleen op een andere manier. Dat het met diue verdomde euro te maken heeft is geheel juist. Veel ondernemers hebben zich na 1-1-2002 rijk gerekend door hun prijzen in guldens verkeerd om te zetten naar de euro. Een voorbeeld: voor de 1e jan 2002 kostte een komkommer 60 Hollandse centen. Na die datum werden ze niet zelden aangeboden voor… 90 eurocent.
Dat was toen. Nu zijn ze nog duurder. Moraal: je hebt alleen succes met de verkoop van je spullen als je je prijzen laag houdt. Maar dan heb je erbij die bij wijze van spreken 10 eurocent nog teveel vinden.
Ja, de stijging van voedselprijzen was schandalig. Ik verontschuldig mezelf hierin wat, aangezien ik geen basismiddelen verkocht, zoals eten en ik zat sowieso al in het goedkoopste gebied. Maar alles bij elkaar heeft het alles flink duurder gemaakt en is er een negatieve spiraal in gang gezet.
Nee D.G. Neree, aan mij heb je niets voor een ruimere economische duiding, maar bedankt voor dit mooie, wat weemoedig stemmende verhaal. Het zal ook wel mijn leeftijd zijn (53), maar ik ben de laatste tijd wel vaker wat melancholisch.
Koffie kostte in 2000 rond de F, 2,50 per pond. Nu is dat 5 Euro (11 gulden)
@rechtse rakker, ik ben een tweetal jaren ouder en ik voel me ook wat minder momenteel. Zal wel door de herfst komen.
Wat lezen jullie trouwens snel. Ik heb nog niet eens tijd gehad om de fouten eruit te halen.
O ja, klikken op de afbeelding geeft groot formaat
Nee, aan mij heb je ook niks D.G., ik ben een beetje
droevig geworden van je verhaal.
Had ik je toen maar gekend, dan was ik vast en
zeker een klant van je geworden.
(Antieke spullen en oude tekeningen zomaar op straat)!!
Het is ook niet echt een vrolijk verhaal, maar ik heb veel plezier gehad.
Een mooi verhaal. Ik heb het van begin tot eind gelezen. Dat uw voettocht naar Spanje en uw latere manier van leven u van uw depressies hebben afgeholpen is goed invoelbaar. Als je in staat bent om je eigen broek op te houden geeft dat zelfrespect en bevrediging. Om als loonslaaf afhankelijk te zijn van ongeïnteresseerde werkgevers en chefs die over jouw rug hun positie proberen te verbeteren maken een mens inderdaad depressief.
Maar hoe nu verder? Als uw inkomstenbron aan het opdrogen is zal er toch iets anders voor in de plaats moeten komen.
Als je dan toch in het luxe segment zit en de klanten wegblijven is het misschien de overweging om een webwinkel te beginnen? Er zijn in A’dam voldoende pakketdiensten die alles binnen een dag bezorgen. Verzin een leuke formule en ga er mee aan de slag, Misschien is het wel leuk om jezelf te verhuren als de ‘Mokumse Verhalenverteller’, voor al uw feesten en partijen. Ik ken genoeg gasten die op de zolderkamer zijn gestart en nu sapjes verkopen, bagels, catering etc. Nou ja, ik suggereer maar wat.
Ik ga wel een aantal dingen op het net zetten.
Dit zijn dus de betere verhalen. Die paar typo’s, daar lees ik graag overheen. Ik herken onmiddellijk het Amsterdam wat je beschreef. En dat was godverdomme nog maar 10 jaar geleden en het is weg. Maar ook over de grote linie zie ik dat een vriend 75% minder hypotheken verkoopt dan 2 jaar geleden. 10 Jaar geleden verdiende ik 12.50 Euro per uur excl. vakantiegeld; nu 8 shitty Euro INCL. vakantiegeld. pensioen opbouwen doe je daar niet van en ik hoop oprecht dat ik het niet eens haal want de pot is toch leeg. Ik schiet me nog liever een kogel door de kop dan dat ik in een openbaar sterfhuis beland.
