In Groot-Brittannië pro-Israël zijn heeft dodelijke gevolgen

 

De Email kwam van een man, die zich Jihad Alshamie noemde; de boodschap was kort: “Er zijn mensen zoals u, die het verdienen te sterven”. De Email was een van de vele, die de mailbox van John Howell binnenstroomden; ze kwamen als antwoord op een eenvoudige vraag, die de Britse parlementariër gesteld had. Howell had aan een linkse activist gevraagd, hoe hij dacht over de honderden raketten, die op Israël waren afgevuurd. Vanaf dat moment werd hij met moord bedreigd.

Howell hoort daarmee nu bij de serie andere parlementariërs, onder wie zulke vooraanstaande pro-Israël parlementariërs als Luoise Ellman en Robert Halfon, die enorme massa´s gif en haat kregen, omdat zij weigerden zich aan te sluiten bij de pro-terroristische posities, die het politieke en intellectuele klimaat in het Verenigd Koninkrijk beheersen. De bedreigingen, die zij ontvingen, zijn een voorproefje van de explosieve sfeer, die het debat bepaalt.

In een zich verduisterende atmosfeer van de haat is het steeds gevaarlijker geworden om in Groot-Brittannië Joods of pro-Israël te zijn. Deze atmosfeer strekt zich uit tot in de hoogste organen.

“Zoals Lord Ashcroft een deel van de Conservatieve Partij bezit, zo hebben rechts gerichte joodse miljonairs het andere deel in de zak”, vertelde een parlementariër van Labour aan de “Friends of Al-Aqsa, zich badend in het gejubel van zijn dankbare publiek. Een andere parlementariër van Labour stelde voor dat ambassadeurs van Israël niet joods zouden moeten zijn, opdat “zij niet beschuldigd zouden kunnen worden van joodse loyaliteit”.

Beschuldigingen, dat joden hun “tentakels” en “financiële greep” in de westerse wereld zouden hebben, behoren niet meer tot de dingen, die men leest in oude artikelen over de politiek van de jaren-30; ze zijn tegenwoordig een steeds terugkerend thema in het parlementaire overleg. Dat maakt de moed van deze parlementsleden, die hun integriteit bewaren om aan de kant van de waarheid te gaan staan, alleen maar noemenswaardiger.

Lord Janner, die aan massagraven stond, maakte deel uit van de eenheid, die onderzoek deed naar oorlogsmisdaden en werkte met overledenen van het kamp Bergen-Belsen; hij was het hoofd van de uit alle partijen bestaan parlementaire groep tegen antisemitisme en werd lichamelijk aangevallen, toen hij protesteerde tegen Lord Bramall´s aanvallen op Israël. Lord Bramall werd niet vervolgd. Maar Lord Bramall valt in het niet bij Lord Nazir Ahmed, die antisemitisme bevordert, islamitisch terrorisme ondersteunt en een kopgeld voor het gevangen nemen van George W. Bush heeft verkondigd.

Lord Ahmed nodigde een spreker uit, die verklaarde: “In het Midden-Oosten hebben we exact één reden voor oorlog, terreur en angst – en dat is de joodse drang naar heerschappij; Ahmed zelf stelde voor dat Britse vrijwilligers in Israël wegens oorlogsmisdaden vervolgd zouden moeten worden.

Welke grens er ook tussen antisemitisme en antizionisme bestaat, deze wordt prompt in het niets weggewist. Het mag dan weliswaar aanlokkelijk zijn een paar bedreigingen via E-mails af te doen als de daden van gekken, maar de realiteit kan niet ontkend worden, dat opvattingen en daden, die ooit werden toegeschreven aan de rand, nu mainstream zijn. In het Groot-Brittannië van de “zeven joodse kinderen” en beschuldigingen van een in Downing Street zetelende “joodse intrigant” bestaan geen standaardgrenzen voor fatsoen of fundamentele principes meer, die in de bloedige oorlog van de linksen tegen de joodse staat niet overschreden mogen worden.

