Lucas Catherine en de Palestijnse Muur van Leugens
Door: Martien Pennings
Lucas Catherine
De Vlaming Lucas Catherine (1) een misdadige intellectueel noemen, zou te veel eer zijn. Een intellectuele misdadiger is beter. Hij heeft grote invloed op de manier waarop kinderen op Vlaamse scholen les krijgen over Joden en Israël. En hij is een antisemiet. Dat is iemand die de Joden overal de schuld van geeft, dat ook bewust wil en daartoe alle pro-Joodse (en pro-Israëlische) feiten en argumenten negeert.
Catherine heeft een bondgenoot in het Kwaad: de edele humanist professor Ludo Abicht. In 1998 schreef deze Abicht samen met Catherine een pamflet, bedoeld om leraren van middelbare scholen “voor te lichten”. Het pamflet was getiteld “Kanttekeningen bij de Israëlisch-Palestijnse kwestie”. Maar het zijn geen kanttekeningen, maar een rabiaat anti-Joods vod. En Catherine is er nog steeds trots op natuurlijk, want hij schrijft in zijn nieuwste uitbarsting van Jodenhaat, “De Israël Lobby”:
“Een comité van achttien deskundigen, leerkrachten en professoren had de tekst nagevlooid. Vijfduizend exemplaren werden op erg korte tijd verkocht aan de leerkrachten aardrijkskunde en geschiedenis van alle netten.” (mijn cursief)
Nou, dat comité van achttien deskundigen moet een fraai stelletje marginale prutsers zijn geweest. Ik zal om dat te bewijzen de lange bijdrage van de weledelzeergeleerde Abicht in genoemd vod grondig de modder instampen waar het thuis hoort. Die analyse lever ik nog voor het einde van het jaar. Het zal een historiografische onderdeel worden van een boek dat ik in voorbereiding heb over de geschiedenis van Israël. Ik zal zorgen dat Ludo Abicht niet vergeten wordt, maar zal voortleven als de laffe kwast die hopelijk alleen uit louter narcisme meedeed aan het modieuze verraad aan de Joden.
Joods Actueel wijdde aan Lucas Catherine een degelijk stuk in het februari-nummer van 2007 (ook hier). Daarin werd de in 2002 overleden Martin van Amerongen – God hebbe zijn ziel – geciteerd. Van Amerongen zei in 1988 over Catherine:
“Dat deze Lucas Catherine niet deugt weten wij sinds 1981, toen hij een boek publiceerde onder de titel ‘De Zonen van Godfried van Bouillon – De Zionistische Lobby in België’ . . . Alleen de titel al was een beginselverklaring. De joodse lobby in België, zo verzekert Lucas Catherine ons, speelt een vooraanstaande rol. Overal, inVlaanderen, als in Wallonië, hebben de joden zich genesteld, in de media, het bankwezen, de politiek en niet in de laatste plaats in de Antwerpse diamantindustrie.”
En van Amerongen besloot zijn tekst met:
“Hou deze Lucas Catherine in de gaten. Hij is een van de moordenaars van morgen.”
Ja, Catherine is een moordenaar van morgen, minimaal een medeplichtige aan moord, want hij is een aanhitser van vandaag. Catherine heeft immers alwéér een tekst gepubliceerd over hoe de duivelse Joden stiekem de macht hebben in België. Het heet “De Israël Lobby”. Zijn eigen Jodenhaat weerhoudt Catherine niet om juist de Holocaust en de geschiedenis van het christelijk antisemitisme te gebruiken om het schuldgevoel van de Westerse mens te bespelen. Zo probeert hij het zelfvertrouwen van de Westerse cultuur te ondermijnen. Hetzelfde doel dient zijn voordurend hameren op het Westerse imperialisme, kolonialisme en kapitalisme. Dat Westen is in het verhaal van Catherine altijd alléén maar slecht geweest. En Israël is de voorpost van al die slechtigheid. De “Palestijnen” en de wereld van de islam in het algemeen, zijn alleen maar nobel slachtoffer. Catherines motto is “Let’s blame the Jews”.