Ja, fantastisch, al die ondergrondse containers als je met je zakken van een etage komt, de halve straat doorsjouwt, om te ontdekken dat ze die kutdingen weer niet hebben geleegd en dus vol zijn. De zakken er dan maar naast zetten? BOETE!!!!!! STRAF!!!!
Dat is Amsterdam tegenwoordig met zijn gemeentebelasting van tegen de 400 Euro terwijl het onkruid een meter hoog tegen de gevels staat. Is heel GroenLinks allemaal. net als bomen kappen t.o. het Marnixbad aan de Nassaukade om daar voor 9 miljoen een ondergrondse parkeergarage af te dwingen zodat de hele wijk wordt overspoeld met verkeer.
Ik hou op want anders begin ik hier mijn eigen klaagzang…
Een tijd lang hadden ze bovengrondse containers. Die gingen na enkele jaren al kapot en ook de gespecialiseerde wagens daarvoor. Dat is toen allemaal vervangen door dit nieuwe systeem, met een nieuwe soort wagen. Dat heeft een partij geld gekost, dat wil je niet weten. Ik vraag me af hoelang dit stand houdt. En die miesgassers van de reinigingsdienst zouden beter zelf de handen uit de mouwen kunnen steken dan losliggende vuilnis uit te pluizen en de misdadigers te beboeten
Het spijt me het hier te moeten melden maar er is in Amsterdam een Vuilnis-Gestapo. Vanaf 21.00 uur mag je troep op straat en om 20.45 uur rijden ze langzaam door de straat te controleren, zakken open te scheuren, op zoek naar enveloppen en brieven waar een adres op staat. Op zondag dus. Ik wil wedden dat die gasten daar dan weer wél 150% voor krijgen uit betaald.
Toen ik eens met vakantie was en een vriend in mijn huis woonde heeft die een vuilniszak op de verkeerde dag buiten gezet ( Op de dag van zijn eigen wijk). Kreeg een boete van geloof ik 35 Euro toen. Ik heb het aangevochten want het was een vergissing en ik had die zak niet buiten gezet. Ik had een bewijsbaar alibi. Werd een slepend conflict waarbij ze (de gemeente) moesten aantonen dat de dienstdoende beambte gerechtigd was om die boete uit te delen, ze moesten een kopie van het bewijs overleggen en aantonen waar er ooit is aangekondigd dat deze sanctie zou worden geheven en dat dit geval daar ook onder zou vallen. Het resultaat is 3 maanden werk en een dossier van anderhalve centimeter in een dikke envelop. De halve doopceel van de dienstdoende ambtenaar, kopietjes van de Echo en nog een bokkenblaadje en een adressticker uit de vuilnis. En natuurlijk de bijbehorende uitvoerige regelgeving in vol ornaat. Voor maar 35 Euro!
Ben je dan van de pot gerukt of niet?
Is het dan gek dat mensen nog geen nagel meer hebben om hun kont te krabben als ze, voor dat ze te vreten hebben, dit soort flauwekul moeten betalen?
-Tsja, een paar uurtjes parkeren voor de prijs van en goed boek….ik vind het nog niet zo gek dat de politie er meer en meer op hamert dat de middenstand hun toko maar beter moet beveiligen, de Hermandad beschermt z’n parkeerplaatsen toch ook, een investering welke zichzelf terug verdient.
Bij de sigarenboer, hier om de hoek, moet je sinds vier jaar geleden aanbellen om binnen te komen. Heeft iets te vaak in de loop van een geweer van een bontkraagje gekeken. Pas als de laatste Nederlander Amsterdam is uit gevlucht en onze cultuur volledig is vernietigd is de multiculturele heilstaat een succes gebleken. Is wapenhandel niks voor je Neree?
