Door: Marc E. Putto
Inconsequente herdenking van de “Weiße Rose”
Door: E.J. Bron
Vorige zondag kwam er een groep van ongeveer 40 leden van de “Weiße Rose Stiftung e.V” en de “SPD Arbeitsgemeinschaft verfolgter Sozialdemokraten” in München op de begraafplaats bij de Perlacher Forst bijeen. Daar bevinden zich de graven van de 69 jaar geleden vermoorde leden van de “Weiße Rose”: Sophie Scholl, Hans Scholl, Christoph Probst en Alexander Schmorell. Het komt bizar over – deze patriotten vochten destijds tegen nationale socialisten met hun rode vlaggen, en nu komen Internationale Socialisten en sociaaldemocraten ook met rode vlaggen om hun heldendood te herdenken.
Wanneer Sophie, Hans, Christoph en Alexander nu nog zouden leven, zouden ze vast en zeker te vinden zijn in de rijen van de islamcritici om de vrijheid van Duitsland te verdedigen tegen het totalitaire systeem van de islam. Niemand kan dat zo goed duidelijk maken als Susanne Zeller-Hirzel, het laatste nog levende lid van de “Weiße Rose” en destijds de beste vriendin van Sophie Scholl. Ze is tegenwoordig lid van de “Bürgerbewegung Pax Europa” en is actief betrokken bij de strijd tegen de islamisering:
Susanne Zeller-Hirzel is een moedig vrouw. Ze brengt precies datgene in de praktijk wat Dr. Klaus Hahnzog, lid van de “Weiße Rose Stiftung e.V.” en rechter in Beieren, bij het graf van broer en zus Scholl uit het pamflet van de “Weiße Rose” citeert:
“Niet alleen medelijden moet de Duitse burger voelen, nee, nog veel meer, medeplichtigheid, want hij geeft door zijn apathisch gedrag deze duistere mensen pas de mogelijkheid om zo te handelen”.
Aan het einde van zijn toespraak spreekt hij de waarschuwende woorden:
“Niet wegkijken, niet niet willen luisteren, maar je er in mengen”.
En wat doen hij en zijn linkse kameraden op dit moment? Ze kijken weg, ze luisteren niet en mengen zich er niet in wanneer er opnieuw totalitaire krachten aan het werk zijn die onze vrijheid bedreigen. Het is volledig in tegenspraak met hun linkse wereldbeeld, dat ook een totalitaire ideologie uit het buitenland een existentieel gevaar kan betekenen. Ze bestrijden zelfs 67 jaar na de ondergang van het nationaalsocialisme liever het laatste restant van deze beweging en negeren daarbij volledig een andere snel groeiende beweging, die zich midden onder hen enorm uitbreidt.
En dat niet alleen – ze bestrijden ook nog diegenen, die voor dit gevaar waarschuwen en de bevolking willen informeren. Die zich daarmee exact in de traditie van de “Weiße Rose” bevinden, die met haar pamfletten het Duitse volk wakker wilde schudden. De beste vriendin van Sophie Scholl zegt nu:
“Het fanatisme, de aanspraak op de absolute waarheid en de geestelijke naïviteit lijken sterk op elkaar, zowel in de islam als het nationaalsocialisme.”
Maar deze rode kameraden, die hier zo schijnheilig bij elkaar komen, belasteren, discrimineren en vallen nadrukkelijk alle islamcritici aan. Ze proberen hun bijeenkomsten te verhinderen en beperken hun fundamentele grondwettelijke recht op vrijheid van vergadering, zoals wordt uitgevoerd door de “Fachstelle gegen rechtsextremismus” in München, die rechtstreeks ressorteert onder de rode burgemeester Ude.De chef van deze “Fachstelle”, Dr. Miriam Heigl, schrijft overigens artikelen voor marxistische publicaties. Deze rode socialisten leggen kransen bij de graven van verzetsstrijders, van wie ze het testament niet begrepen hebben. Ze zouden tegenwoordig de leden van de “Weiße Rose” net zo hard bestrijden, als deze zich tegen het totalitarisme van de islam zouden keren.