Catherine heeft een bepaalde werkwijze om Israël en de Joden zwart te maken en de “Palestijnen” en de islam wit te verven. Dat gaat als volgt: hij maakt zinnen vol Leugens, Laster & Verzwijgingen en die knutselt hij aan elkaar tot alinea’s die Gordiaanse Knopen van Dom Bedrog zijn. Als criticus ben je dan een tijdje bezig met alleen al één zo’n alinea te ontwarren. En dan moet je nog beginnen aan je tegenbetoog. Stelt u zich vervolgens voor dat deze werkwijze 180 pagina’s wordt volgehouden, zoals dat inderdaad gebeurt in “De Israël Lobby” en in alle teksten van Catherine. Dan sta je, om een andere beeldspraak te gebruiken, voor een muur van leugens, een Palestinian Wall of Lies. En ga die maar eens slechten om er dan een poging tot waarheid voor in de plaats zetten Dan heb je voor 180 pagina’s minsten het driedubbele nodig. (2)
Ik heb daarom besloten uit de door Catherine opgetrokken Gordiaanse Muur van Leugens, Laster & Verzwijgingen – (ik ben een meester van de beeldspraak) – een paar kleinere stenen te halen en die aan een nader onderzoek te onderwerpen. Wat ik zal vinden kan model staan voor het hele boek “De Israël Lobby” en eigenlijk al wat Catherine schrijft.
Ten eerste zal ik gewoon maar eens de allereerste pagina van zijn inleiding analyseren. Het maakt tóch niet uit, elke pagina is dezelfde rotzooi, dezelfde brei van Leugens, Laster & Verzwijgingen.
Ten tweede zal ik een stuk tekst analyseren op de pagina’s 155 tot 157 van “De Israel Lobby” waar Catherine een aantal insinuaties achter elkaar heeft gezet contra een briljant verdediger van Israël, Alan Dershowitz.
Ik begin dus met pagina 1 van de Inleiding van “De Israël Lobby” en ik citeer alinea voor alinea:
“Je moet al een dikke huid hebben om over Israël te schrijven, toch als je grondige kritiek hebt op het staatsbestel in dat land. Dan krijg je snel het verwijt antisemiet te zijn, want waarom anders zo focussen op dat land? Er zijn zoveel andere problemen in de wereld.”
Ja, inderdaad moet je een olifantshuid hebben om zo onbeschaamd de staat Israël, de enige humane en democratische rechtsstaat in het Midden Oosten te belasteren als Catherine al een leven lang doet. En als je tegelijk de doodsvijand van Israël en de Joden ophemelt en verdedigt, namelijk de “religie” die zich islam noemt, een “godsdienst” die steeds openlijker zijn genetische verwantschap met het nazisme beseft en belijdt , dan ben je niet alleen een antisemiet, maar dus ook een nazi. Die verwantschap tussen nazisme en islam, de favoriete cultuur van Catherine, heb ik in twee opstellen onderbouwd, maar ik zal hier de voornaamste kenmerken die beide systemen delen nog maar eens opsommen: Jodenhaat, expansieve oorlogszucht mét Blut-und-Boden-Prinzip (gebied dat eenmaal islamitisch is geweest, kan nooit meer aan andersgelovigen toebehoren, Uebermensch-gedachte, vrouwverdierlijking, irrationalisme, paranoïde conspirisme, xenofobie en vooral natuurlijk het Führer-Prinzip, de navolging van Mohammed die qua prettige karaktereigenschappen inderdaad niet voor Hitler onder deed: massamoordenaar, sluipmoordenaar, roofovervaller, slavendrijver, polygamist, kinderverkrachter en verdragsbreker.
Catherine “focust” inderdaad niet alleen op de kleine smetjes die aan Israël kleven, maar hemelt de cultuur op die voor de meeste moslims en zeker voor het vrouwelijke deel al 1400 jaar een hel op aarde creëert.De gekte van Catherine is dezelfde als van de schrijvers van het “Arab Human Development Report” van 2002, uitgegeven door de Verenigde Nazi’s (neen, geen typefout). Bij het volgend citaat uit dat rapport moet men voor ogen houden dat het grondgebied van Israël 15 duizendste is van het omringende Arabische land. Oftewel: de Arabieren hebben 640 keer meer land dan de Joden.