Toch een mooi relaas, D.G.Neree! En er zit inderdaad overal de klad in. Ik ben een koper, maar er valt weinig meer te kopen. We hebben hier net een curiosa-antiekbeurs gehad en we hebben al mooiere dingen in huis staan dan daar te koop waren. En de beurs was nog maar de helft van vorig jaar en vorig jaar was het de helft van het jaar daarvoor. Vandaag waren we op een rommelmarkt en er was echt niets wat de moeite waard was. Ouwe kleren, plastic kinderspeelgoed, afval voor de milieudienst. Erg. We vinden wel mooie zaken, van hoge kwaliteit, maar dan in de abdijwinkel. Of in de Europahallen, of in Bosduin, of St. Vincentius en mijn bieb heeft niet zozeer uitbreiding nodig. Daarvoor kan ik altijd bij antiquariaten terecht en bij Harvard en Amazon.
D.G. nu begin ik me toch ernstig af te vragen of we elkaar niet eens zijn tegengekomen op zulke tochten door de stad op zoek naar spullen. Wij, een kameraad en ik zochten niet om te verkopen, maar om werkmateriaal te vinden waarmee we kunst maakten, dat wil zeggen decor voor theatervoorstellingen, kunstenaarsperiodieken e.d. Geweldige tijd.
Maar de droefheid vertelt inderdaad dat het over is.
Wat rest zijn commerciële ‘vlooienmarkten’ die in de Nederlandse steden worden gehouden. De straat is weg.
Jammer.
Volgens mij moet je de provincie ingaan om leuk spul te vinden. In Amsterdam (en de hele randstad er bij) is alles zo dood als een pier. Kapot gereguleerd. Als je hier een ets van Rembrandt laat slingeren komt er een Surinamer op een scooter aan, met drie kruizen op zijn mouw, die je een prent van 65 Euro geeft.
Ook ik heb het hele verhaal gelezen. Een verhaal, dat mij geen seconde heeft verveeld. Wat mij dan weer direct opviel, sorry DG dat zal de macht der gewoonte zijn, is die rekenfout van 7 uur maal 4,50.
Enfin, ik vraag me af waar je nog de tijd en inspiratie vandaan haalt om het nieuws bij te houden, research te plegen en te bloggen. En verder sluit ik mij aan bij de woorden van J.A. Kapteyn: wat nu ? Een nieuwe voetreis naar Spanje ?
Beste D.G.Neree, als Hagenaar die Amsterdam mijdt kan ik moeilijk iets over de Amsterdamse situatie zeggen. Maar toen ik Amsterdam nog beroepsmatig bezocht en kunsthandels afging, liep het er als een trein. Over antiek, en al wat zich in die omgeving bevindt, is het lastig iets te zeggen. De topstukken gaan nog vlot van de hand, want het aantal werkelijk heel erg rijke mensen dat zich een chique omgeving koopt, is niet heel sterk afgenomen. De laag eronder koopt meer op het gevoel dan om zich met de kleren van de keizer te omhullen en is zeer afhankelijk van stemmingen en de aanwezige geldmiddelen. Bij het minst geringste neemt het als clientèle de benen. Als kunsthandelaar heb ik een paar gevoelige economische dieptepunten meegemaakt die het inkomen deden afnemen. Zoals destijds de oliecrisis. Wat genoeg geld had bleef kopen, wat net kon kopen deed het een tijdje niet. En dat is veelal de grootste groep kopers. Kunst of antiek kopen is de facto weinig anders dan een middel om je leefomgeving materieel te verrijken in een eindeloze zoektocht naar het geluk. Daar is in de loop der jaren verandering in gekomen. Men is meer geneigd tot de aanschaf van overstelpend zinloze materiële zaken zoals onmetelijke buitenkeukens, bezoekt Michelin-restaurants om te bewijzen dat men arrivé is of reist de ganse wereld af, want de moderne mens moet vooral overal geweest zijn. Voor smaak is wansmaak in de plaats gekomen. Men richt zich meer dan vroeger op snel vervluchtend bezit. Onder het mom van dat het design is, koopt men allerhande prullaria die het niet waard is langer dan een lustrum mee te gaan. De generaties die zich daaraan wisten te onttrekken zijn aan het uitsterven. En verder geef je zelf ook een aantal essentiële factoren aan waarom het allemaal tegen is gaan vallen. Een niet te verwaarlozen factor vind ik de gemeenten die steeds meer zijn gaan graaien met precariorechten en parkeerheffingen waardoor er steeds meer omzet nodig is om hetzelfde te verdienen. Bovendien lijkt de stad mij steeds minder lucratief te zijn voor mensen die fraaie voorwerpen aan de gretige muilen van de vuilverbrandingsovens willen onthouden. Zoals de professor hierboven net ook al duidt.
