Jij en U en nicks
Door: D. G. Neree
(Een wat luchtiger verhaal dan normaal)
Het is een heel avontuur, dat gecommuniceer via internet.
Is het wel eens eerder in de geschiedenis voorgekomen, dat mensen zo massaal in gesprek en discussie waren met met gezichts- en lichaamloze mensen? Mensen waar je de leeftijd en de achtergrond niet van kent, je weet niet of het mannen of vrouwen zijn, wat hun beroep is of waar en hoe ze wonen. De namen zijn in de meeste gevallen een pseudoniem en van de echt aandoende namen is onmogelijk na te gaan of het ook de "echte" zijn. Zelfs de klank van de stem, die zoveel van een persoon prijsgeeft, ontbreekt. Het enige waar men op af kan gaan is de inhoud van het geschrevene en de schrijfstijl. Maar daar kan men zich ook lelijk in vergissen. Personen zijn complex. Men leert ze in het echte leven pas kennen in voor en tegenspoed. Op het internet kan iemand zich voordoen zoals het opkomt en het enige waar men op af kan gaan is op wat een persoon op dat moment wil dat wij van hem/haar vernemen. Er is geen enkele manier om de waarheid of de volledigheid van iemands beweringen te checken. Het is me gebleken dat de ideeën die ik over mensen had gevormd niets meer zijn dan projecties. Bij het ontbreken van een lijfelijke persoon, vult mijn verbeelding op een heel diep niveau de ontbrekende gegevens in. De ander wordt een projectie van mijn eigen fantasie. Een lijfelijke ontmoeting kan dan een ontnuchterende ervaring zijn. Maar toch, projectie of niet: de ander is wel degelijk een persoon van vlees en bloed en waarschijnlijk heel anders dan het beeld dat je van die persoon vormt.
(Misschien schrijf ik ooit nog eens het artikel: "Hoe ik stapelverliefd werd op een emoticon", maar de kans is klein. Het was een gênante toestand)
In de korte tijd dat dit fenomeen bestaat, is een etiquette op dit gebied nog ver te zoeken. Door het ontbreken van een zichtbare en tastbare persoon voor je, kunnen bepaalde remmingen, die in de dagelijkse omgang zorgen voor een min of meer conflictloos samenleven, makkelijk wegvallen, vooral in geëmotioneerde toestand. Op sommige gebieden tekent zich al wel een consensus af, maar die wordt als het uitkomt net zo vaak overschreden. Wie houdt je tegen iemand de huid vol te schelden als je in een lijfelijke situatie een pak op je donder zou hebben gekregen, maar nu veilig anoniem je toetsenbord hanteert? Het ergste is, dat je een ban op die site oploopt. so what?
Ik wil hier niet tegen nicks/pseudoniemen pleiten. Integendeel Ik vind het een prachtig fenomeen en op zich is er niks mis met het jezelf een naam geven. Je "echte" naam heb je immers ook maar gekregen voordat je daar zelf een woordje over mee kon praten? Dat er misbruik van wordt gemaakt, ach… het hoort bij dit nieuwe spel. En wanneer is misbruik misbruik? Er zijn nog geen regels voor, dus is het pas misbruik als het niet in je eigen straatje past. Sommige dingen worden wel als onfatsoenlijk beschouwd, zoals het publiceren van iemands IP-adres, iemands echte naam en dan vooral met adres en telefoonnummer. Hier tekent zich ook alweer een consensus af. Maar ook hier: wiens fatsoen moet je doen en waar ligt de grens? En wat als je zelf minder fatsoenlijk uit de hoek komt? Misdaden worden immers altijd door anderen gepleegd.