“Israëls illegale bezetting van Arabische gebieden is een van de belangrijkste obstakels voor veiligheid en vooruitgang in de regio; in geografisch opzicht (omdat het de hele regio treft; in tijdsduur (de bezetting is al decennia aan de gang); en op het gebied van de ontwikkeling (de bezetting beïnvloedt vrijwel alle aspecten van menselijke ontwikkeling en menselijke veiligheid.” (3)
Dit gaat dus over een microscopisch gebied in vergelijking met de Arabische landen en het illustreert het kosmisch-huichelachtige, totaal irrationele rancunisme in de wereld van de islam . . . . en in de geest van Catherine. De in België als linkse Gutmensch bekend staande Rudi Rotthier zei in 2004 na een tocht door de Arabische wereld:
‘Het gigantische vermogen om de schuld niet bij zichzelf te zoeken, het gebrek aan zelfkritiek. ( . . .) Ik heb er zeker geen dag rondgelopen zonder te horen dat Hitler gelijk had, dat Israël moet verdwijnen, dat Joden verantwoordelijk waren voor 11 september. Ik begrijp nu beter hoe de Israëliërs zich bedreigd voelen in die haatdragende mensenzee. ( . . .) Wat ik niet voor mogelijk hield is gebeurd: zeven maanden in moslimgebied hebben mijn sympathie voor Israël hersteld.’
Neen, de schuld bij zichzelf zoeken is in de islam en de Arabische wereld niet gebruikelijk, want daar maken ze noch morele noch wetenschappelijke fouten. Dus dan hoeft dat ook niet. In Israël doen ze dat wel: fouten maken, ze toegeven en ze herstellen. Ik citeer uit het Nederlandse “Israël-Aktueel” van juni 2011:
“Israëls ombudsman en controleur van de overheid, Micha Lindenstrauss, overhandigde eind mei het dikste rapport ooit aan de Knesset. In 61 hoofdstukken zette hij de tekortkomingen van het beleid uiteen met bijbehorende adviezen voor verbetering. Bij het overhandigen noemde Lindenstrauss het feit dat dit systeem van kritiek in Israël mogelijk was een ‘democratisch feestje’.”
Kortom, je moet inderdaad een olifantshuid én een gifslangen-mentaliteit hebben om een humaan ministaatje dat voortdurend bedreigd wordt door een oceaan nazislamitische dictaturen te kiezen voor de constante demonisering van dat ministaatje. Als je dat doet bén je een antisemiet en ook een goddeloze schoft en moet je echt niet spreken van “het verwijt antisemiet te zijn”.
We zijn al bij de tweede alinea van pagina 1 van Catherines “boek”. Wat gaat dat toch gemakkelijk, kwaadaardige nonsens analyseren! Fluitje van een cent. Je bent met een paar woorden klaar. Wie sprak ook alweer de beroemde woorden: één idioot kan in een minuut meer onzin bij elkaar zwatelen dan zeven geleerden in een uur kunnen ontzenuwen? Of was het nou één dwaas, drie minuten, tien geleerden en zeven dagen? Ik weet het niet meer. Maar ik hoop dat het punt duidelijk is.
“Maar Israël is een product van Europa, een staat ontstaan door kolonisatie van Palestina door Europese Joden, afkomstig uit zowat alle Europese landen. Christelijk West-Europa heeft deze kolonisatie altijd gesteund. Eerst uit imperiale belangen, daarna gechanteerd door het schuldgevoel over het eeuwenlange Europese antisemitisme dat uitmondde in de genocide van de Europese Joden door de nazi’s.”
We begrijpen hieruit dat Catherine eigenlijk het geweten van Christelijk Europa is. Die focus op Israël is geen antisemitisme, dat is alleen maar omdat hij zich nou eenmaal verantwoordelijk voelt voor wat Europa voor gruwelijks heeft aangericht in dat arme Palestina. En dus, om de schuld te helpen delgen, helpt hij de haat van de islam tegen Israël te legitimeren, in voorbereiding op de nieuwe Holocaust, die Hamas en Hezbollah en Amedien Jihad en verder de halve bevolking van het hele Midden Oosten zo snel mogelijk naderbij wensen.