@14: dwing jezelf om alle papier door de shredder te trekken, dus ook enveloppen..!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Waar ik zit wordt oud papier maandelijks opgehaald, hoe is dat daar..???
D.G., wat een prachtig, maar wel een enigszins droevig verhaal.
Henk V. en ik, maar Henk V. nog meer , zijn gek op rommelmarkten.
We hebben jaren in de NOP gewoond en zoals je misschien weet is in Emmeloord ‘Goedzooi’ begonnen, waar later ‘Het Goed’ en ‘ Marktplaats’ uit zijn ontstaan..
Ik weet nog dat ze in het begin met een oude kar langskwamen om spullen op te halen.
Het bedrijf begon als een werklozenproject en is uitgegroeid tot een (inter)nationaal bedrijf.
De NOP-ers die er mee zijn begonnen hebben Martkplaats verkocht en zijn nu multi miljonair.
Henk ging regelmatig naar ,’Het Goed’ toen nog ‘Goedzooi’ en in het begin hadden ze God-zij-dank nog niet zoveel kennis van zaken.
In onze hal hangt een prachtige antieke spiegel en een kapstok uit de art deco tijd; alles voor een prikje gekocht. Ook hebben we een tekening van Tjeerd Bottema en een groot schilderij van de Larense school voor een paar Euro aangeschaft.
Ik wilde graag een echt koperen bed en op een gegeven ogenblik stond dat daar.
Henk adviseerde hen op verzoek wel en daarmee heeft hij zichzelf, wat de prijzen betreft, de das om gedaan!
Je hebt gelijk, Rommelmarkten zijn echte ‘rommel’ markten geworden.
Henk verzamelt 30-er jaren aardewerk, het zgn. Gouds ‘crisisaardewerk”.
Het meeste heeft hij op een rommelmarkt of in Utrecht bij de veemarkthallen gekocht.
Een deel van zijn spullen heeft in het Goedewagen museum in Nieuw Buinen gestaan. Ook verzamelt hij Engelse vazen o.m. royal Doulton.
Als je op dit gebied wat wilt beleven moet je naar Engeland gaan.
Daar heb je overal nog de zogenaamde boot-sales. Vanuit de achterbak van de auto of vanaf een tafeltje worden allerlei spullen verkocht.
Ik heb schitterende boeken over literatuur en kunst voor één of twee pond gekocht. En mooie antieke dingen ……
Het vorige jaar zijn we nog naar Leeds Castle geweest waar op het grondgebied een antiek en rommelmarkt was. Voor 45 pond hebben we daar een schitterende etstekening van een bekende Engelse schilder gekocht met de originele lijst er omheen Een antiekreparateur heeft die lijst voor ons gerepareerd.
In Duitsland kun je twee keer per jaar je ‘rommel’ buiten zetten. De gemeente komt dat ophalen, maar enige dagen van tevoren beginnen de auto rondes; Polen en Nederlanders.
Ik stop ermee, want anders wordt mijn bijlage net zolang als jouw verhaal.
Dat kan niet de bedoeling zijn!
Ik zet het hier maar even neer, voor de liefhebbers. Er is een nieuw boek uitgegeven over Seal Team 6. http://tinyurl.com/bv8qwwk
Zie ook: http://www.chuckpfarrer.com
(als Obama z’n scheur dicht had gehouden was het succes nog groter geweest!)
#21 trias, idd een rekenfout. Ik heb het veranderd. 7 x 4,50 = 31,50.