Waar ik weer moeite mee heb is: wanneer gebruik je "jij" en wanneer "u". Niet met hoe mensen mij aanspreken. Zolang onbekenden niet meteen te familiair worden vind ik alles best. Het was vroeger duidelijk. Onbekende volwassenen van gelijke of hogere leeftijd sprak je met u aan, evenals mensen in een 'positie' en bij formele gesprekken. Er was geen conflict over, het was duidelijk en niemand had er problemen mee. Van u naar jij gaan werd meestal in overeenstemming na een verzoek van één van beide partijen gedaan. Gelijk oversteken. Aan het eind van de vorige eeuw is daar de klad ingekomen. Autoriteit en onderscheid mocht niet meer. we waren allemaal gelijk. de loodgieter niet minder dan de minister, de oudere had zijn leeftijd niet aan zichzelf te danken, dus waarom zou die meer respect verdienen dan de jongere? De leraar wist ook niet alles, dus waarom zou hij meer zijn dan de leerling? Meneer de Groot werd Joep en een politieagent je schoolmakker. Zelfs de ouders in progressieve gezinnen mochten geen pappa en mamma meer genoemd worden, maar werden hun voornamen. Pappa, mamma, dat was immers rolbevestigend. Klaas en Irene moest het zijn en als de feministen hun zin hadden gekregen, dan was het onderscheid tussen vrouwen- en mannennamen ook taboe geweest in die kringen en was het IreneA en IreneB of TJB272457 en XAG826653 of iets dergelijks.
Maar goed: Ik ben tijdens mijn inprentingsleeftijd opgegroeid met pappa en mamma, bovendien erg eigenwijs en houd, met een wat ruime speling, de oude consensus aan, nadat ik enkele decennia tegen de stroom ben ingegaan danwel knarsetandend de nieuwe politiek correcte jijvorm gebruikte. Gelukkig begint men weer terug te keren naar voor mij wat normale verhoudingen. Maar op het internet, waar het zo moeilijk is om te zeggen wie je voor je hebt, ben ik dus weer in verwarring. Ieder geval moet weer op zijn eigen merites worden beoordeeld en ingeschat. Is daar een lijn in te ontdekken? Ik heb voor mezelf een richtlijn, waar ik echter even vaak om verschillende redenen van afwijk. Het gaat hier om onbekenden. Beter leren kennen neigt naar de je-vorm
De eerste indicatie is de naam. Mensen met een echt lijkende achternaam met initialen spreek ik met u aan. Mensen met alleen een voornaam met jij. Bij mensen die met voor- en achternaam ondertekenen is het vaak afhankelijk van hoe ze schrijven, maar ik heb de neiging ze met je aan te spreken, behalve als ze echt domme dingen zeggen, of zich vervelend tegen me opstellen, dan kan ik van je naar u overgaan of andersom. Zie factor 3. Mensen met een overduidelijke (vaak grappige of bewust domme) nick spreek ik met je aan. Ik neem aan, dat als ze grappen willen maken, dat een grote afstand vreemd aandoet. Bij twijfel houd ik het vorige aan. Wat dat betreft lijkt mijn nick op een "echte" naam en word ik vrij vaak met u aangesproken.
De tweede factor is wat en hoe men schrijft. Iemand die zelf jijt en jout en laat blijken niets om omgangsvormen te geven, of de puberteit niet ontgroeid te zijn (sommige mensen verwijten mij dat ook, maar ze mogen gerust jij zeggen hoor), daar zal ik ook jij tegen zeggen, althans, als ik de moeite neem op die persoon te reageren. Mensen die met zinnige verhalen komen waardeer ik en zal ik eerder met u aanspreken, zeker als ze zelf ook de beleefdheidsvorm gebruiken.
De derde factor is het gebruik van "jij"en "u" als strategisch instrument in een discussie. Iemand die brutaal wordt, of kletsverhalen vertelt, kan van u- naar jijstatus gaan, maar ook van jij naar u. In het eerste geval is het, om mijn afgenomen respect te tonen en in het tweede om afstand te scheppen en de opponent te laten merken, dat we niet bij elkaar in de klas hebben gezeten om het zo maar eens te zeggen. Soms is dat laatste een effectieve tactiek. Vooral als ik verder beleefd blijf en de argumenten nuchter pareer. Dit wordt door de emotie wel eens vergeten, maar hé, ik ben ook een mens.
Dan is er nog "jullie". Jullie is lelijk, maar ulieden erg ouderwets en buiten gebruik, op zeer formele gelegenheden na. Ik ben daarmee aan het experimenteren. Zo adresseer ik een groep mensen, die ik individueel met u zou aanspreken, de eerste keer met de beleefdheidsvorm u, daarna wel met jullie, waarna ik weer eindig met de u-vorm. Er is namelijk geen onderscheid tussen u meervoud en u enkelvoud. Toch voelt het niet goed aan en een groep met u aanspreken ook niet. Heeft iemand suggesties?