Wie tegenwoordig wel goed luistert en niet wegkijkt, wie zich wel inmengt, wie zich niet schuldig maakt aan apathisch gedrag, krijgt, in tegenstelling tot de dictatoriale tijd van het nationaalsocialisme, politiebescherming. Tegen deze donkerrode mensen, die het recht op zijn vrije meningsuiting van hem willen afpakken.
Deze bescherming voor de “foute” mening had de “Weiße Rose” in 1943 niet. Als je het zo bekijkt, is dit zeker een vooruitgang in vergelijking met die donkere tijden. Terugkijkend is het bijna een luxe als de vrijheidslievende burger nu een tamelijk moeizame zoektocht naar een vergaderplaats op zich moet nemen. Om een moedige waard te vinden, die hem en zijn “foute” mening onderdak biedt. Dat kleine pak slaag, die de een of ander daarvoor moet over hebben, omdat de “Anti”-fascisten hem aan de tand voelen, is toch niet teveel gevraagd.
De leden van de “Weiße Rose” hebben veel meer risico gelopen. Ze waren destijds niet alleen schadelijke elementen in de samenleving, ze zouden, gemeten aan huidige maatstaven, volksophitsers zijn. Wat een eer. Ze zouden niet alleen tegen de nationaalsocialisten zijn, maar ook tegen de kameraadschap van de “anti”-fascisten met de islam.
Niet voor niets zegt het laatste nog levende lid van de “Weiße Rose”, Susanne Zeller-Hirzel, over de nationaalsocialisten:
“Critici van de nazi-ideologie werden destijds direct in de gevangenis opgesloten. Nog hebben we dit punt niet bereikt. Maar als we niets ondernemen, zal het er opnieuw toe komen. Dan sluiten ze de islamcritici op.”
Hoe staat het nog maar zo treffend in het pamflet:
“Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, bescherming van de individuele burger tegen de willekeur van misdadige geweldstaten…”
Deze ware woorden rusten zwaar op de begraafplaats, waar de doden het liefste zouden schreeuwen als ze zouden weten hoe het met de vrijheid gesteld is, waarvoor zij hun leven gaven. Dr. Hahnzog, ontving instemmende blikken. Maar ook de spreker voor hem, die spreekt over de Amadeu-Antonio-Stiftung:
“Zij gaat sinds 1990 uit van 182 dodelijke slachtoffers van rechts-extreem geweld.”
En hij vraagt aan de rouwenden:
“Als een neonazi een mens met een migratieachtergrond of met een andere huidskleur doodslaat, of dat een politiek gemotiveerde misdaad is?”
Dan zou men heel graag willen vragen of het ook een politiek gemotiveerde misdaad is wanneer extreem-linksen andersdenkenden eraan hinderen hun recht van vergadering uit te oefenen. En of het racistisch gemotiveerd zou zijn wanneer Duitsers voor “Scheißdeutsche” en “Schweinefleischfresser” worden uitgescholden. En niet zelden in elkaar geslagen of gedood worden.
Het is maar goed, dat de “geëerde” leden van de “Weiße Rose” niet tegenspreken. Zo kan men zich verder ongestoord voordoen als wachters van de waarheid, voor alle democratische tijden, waarover bondskanselier Merkel al zei, dat deze niet gegarandeerd voor eeuwig is te krijgen, de democratie…
De rouwenden trekken verder naar het graf van Alexander Schmorell. Ook hij moet hen verdragen. Zij en hun rode vlaggen, die hij nooit meer wilde zien, destijds niet, en nu niet.
Wij islamcritici proberen om het testament van de “Weiße Rose” – het verzet tegen totalitaire ideologieën – in hun zin voort te zetten. Ook tegen het heftige verzet van het linkse establishment in, dat sinds de jaren-68 ons land in veel opzichten geestelijk heeft vergiftigd. Sophie, Hans, Christoph en Alexander, jullie zijn ware helden.
Bron:
Auteurs: Roland Heinrich (foto´s) en Michael Stürzenberger
Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)
Laatste 5 artikelen door E.J. Bron
- Brussel wordt een gevarenzone - 18-03-2013
- Brood voor de wereld - 22-02-2013
- De strijd tegen de sharia - 17-01-2013
- Bestuurskosten van de EU – water prediken en wijn drinken - 20-12-2012
- Radicale Palestijnse groeperingen naast Hamas - 20-11-2012
Geweldig zo’n vrouw, geweldig die beweging!!