Indien iemand goede en goedkope spullen wil vinden…. dan kan ik u van harte ( uit onze vorige woonplaats) de Pelgrimshoeve in Zoetermeer aanbevelen.
Dat is een enorm groot compex, gedreven door vrijwilligers ( meestal wat oudere mensen) uit de kerken daar.
De opbrengst -- indrukwekkend groot- gaat jaarlijks naar allerlei goede doelen.
Je kunt er op allerlei gebieden juweeltjes vinden voor een habbekrats.
Elke dinsdagavond van 18.00 tot 21.00 geopend alsmede elke laatste zaterdag van de maand van 10.00 tot 16.00 uur.
Info ook op internet.
Een ritje naar Goor is ook de moeite waard!
http://www.wawollie.nl
Toen ik in Amsterdam woonde heb ik ook tochten ondernomen langs ‘de vuilnisbakken’ zelfs met m’n hospita. Gewoon omdat ik van tweedehands spullen hou en om te kijken wat er al zo lag en stond. Ik had er moeiteloos m’n grachtengordelpand mee kunnen inrichten, als ik dat had bezeten. Het waren eigenlijk gouden tijden. Een prima soort van recyclen. Mijn hospita en ik vonden een prima bank, sleepten hem naar huis en zetten haar ‘oude’ op de lege plek terug. Bedankt D.G.Neree voor dit leuke artikel.
Moet de conclusie (na dit alles gelezen hebbende) nu zijn dat A’dam een kut stad is?
Neree, ik weet het, scheiden is leiden met lange ij. Het kan de druppel zijn die de emmer doet overlopen. In ieder geval heeft dat vliegen door de mist je een nieuwe kijk op het leven gebracht. Zo heb ieder nadeel weer zijn voordeel om met een van Amsterdams’ godenzonen te spreken.
De naam van die witte meubeltjes designer was Jan -”Hallo! Daar zijn we weer!”-des Bouvrie.
Overigens wordt hier in de Belgisch-Nederlandse grensstreek op de avond voordat door de dienst gemeentereiniging het grofvuil wordt opgehaald nog steeds volop waardevol interieur op straat gedeponeerd. Ik heb er onlangs mijn blokhut nog mee kunnen inrichten.
T.Zat: Ook zonder dit artikel was die conclusie volgens mij al gerechtvaardigd.
Als wij na een niet te vermijden bezoek aan Amsterdam de grote weg weer oprijden… richting paradijselijker dreven… dan zijn wij altijd heel erg blij en opgelucht.
Alleen al het verkeer: al die figuren die zich, hetzij te voet of op de fiets, met ware doodsverachting voor je wielen werpen, wáár je ook rijdt… en dan die beestachtig hoge bedragen, die je moet neertellen om ergens een uurtje je auto te kunnen parkeren… dit alles gelardeerd met horden gehoofddoekten en duidelijk NIET van vreemde smetten vrij-zijnde nieuwe Nederlanders… een ware nachtmerrie!
Laatst citeerde dr. Hubert Luns ( zoon van…) tijdens een studiedag het volgende gedicht, dat de neergang van Nederland en in het bijzonder ook van Amsterdam treffend weergeeft:
” Plat, plat Holland, vol porno en complexen.
Het puriteinse Nederland is nu een vunzig ledikant, waarin wormen seksen.
Van Groningen tot Westerscheld werd gij Europa’s vuilnisbelt… het stinkt er en het zweert er.
O, land van mest, een buil van pest,
o… Efteling voor geseksiteerden.
Laf, laf Holland, hoereerders zonder erven.
Uw land was ooit een kinderwieg,
maar kinderen zijn nu ongerief,
dus moeten zij maar sterven.
In hart en nieren decadent,
blijft gij voorlopig overend
als witgekalkte graven.
Van Zuid tot Noord is ‘t kindermoord
en nergens hoor ik Rachel klagen”.
Vreemd, dat boom en tak zoo stil staan
In het gouden licht vandaag,
Dat de bladertjes zoo stil gaan,
‘t Een na ‘t ander, naar omlaag.