Ik wil niet de moraalprediker uithangen en zeker niet pleiten voor een omgang, die volledig door protocollen gedicteerd wordt. Maar een minimum aan etiquette, aan beschaving, is toch wel iets dat een belangrijk deel uitmaakt van de cultuur die Maxima von Amsberg-Zorreguieta ontkent. Iedereen jij en bij de voornaam noemen is een vervlakking en een misplaatste poging tot gelijkschakeling en het suggereren van een niet-bestaande kameraadschap en ongewenste familiariteit, waar een niet-rigide onderscheid veel gemak, duidelijkheid, enige afstand en goodwill in de menselijke verhoudingen schept. U tegen iemand zeggen is geen discriminatie. Het is aangeven, dat je de ander in zijn levensruimte respecteert en iemand dat respect tonen wil niet zeggen dat je daarom zelf minder waard bent. Integendeel zelfs. Zoals de (w)aard is vertrouwt hij zijn gasten. Enfin, dit is allemaal maar een overpeinzing en misschien ben ik volkomen uit de tijd hiermee en leven we al in het fok joe modderfokkertijdperk. Of misschien zeg ik eigenlijk alleen maar u tegen mensen om ze te paaien. Kan ook.
Zeg(t u) het maar, geachte lezer.
60 views
Het neukjemoederneukertijdperk. U bent volgens mij 40 plus.
interessant. Dat lijkt me, gezien mijn verhaal hierboven wel. en jij, meneer Sucknick?
in mijn jonge jaren deugde niemand boven de veertig. is dat nog zo?
Ik voel er wel wat voor om het ouderwetse "ulieden" in ere te herstellen. De popie Jopie cultuur is toch maar vals en nep en biedt juist aan de slechtst gemanierden de meeste ruimte.
Citaat uit bovenstaand artikel:
"Maar een minimum aan etiquette, aan beschaving, is toch wel iets dat een belangrijk deel uitmaakt van de cultuur die Maxima von Amsberg-Zorreguieta ontkent."
Een best wel vergaand onderwerp: netiquette en how-to-deal-with-the-opposites.
Voorbeeldjes te over. In het dagelijks leven, zoals op het filmpje in de draad "Ik stem Wilders", is overduidelijk sprake van een mis-match in kaliber tussen aanvaller en slachtoffer. Het slachtoffer een academisch geschoolde, cerebraal ingestelde leraar, de aanvaller een straat-vechter schoffie uit een vreemde cultuur die hem qua snelheid en brutaliteit tien keer de baas is. De omgeving in de klas: lafbekken en geen enkele martial-art getrainde aanwezig, anders was het zo niet afgelopen.
Maar wat als de hierarchische top-dog in een forum of blog zélf alle netiquette-regels met voeten treedt ? Dan kunnen dingen als onderstaand gewoon ongestraft blijven staan :
Henk
06/06/2010 om 03:55
Jasterke, wat jij schrijft is geen poëzie en nou OPHOEREN! met je KUTRIJMELARIJ!
(gepost op Contradicere)
Zijn wij, als de andere posters, dan het voorbeeld van de overige klasgenoten uit het filmpje ?
En zo nee, hebben wij dan de verbale skills om hiertegen op te treden, in een blog waar de blog-master zelf voortdurend vergelijkbare onbeschoftheden uitbraakt ?
Je en jij of U zeggen is één ding voor zover het de eigen keuze is. Maar of het zo bepalend is voor de gang van zaken wens ik te betwijfelen. De anonimiteit+virtualiteit is tevens open deur voor veel meer onfatsoen dan bij een IRL-ontmoeting, en bovendien ontbreken veel intimidatie-tools als: postuur, stemgeluid en fysiek/emotioneel charisma. Kortom: op het Web zijn wij allen vogelvrije 'sitting ducks' voor alles wat ons virtueel voorbijkomt.
Lange Rede kurzer Sinn : ik houd het vaak op "u" , maar zie veel gebeuren dat In Real Life zowel ondenkbaar als ongehoord is.
P.S. :
Uit : http://www.associatepublisher.com/e/i/in/internet_troll.htm
Trolling in different Internet media
Weblogs — in their most common form as a personal soapbox with the ability for anybody to leave comments, popular weblogs often make effective springboards for trolls, either as inflammatory comments or provocative entries. The ease with which weblogs can be linked encourages troll propagation.