Catherine spreekt van “kolonisatie”, maar hij vergeet te vermelden dat de Joden al duizenden (!) jaren in Palestina leefden, toen in 638 na Christus de geïslamiseerde Arabieren voor het eerst ueberhaupt Palestina binnenkwamen. En hoe! Zoals de islamitische hordes overal binnen kwamen, van Zuid-Frankrijk tot India, namelijk massamoordend, brandschattend, verkrachtend, in slavernij brengend, rovend en vernielend. En vervolgens heeft de islam13 eeuwen lang, tijdens de Arabische en Turkse Kalifaten, dat land onder de koloniale knoet gehouden. Als er wrede kolonialen aangewezen moeten worden in Palestina, zijn dat de Arabieren. De kolonisatie door de Arabieren van Palestina duurde dus uitzonderlijk lang en was uitzonderlijk wreed en kende geen "ethische fase" en geen progressieve kanten (materieel noch geestelijk) zoals de Westerse kolonisaties van Afrika en Azië. Toen de Joden vanaf 1880 begonnen om welvaart en dynamiek te brengen in het desolate Palestina, was dat niet alleen een daad van positieve en "ethische" kolonisatie, maar tegelijk een van dé-kolonisatie: er werd een einde gemaakt aan de 13 eeuwen oude onderdrukking en bloedbevlekte kolonisatie door de islam.
Ja, er waren “imperiale belangen” in het Midden Oosten van Frankrijk en Engeland met name. Maar wat Catherine suggereert, namelijk dat de Joden als een voorpost voor de Westerse kolonisatoren bedoeld waren is verschrikkelijk onzin. Prioriteit voor de Britten was om de Arabische koninklijke families tevreden te stellen die (een klein beetje) hadden meegevochten tegen de Ottomanen. Al die Arabische clans wilden een stuk van de Ottomaanse koek. De Joden waren, en werden steeds sterker, voor de Britten alleen maar een complicerende factor. Daarom ook raakten de Joden al meteen 70 procent van hun vestigingsgebied kwijt. Dat omvatte aanvankelijk namelijk het huidige Israël, plus Samaria-Judea (“de Westbank”) plus wat nu Jordanië is. De Britten zagen het al in 1922 als opportuun, een paar maanden na het toekennen van het mandaat, om het hele gebied dat nu Jordanië is aan een koninklijke familie van Husseini’s te geven. Dat mag men vooral in herinnering houden – 70 % gebiedsverlies voor de Joden meteen al – als Catherine en soortgenoten hun leugens opdissen over de landverdeling tussen Israël en “Palestijnen”. De Britten hebben, toen vanaf 1920 het door de moefti van Jeruzalem aangestichte geweld tegen de geïmmigreerde Joden steeds sterker om zich heen greep, geprobeerd de toevloed van Joden naar Palestina steeds meer in te dammen. De prioriteit van Engeland was vriendschap met de Arabieren, niet met de Joden. In het boek van Wim Kortenoeven (De Kern van de Zaak”, pp. 149 – 232) staat de rol van de Britten niet voor niks beschreven onder de titel “Verraad met een Mandaat”.
So much dus voor die “imperiale belangen” en de voorhoede-functie van de Joden daarbij, waarvan Catherine rept. En vervolgens dat woord “gechanteerd” door schuldgevoel (om antisemitisme en Holocaust) dat Catherine gebruikt. Wie dat chanteren heeft gedaan zegt Catherine niet expliciet. Maar ik neem aan dat het die verrekte Joden toch weer waren. Punt is natuurlijk dat Israël helemaal niet “chanteerde” en dat ook helemaal niet nodig had. Israël was sterk, zelfbewust en ook nog populair in het Westen. Dat is na 1967 veranderd, toen de “baby-boom-generatie” begon aan “de lange mars door de instituties”. Dat is een verhaal op zich, een verhaal van ontsporend “links” waarvan Catherine een extreem en zeer onsmakelijk product is. Dat is een verhaal van politiek hedonisme, zelfmanifestatie, narcisme, cultuurrelativisme en postmodernisme. Van een Westen dat zichzelf verscheurd had in twee wereld-oorlogen, dat de Holocaust had geproduceerd en na 1945 blijkbaar alleen nog in schuldbewustzijn over zijn eigen “imperialistische” en koloniale zonden kon broeien. In dat klimaat kon de islam voorgesteld worden als een soort christendom en als zeker niet slechter. Dit is de grootste culturele vergissing van de laatste 30 jaar en misschien wel een fatale.