Dat het zonlicht zoo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van ‘t lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel eed’ler maakt van stof,
Dat het windje in de twijgen
Zoo behoedzaam gaat te werk
En aleen wat blaadjes zijgen
Doet op ‘t pad en ‘t bloemenperk,
Zonder ‘t wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of den goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,
Of te roeren aan den vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,
En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethyst,
Al den weemoed van hun broze
Schoonheid heffen in den mist.
Jacqueline E. van der Waals
uit: Laatste verzen 1923
Herfst
Nooit ben ik meer in mijn gedachten groot,
steeds zeldner denk ik dat mijn werkelijk wezen
zich tonen zal en durven te genezen
van de steeds naderende duidelijker dood.
Vandaag zag ik de hemel door het weemlend lover
verbleken tot een doodlijk zuivere helderheid.
Ik heb mezelf nog van geen ding bevrijd
en er is haast geen tijd meer voor mij over.
Er ruist een hoge ruime wind
door de recht opgerezen bomen:
aan het zwarte water is een hert gekomen,
en door het oevergras schijnt laag de zon…
Dit is het enig antwoord, dat ik vind,
dat mij bevrijden zou, zo ik t vertalen kon.
Maria Vasalis,
uit Parken en Woestijnen.
Uitgeverij van Oorschot 1940
@ Hammar.
Als Ik dat zo lees zouden wij elkaar persoonlijk moeten kennen, omdat je het hebt over Europahallen en Bosduin.
Deze is Henk van de electrische Fietsen en een paar jaar terug hadden wij de hal naast de bosduin.
Frank Sinatra -- Autumn Leaves.
Interessant verhaal D.G.Neree.
Jammer dat het met je huwelijk zo gelopen is, maar je depressie heb je op eigen kracht overwonnen!
De spoeling wordt ook steeds dunner met leuke antieke of uit grootmoeders tijd spullen.
Na Koninginnedag verdwijnt er veel in de vuilcontainer wat niet verkocht is.En weg is weg.Mensen bellen nu ook gewoon De Kringloopwinkel als ze van iets af willen.Wordt gratis gehaald, dus.
Heb je wel eens een aflevering van “Cash op Zolder gezien? Antieke meubels en klokken leveren niets meer op.Er is geen vraag meer naar, misschien weer over een aantal jaar, als mensen Ikea en wit zàt zijn.
Hier kan je de afleveringen bekijken om misschien nog ideeën op te doen.
http://cultuurgids.avro.nl/front/archiefcashopzolder.html?filter=category:%22Afleveringen%22
Toen mijn vader in Amsterdam een verzorgingshuis zat,( De Klinker) stonden er iedere maand spullen te koop voor een habbekrats, van mensen die overleden waren.Misschien is dat ook in andere tehuizen zo.Er zaten vaak hele leuke dingen bij.
Oude vinyl platen zijn tegenwoordig ook weer in trek.Zeker de oude platen van de Stones en Beatles enzo.
Op deze site kan je een beetje de catalogus waarde bekijken:
http://www.catawiki.nl/catalog/index_other
Ik heb nog een reactie op je blog geplaatst bij Maria Swartwout 1884.
@Liesje, grappig dat je De Klinker noemt, want door die buurt kwam ik dagelijks twee keer en behoorde tot de ronde die ik deed als ik van de markt naar huis ging in de Van Effenstraat. Bij de Klinker stonden inderdaad geregeld dingen buiten en ik heb daar leuke spullen vandaangehaald.
De laatste jaren heb ik er echter niets meer aangetroffen. Ik meen dat In Oud-West nu het grof vuil na telefonische melding wordt opgehaald.
De rommelmarkt X die ik in het artikel noem en waar mijn ‘carrière’ begon was overigens ‘Rommelmarkt Looiersgracht’ meestal afgekort tot ‘de Looier’, wat dan weer niet verward moet worden met ‘Kunst & Antiekcentrum De Looier’ op de Elandsgracht. De rommelmarkt bestaat niet meer. Het Antiekcentrum nog wel, maar onder de naam “Antiekcentrum Amsterdam”. Dit vanwege verandering van eigenaar.