Ik denk er sterk aan om een andere nick te nemen omdat een naamgenoot van me regelmatig nogal beledigende opmerkingen maakt tegen de reageerders op verschillende weblogs.
Als Ik bovenstaand lees krijg Ik toch wel het gevoel dat deze uitspraken richting Jasterke toegeschreven word aan mij.
Ik kan niet anders doen dan dit ontkennen omdat Ik zulks nooit zou doen.
Hetzelfde wat Wachteres overkwam dat ze naar het schijnt door ene Henk werd verteld dat ze maar achter het aanrecht zou moeten verdwijnen of iets dergelijks.
Het was terecht van Wachteres dat ze me de vraag stelde maar doordat Ik dus schrijf onder mijn eigen naam kan Ik dus zomaar woorden krijgen met mensen die Ik eigenlijk niet eens persoonlijk ken.
@ Henk juni 6th, 2010 16:39
Beste Henk, uit uw posts op dit blog had ik al begrepen, dat u het niet kon zijn geweest. Maar u hebt groot gelijk om dat hier nog even te benadrukken.
Hoe vervelend ook, mijn voorbeeld bevatte een ongelukkige poster-naam, en daarvoor mijn excuus. Het had een reden kunnen zijn om het helemaal niet te gebruiken. Maar ik heb hierover nagedacht, en besloot dat het nog duidelijker aantoont wat het topic van deze draad aangeeft.
En tevens werd ik geleid door mijn verontwaardiging om dingen als bij Contradicere tegen te komen, en te weten dat er niets tegen wordt ondernomen.
Ik hoop dat u er begrip voor hebt, dat ik dit voorbeeld toch heb gekozen.
Moor.
In mijn familie- vrienden- en kenissenkring ben ik geneigd de je-vorm te gebruiken. Overigen zal ik altijd met u aanspreken, ook als zij blijven volharden in het tutoyeren. U gebruik ik om respect te betonen of om afstand te scheppen. Fatsoen moet je doen!
Als ik op internet wordt beticht van onfatsoen terwijl dat helemaal niet blijkt uit mijn reactie, trek ik, figuurlijk althans, te stekker eruit. Vaak wordt op internet onfatsoen gebruikt om te triggeren, om een reactie uit te lokken. De beste manier om hier op te reageren is dus NIET reageren. Het blijft mij dus verbazen dat, in mijn ogen, oprechte en fatsoenlijke reageerders zich laten triggeren door dit soort figuren. Trollen willen blijven trollen en "hunkeren" dus naar een reactie. Niet op ingaan is de beste manier om dit soort lieden de mond te snoeren.
Ik vond het dan ook opmerkelijk dat men, na uitgemaakt te zijn geworden voor onfatsoenlijken vergelijkbaar met NSBers, bleef reageren op de aanteigingen van de redactie van Contradicere. Hen nog meer stof gaf tot "stront" uitstorten over de hoofden van hun reageerders. Ik neem aan dat Contradicere voornemens is zich zelf op te heffen want een andere reden kan ik niet bedenken. Zij claimen op de VVD te stemmen. Het verbaasde mij dat geen enkele VVD-aanhanger reageerde op het onfatsoen van betreffende redactie.
Ulieden is idd best een mooi woord.
Inderdaad Moor, heeft een webmaster, forum- of blogbeheerder de plicht om zijn gasten te beschermen. Hij of zij nodigt mensen uit voor een debat en is op een weblog de enige autoriteit en verantwoordelijke. Zodra een door de webmaster opgestarte discussie uit de hand loopt en mensen elkaar persoonlijk gaan aanvallen, dient m.i. de beheerder in te grijpen. Dat maakt, dat een beheerder moreel op een zuiver kompas moet varen en iedere uitspraak op eigen merites moet beoordelen. Wanneer is ingrijpen nodig? Als iemand tegen een ander zegt: "ach, je bent gek, man"? Of pas als iemand zegt: "Ophoeren etcetera" ? (Ik wil de arme Jasterke hier niet blijvend als voorbeeld gebruiken). Als een beheerder te vroeg ingrijpt, dan wordt hij van censuur beschuldigd en met Anja Meulenbelt vergeleken. Te laat en het leed is al geschied. Achteraf verwijderen en de overtreder waarschuwen is dan het juiste, maar wat als een webbeheerder zelf a-moreel of immoreel bezig is?