Op straat blijft de herleving van nazi-achtige overvallen op joodse winkels, vooral op Ahava, regelmatig onbestraft. Rechter George Bathurst-Norman liet drie criminelen vrij, die een fabriek hadden aangevallen, met de motivering dat hun vijandigheid tegenover de joodse staat hun doen en laten zou rechtvaardigen en zelfs helden van hen zou maken. De escalatie van vijandigheid in geweld is routine geworden; vandalisme, diefstal en het toebrengen van lichamelijk letsel zijn de nauwelijks opgemerkte instrumenten van anti-Israëlische demonstranten geworden.

De Respect-partij smelt het ergste uit de roodgroene alliantie tussen marxistische linksen en de islam samen; haar leider is George Galloway. Galloway kwam juist weer terug in het parlement, nadat hij een verkiezingscampagne m.b.t. zijn “quasi-islamitische waarden” voerde en erop pochte, dat hij een betere Pakistani zou zijn dan de islamitische kandidaat van de Labour Party, tegen wie hij aantrad, want hij zou kroegen vermijden.

Galloway vierde zijn terugkeer in het parlement met de uitroep “Geloofd zij Allah” en door zijn naam te lenen aan de Globale Mars op Jeruzalem. Een maand daarvoor was de voorzitter van de Respect-partij in Tower Hamlets, Carole Swords, vanwege een aanval op een joodse man veroordeeld, die haar wilde afhouden van het vernietigen van Israëlische producten.

Pro-Israëlische afgevaardigden worden georganiseerd aangevallen door het MPACUK (Muslim Public Affairs Committee), op de internetsite waarvan staat: “Is uw afgevaardigde een zionist?”. Asghar Bukhari, oprichtingslid en hoofd van de organisatie, schreef: “Iedere moslim, die tegen Israël vecht en sterft, is een martelaar en komt gegarandeerd in het paradijs”.

Deze maand verbreidden de vlammen zich in het kantoren van de Harrow East Conservative Association en van de conservatieve afgevaardigde Bob Blackman. De aanval leek op die van islamitische activisten op de uitgever van “Jewel of Medina”. Het was, aldus Blackman, een herinnering: “Er bestaan mensen, die deze bedreigingen door daden laten volgen”.

Maar een groot deel van dit landschap van de oorlog tegen de joodse staat in Groot-Brittannië – van de boycots via het vandalisme naar het toebrengen van lichamelijk letsel – herinnert hier al aan. Na de slachting van Toulouse op joodse kinderen door een islamitische gewapende man, schreef de afgevaardigde Mann: “De laatste vijf jaar heeft de parlementaire groep tegen antisemitisme voortdurend gewaarschuwd, dat zo´n aanslag er aan zat te komen.”

De bedreigingen van pro-Israëlische en joodse afgevaardigden hebben hun doel al bereikt, door deze afgevaardigden te marginaliseren en ervoor te zorgen, dat zij minder contact kunnen houden met hun kiezers. Dat is altijd de strategie van de andere kant geweest: Een groep te isoleren en daarna zijn leden te isoleren, hen uit hun posities te verdrijven, terwijl ze voortdurend de haatcampagne tegen hen voortzetten. Dat zijn de tactieken, die de nationaalsocialisten tegen de joden toepasten; en het zijn de tactieken, die het socialistische eenheidsnetwerk en zijn islamitische bondgenoten nu tegen de joden in Groot-Brittannië toepassen. Het is belangrijk om deze te kennen; en het is absoluut noodzakelijk zich tegen hen te verzetten.

Bron:

http://europenews.dk/de/node/54152

Auteur: Daniel Greenfield

Bron oorspronkelijk artikel:

http://frontpagemag.com/2012/04/16/the-deadly-consequences-of-being-pro-israel-in-the-uk/

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

 

Geplaatst door: E.J. Bron op 25 apr 2012. Gearchiveerd onder E.J. Bron. U kunt de reacties op dit artikel volgen via RSS 2.0. Reacties en pingen zijn gesloten.