#30
@T.Zat, of die conclusie uit mijn verhaal kan worden getrokken weet ik niet, maar ik kan je verzekeren, dat Amsterdam de laatste decennia een kutstad is geworden ja. Hier zijn de onbeschoftheid, de onpersoonlijkheid en de asocialiteit tot de normale mentaliteit geworden, Op de steeds schaarsere uitzonderingen na is het Amsterdamse devies ‘Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig’ veranderd in ‘Ieder voor zich en de Duivel schijt op de grote hoop’.
Filantroop, je hebt helemaal gelijk. In het bovenste segment van de markt, die van de topstukken (en de grote namen) worden prijzen als nooit tevoren betaald, zie de enorme winsten van Christies en Sotheby en de waanzinnige prijzen die doeken van Van Gogh c.s opleveren. De rijke toplaag heeft steeds meer geld om uit te geven (en te verdienen), maar de middenlaag en die daaronder worden afgeknepen, d.i. de kleine ondernemers en middenstand, die steeds minder talrijk worden (op de allochtone slagerijen, groentewinkels, bakkerijen, belwinkels, oosterse prullaria en combinaties daarvan nana) en het steeds moeilijker krijgen.
Maar ik meen dat Christies uit Amsterdam vertrokken is kort geleden. Dat moet toch wel wat zeggen. Ook zijn er nog nauwelijks veilinghuizen.
Ik denk dat de tijd waar jij over spreekt ook voor mij de toptijd was, Na 2000 is het zaakje achteruit gegaan, maar zoals gezegd: in het topsegment floreerden de zaken daarna als voorheen of zelfs nog weliger.
Ook wat de gemeente voor lasten oplegt speelt zeker mee. Pecario idd, maar ook de moeilijkheid om in de stad een zaak te beginnen als starter. Je moet een ondernemingsplan hebben en een beginkapitaal en de juiste vergunningen…. En vergeet niet de enorm gestegen huren. Voor je een winkel kunt openen ben je al een bedrag kwijt dat in de 5 cijfers loopt en zodra je 1 cent verdient, dan heb je de belasting al in je nek. Je bedrijf is dan feitelijk al in handen van de staat en de bank. Je werkt niet meer alleen voor je eigen levensonderhoud, maar hebt er nog een bloedzuiger of twee bij geadopteerd. Van 1 initiatief moeten namelijk minstens tien ambtenaren hun brood verdienen.
@D.G.Ja grappig! Ik kwam elke zaterdag in de Klinker.Meestal hielden ze die “marktjes” binnen, maar ook wel op straat.Misschien doen ze het nog, en misschien bestaat het ook in andere verzorgingshuizen.
Wie weet kan je nog een slag slaan met een mooi schilderij!!!
Heb je mijn comment nog gelezen op je blog?
In kringloopwinkels kom je soms ook mooie spullen tegen.
Vroeger kwam ik ook vaak in De Looier,leuke grote hal vol leuke spulletjes.Ik woonde er vlakbij.Jammer dat die weg is!
Dit heeft jouw markt verpest:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=QNbU0UsbWe4
video de Opruimlijn werkt samen met kringloopbedrijven
Noppes -- Kringloopwinkel (Misschien beter om hier te snuffelen?)
@J.A. Kapteyn #9:
Ik heb geen idee. Weet u een baan voor me? :p
@Liesje, ik heb het gelezen. Dat zijn inderdaad behoorlijke prijzen. Ik heb het al maanden in mijn stand staan, maar er wordt nauwelijks naar gekeken. Sterker: ik heb het op Marktplaats gezet en kreeg een bod van 10,= euro
Wat Kringloopwinkels betreft: In amsterdam is het Juttersdok, maar daar kom je geen goede spullen meer tegen. Ten eerste zijn de prijzen hoger geworden sinds ze hun huur zelf moeten opbrengen en ten tweede wordt het beste spul al door handelaren gekocht voordat het in winkel komt. Zij zijn ook slimmer geworden en hebben in de Kerkstraat een filiaal geopend met betere spullen. Ook daar zul je geen onverwachte schatten vinden, want zoals gezegd, wordt alles gewaardeerd en de krenten uit de pap gehaald door de ‘taxateurs’
Naar buurtrommelmarktjes ga of ging ik wel eens idd.