Strijd op het internet is geen lijfelijke strijd, maar een strijd met woorden. Woorden kunnen echter wel degelijk kwetsen, ook verpakt in bloemetjespapier en zeker als een persoonlijk aangevallen bezoeker geen steun krijgt van de webmaster. Reageren op een forum betekent niet, dat je vogelvrij bent, maar wat als de webmaster dus zelf geen enkele boodschap aan moraal heeft? Wat is het doel van een bepaald weblog? Contradicere betekent tegenspreken, maar is het tegenspreken, conflict dus, het doel? Gaat het niet om de reden voor het tegenspreken en is het doel ervan niet om tot "de waarheid" te komen?
Het is wel een fascinerend onderwerp. Alles is hoogst subjectief en woorden zijn de oorzaak van veel misverstanden. Iedereen voelt aan wanneer iemand over de schreef gaat, maar een algemene regel is moeilijk te stellen. Zelf moet ik zeggen, dat het aloude Oncyclopedische motto: "wees grappig, niet gewoon stupide en gedraag je niet als een kloot" wat ik enigszins aangepast heb tot "wees niet stompzinnig en gedraag je niet als een kloot" een mooie richtlijn. Vaag en subjectief, maar, het wordt door iedereen begrepen. Wanneer iemand te ver gaat, kun je hem erop wijzen en de webmaster blijft door zo'n motto ook niet buiten schot.
Ik moet ulieden even verlaten. Tot later.
Henk, iemand die meer van je gelezen heeft, weet onmiddelijk dat je dat niet bent. Maar anders wordt het idd onmogelijk om de een van de ander te onderscheiden. Er waren een tijd geleden ook twee jelles die nogal van elkaar verschilden. Het voordeel van een nick is, dat die vrij uniek is en er is geen verwarring mogelijk. Als je je naam wilt veranderen, zou ik niet te lang wachten. Je naam krijgt de lading van wat je schrijft en een nieuwe naam is als opnieuw geboren worden, je begint naakt en je wist je internetverleden zeg maar.
Een niet al te slimme buurman, gelukkig niet de naaste, veroorzaakte ooit veel heibel. Ook zijn vrouw en dochter waren tegen mijn zoon, dus ook tegen mij.
De eerste keer dat ik het domme kreng weer zag nam ik beleefd mijn hoed af, en groette uiterst vriendelijk. Een onovertrefbare zet!
Gun een ander tijd om iets verstandiger te worden, maar ook een zeker respijt aan gekte. Behandel een ander als koning, en gij zult als vorst ontvangen worden.
kapotte rits, mag het ook een koningin zijn?
Moor en D.G. Dus bij deze houd Ik mijn eigen naam.
Dank voor het vertrouwen.
Ik ben zeer gecharmeerd met het feit dat jullie ook lezen wie er achter een reactie zit.
Ten eerste woon ik aan het waterbouwkundige VanFrikschoterdiep. Dus mag mijn naam als realistisch, althans daar tegen aan schurkend, worden opgemerkt.
Ten tweede blijft de geest immer jong. Dat denkt men voorzeker. Maar het blijkt bij nadere beschouwing heimwee naar tijden van weleer. Zulke inzichten verneem je niet van een 18-jarige over het algemeen.
Ten derde is het zaak consequent te blijven en oprecht. Tutoyeer ten alle tijde mits er van academische titels sprake is bij de aangesprokene. Want dan *kuch* liggen de verhoudingen wel even wat anders!
Ik tutoyeer altijd op fora. Er zal heusch een nuance verloren gaan als we 'u' afschaffen, maar volgens een Amerikaan die ik er laatst over sprak is daar uitstekend mee te leven.
In real life moet ik er trouwens niks van hebben. Mensen die mij niet kennen en toch tutoyeren sla ik altijd gelijk recht in hun smoel. Gewoon, kwestie van fatsoen. Dat werkt trouwens erg heropvoedend, behalve dan die enkele keer dat de persoon in kwestie het niet overleeft. Da's wel eens lullig, dat wil ik nog wel toegeven.
Aardige mensen, wat moet je er mee?