Wiesse Rosen: Het fanatisme, de aanspraak op de absolute waarheid en de geestelijke naïviteit lijken sterk op elkaar, zowel in de islam als het nationaalsocialisme.”
Zie mijn bijdragen op het blog van E.J.Bron, zelfde onderwerp.
Wiesse Rosen… jowitteroos, foei toch!
Vast en zeker een verschrijving.
Weiße Rose muss es sein.
Net zoals met al het goede wat tegen het kwaad vocht trekken die verraderlijke semicommunisten de antifascistische groep Weiße Rose naar hun toe om het voor hun karretje te spannen om misplaats te trachten hun gelijk te bewijzen. Ik kots op dat volk.
@2
Ik ga me nu geheel gehuld in “rood” LOL schamen! U heeft gelijk!
Ontroerend en tegelijk verbijsterend, dit artikel.
Dank Bron.
Je kunt in ieder geval aan die socialisten zien dat ze nergens geen respect voor weten op te brengen.
Ik vraag me af waarom het nodig is bij zo`n herdenking een politiek statement te moeten afgeven met hun vlaggen.
Daaruit blijkt ook duidelijk dat ze niks begrepen hebben van de ideologie die achter Die Weise Rose schuil ging, nl gewoon medemenselijkheid en medeleven naar onderdrukten toe.
Respect voor degene die opkomen voor werkelijke vrijheid.
Dank meneer Bron voor dit mooie en zeer indrukwekkende artikel plus film.
De meerderheid van de Nederlandse bevolking zou zich dood moeten schamen.
@6: hier is er nog één die nergens respect voor heeft, de grootste KLOOTZAK ooit door een moederschoot voortgebracht. Over wie heb ik het? Mijn bloed wordt karnemelk bij het idee dat dit UITSCHOT binnen afzienbare tijd weer op straat staat. http://tinyurl.com/83c3jto
Het weer duidelijk dat de ‘rode kameraden’ bij deze herdenking, of algemeen gesproken, dat politiek links zich onversneden aanhanger toont van de Frankfurter Schule, van personen dus als Marcuse die propageerde dat ‘vrijheid’ in principe tirannie is in de vorm van ‘repressieve tolerantie’. Vrijheid van meningsuiting is geen tolerantie maar onderdrukking omdat het de ander de kans geeft de verkeerde denkbeelden te ventileren (geen raar volk meer in het vervolg op het Binnenhof dat zich niet weet te gedragen).
Volgens Adorno zijn gehoorzaamheid en respect voor autoriteit uitingen van een antidemocratische persoonlijkheid (misschien dat Wilders om die reden geen 10 scoorde in Leiden).
Schuldig aan de opkomst van het fascisme, volgens Adorno, en met hem Horkheimer, was de Verlichting. De combinatie van rede en macht zijn verdacht. Door deze opvatting, een marxistisch concept, nu te tillen naar de postmodernen als Derrida of Foucault kon niemand meer aanspraak maken op objectieve waarheid; woorden om de macht te verkrijgen kwam zo te vervallen. De betekenis die iemand aan iets gaf verviel dus eveneens. Probleem is dan natuurlijk wel, waarom zou ik betekenis moeten geven aan wat iemand als Foucault beweert?
Anderen baseerden hun mening op iemand als Gadamer (ex-nazi) die stelde dat iemand zich vooral laat leiden door zijn vooroordelen en dat dus een herstel van het ‘positieve vooroordeel’ gewenst is en tolerantie tegenover anderen.
Deze visie is momenteel regelrecht terug te vinden in de media. Als er geen objectieve waarheid is dan is het beter om je eigen visie of vooroordeel op iets te geven die dan authentiek is (Hayek noemt dergelijke figuren in ‘The Fatal Conceit. The errors of socialism’ handelaren in 2e hands gedachtegoed). Verzinsels zijn dan een grotere vorm van waarheid dan feitelijke gebeurtenissen en leugens van Hamas zijn dan slechts een kwestie van visie, zijn slechts een ‘mening’.