@D. G. Neree
Dan weet je nu waar je moet zijn voor een behoorlijke prijs! En jouw schilderij is nog groter ook.
Kan je geen taxateur worden bij de kringloop?
19-20 nov.ember verzamelbeurs Utrecht.Ook altijd leuk om te kijken wat de prijzen zijn.Ik heb nog een giga verzameling StarWars van de kinderen.Ik gooide nooit iets weg (gelukkig).
Mooi verhaal, ik herken het helemaal…
Oh jee, ik heb, toen mijn vader overleden was, heel veel oude dikke boeken zomaar in de container gegooid.. mooie boeken, durfde niet te kijken wat ik weggooide.. wist me er toen geen raad mee. Had ik dit verhaal toen maar geweten…
Neree,
Heel goede beslissing van je geweest om zelfmedicatie te verkiezen boven jezelf uit te leveren aan de pillenmafia. Getuigt ook van sterkte en zelfkennis om te weten wat het beste voor je is en kan bewijzen ook. Enige moed is ook vereist om alle schepen achter je te branden en alleen op een quest te gaan. Je hebt op een kritisch moment van je leven, waar je zo’n beetje de bodem had bereikt het initiatief genomen en voor jezelf gevochten.
Respect.
Dank je rommel. Als ik het niet gedaan had, had ik het in Amsterdam waarschijnlijk niet lang overleefd.
Yep.
Fore sure.
Hartverwarmend verhaal! Je liet je niet kisten door het leven. Wat een energie,
chapeau!
Wat de handel betreft, alle lol wordt ook teniet gedaan door die gemeentelijke instellingen. Walgelijk wat ik allemaal lees.
Ik woon nu nog in de buurt van Amsterdam, maar heb er ook een paar jaar gewoond in mijn jonge jaren. Wat een gezellige stad was dat!
Wat die handel betreft, ik denk ook dat de smaak van jonge mensen veranderd is. Die “ouwe zooi” moeten ze niet meer.
Ik heb hier prachtige cristallen glazen staan, nog van mijn moeder en die had een goede smaak…kan ik niet meer slijten aan mijn kinderen. Mijn uitgebreid Wedgwood servies…verkoop het maar. Kijk ik op Marktplaats, staat vol met Wedgwood.
Nee, Neree, het wordt er allemaal niet leuker op!
Maar zo een verhaal, doet toch weer wat met je
) Toch maar gewoon doorgaan…….
Those were the days of our lives…
@ Henk
Oh, wat leuk! Ik ontmoet nooit iemand van Internetsites! De volgende keer dat we er zijn zal ik opletten.
“Over de reis wil ik niets zeggen, daar gaat het verhaal niet over…”
Misschien iets voor een volgend verhaal?
@ Hammar helaas zijn we daar weg omdat de huur van het pand de pan uit begon te reizen.
Tegenwoordig zit Ik in Blankenberge, da’s een beetje verder weg.
Een mooi diepmenselijk verhaal @D.G.Neree,het heeft me echt getroffen.
U zou meer moeten vertellen,net als het maken van sfeerfoto’s.
U kunt dat.
@Xaz 45: als het een bovengrondse container was is er grote kans dat iemand ze er weer uitgehaald heeft.
Waar zijn de 225 miljoen Euri van Ebay verdwenen?
Intrigerend verhaal over Kringloopwinkels
http://www.islamofobie.nl/index.php/blog/meer/de_kringloop_van_baantjesjagers/
Over de teloorgang van de kleine middenstand:
http://www.dagelijksestandaard.nl/2011/11/gratis-winkelruimte-op-centrumlocatie