De kwalijke invloed van deze opvattingen is dat de eigen mening gebruikt wordt voor een hoger, ideologisch doel en objectieve waarheid geweld wordt aangedaan.
Duidelijk voorbeeld is de zo geheten Global Warming-theorie. Wie de waarheid vertelt, de fantast ontmaskert krijgt te maken met een beroepsverbod, een hetze, wordt neergezet als moordenaar of als Holocaustontkenner. Postmodernisten maken een theorie dat politiek gevoelig ligt en maken vervolgens de feiten om de mening te beïnvloeden ten eigen voordele, althans dat wordt geprobeerd:
(…)
Philosophers and practitioners of science have identified this particular mode of scientific activity as one that occurs where the stakes are high, uncertainties large and decisions urgent, and where values are embedded in the way science is done and spoken. It has been labeled “post-normal” science. (…)
The danger of a “normal” reading of science is that it assumes science can first find truth, then speak truth to power, and that truth-based policy will then follow.(…)
Self-evidently dangerous climate change will not emerge from a normal scientific process of truth seeking, although science will gain some insights into the question if it recognizes the socially contingent dimensions of a post-normal science. But to proffer such insights, scientists -- and politicians -- must trade (normal) truth for influence. If scientists want to remain listened to, to bear influence on policy, they must recognize the social limits of their truth seeking and reveal fully the values and beliefs they bring to their scientific activity. (…)
Climate change is too important to be left to scientists -- least of all the normal ones. (…)
http://www.guardian.co.uk/society/2007/mar/14/scienceofclimatechange.climatechange
Wetenschap in dienst van de ideologische overtuiging van politici en politieke groeperingen en als die tekort schiet dat wordt de waarheid geweld aangedaan of opzij (heet dat ‘feministisch maandblad daarom ‘Opzij’?) gezet en men belandt bij ‘post-normal science.
‘PNS provides a response to these crises of science and philosophy, by bringing ‘facts’ and ‘values’ into a unified conception of problem-solving in these areas, and by replacing ‘truth’ by ‘quality’ as its core evaluative concept. (…)Rather than proofs that one side is right and the other wrong, there will be tools displaying to each and to all the legitimate presuppositions and commitments of the parties.
(Post-Normal Science: http://www.eoearth.org/article/Post-Normal_Science )
Het lijkt verdacht veel op het Poldermodel alleen krijgen de fantasten steeds hun zin.
Dezelfde houding ziet men in het boek van Edward Said ‘Orientalism’ en met desastreuze gevolgen voor Israël want de inhoud het boek wordt door politiek links als zoete koek geslikt. Leugens worden gedebiteerd om de glorie van de Arabische staten aan te tonen en leugens om zich de slachtofferrol aan te meten, slachtoffer van het ‘fascistische’ zionisme.
Een ‘historicus’ als Ilan Pappé is zelfs trots op zijn leugens. Enkele citaten:
* There is no historian in the world who is objective. I am not as interested in what happened as in how people see what’s happened. (“An Interview of Ilan Pappé,” Baudouin Loos, Le Soir [Bruxelles],Nov. 29, 1999)
* I admit that my ideology influences my historical writings…(Ibid)
* Indeed the struggle is about ideology, not about facts. Who knows what facts are? We try to convince as many people as we can that our interpretation of the facts is the correct one, and we do it because of ideological reasons, not because we are truthseekers. (Ibid)
* Yes, I use Palestinian sources for the Intifada: they seem to me to be more reliable, I admit. (Ibid)
http://www.camera.org/index.asp?x_print=1&x_context=2&x_outlet=55&x_article=994
Ideologie is dus de overwinning van de macht/leugen over de waarheid en dus gaat links te keer tegen critici van de islam en zijn bereid samen één front te vormen zonder in de gaten te hebben dat zij slachtoffer zijn van leugens en hun eigen galg aan het timmeren zijn.
@9
Het vervelende is dat niet alleen links het slachtoffer is van hun leugens ( nogal een grote groep: Islam, Meeste christenen, Katholieken en de Linksen) maar dat de rest ( wij dus) daar ook onder gebukt gaan.
Het wordt niet alleen hun galg maar de onze ook!