Ik heb het eerder over Nederland geschreven, maar het geldt ook voor Vlaanderen: er is een cultureel klimaat ontstaan waarin islamofiele collaborateurs als Catherine en Abicht de dienst uitmaken, in alle gesubsidieerde niches zitten en in feite een monopolie op subsidie hebben. Ze zitten overal: in academia, media, cultura atque politia. Ja, ook bij de politie, maar met “politia” bedoel ik even de hele staatsbureaucratie. En “chanteren” lieten en laten deze linkse machthebbers zich uitsluitend door de meest reactionaire ideologie die Gods aardbodem ooit heeft voortgebracht, het Mohammedanisme, niet door het Jodendom, die grootste christelijke secte, die de oergrond heeft gevormd voor onze Joods-Christelijk-Verlichte beschaving.
We zijn al bij alinea drie van de inleiding van het nieuwste meesterwerk van Catherine!
“Daarnaast is Palestina in de West-Europese cultuur permanent en dominant aanwezig geweest. Onze godsdienst komt vandaar. Iedereen onder ons heeft talloze verhaaltjes opgedist gekregen over Jezus en zijn apostelen in Palestina. We zijn er tijdens de Kruistochten gaan vechten omdat we vonden dat het land ons toebehoorde omwille van die godsdienst en niet aan de Arabieren die er woonden. Ook al waren velen onder hen christenen.”
Permanent, dominant en opgediste verhaaltjes over Jezus. Ja, de onderhuidse boodschap van mijnheer Catherine komt door: flauwe Jezus-verhaaltjes die als excuus dienen om nu nog steeds die arme “Palestijnen” te onderdrukken. Die permanentie en dominantie van de Jood Jezus zijn echter een zegen geweest, dé ultieme zegen voor de Westerse Cultuur, the continuing experiment. En ze hadden een zegen voor de “Palestijnen” kunnen zijn, als ze met de Joden hadden samengewerkt. Nóg zou het een zegen kunnen worden als ze daartoe alsnog besloten. Maar de “Palestijnen” hadden inderdaad niks met die opdisverhaaltjes over Jezus, die vent die zo anders was dan de favoriete profeet van Lucas Catherine, Mohammed, de “lachende moordenaar”, groot afslachter van ongelovigen, profeet van bloeddorst, roof, brandschatting, slavernij en seksuele grenzeloosheid volgens wiens leer binnen honderd jaar na zijn optreden ongetelde miljoenen worden afgeslacht tussen Poitiers en Bombay. Maar dan Jezus, die als een verachte sterft aan het kruis en roept “Mijn God, waarom hebt ge mij verlaten?” Het christendom, een godsdienst van verdrukten in het Romeinse Rijk met een Jood als profeet die zich van louter Liefde laat vermoorden. Mohammed de profeet van de onderwerping, de redeloosheid en aldus de gewetenloosheid. Maar dan “Israël”! Dat betekent: “Hij die vocht met de engel”. Dat is de mens die worstelt met God en zichzelf al ruziënd met God en zijn geloofsgenoten door de eeuwen een Geweten schept. Schópt! Zo ontstaat de Gouden Regel van Jezus en van Israël: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Mohammed is de Profeet van een heel ándere Gouden Regel die luidt: wees uitsluitend goed voor je geloofsgenoten, maar bekeer onder dwang, vermoord, onderdruk en breng in slavernij de ongelovigen. (4)
In het geciteerde kinderachtige alineaatje van Catherine worden de Kruistochten als een soort willekeursdaad van platte landroof voorgesteld. Maar de Kruistochten waren een reactie op 400 jaar terreur van de islam in Palestina ten aanzien van Christelijke pelgrims en van de heilige plaatsen aldaar. Dus het waren niet de Christenen die “begonnen”. En datzelfde patroon is al 14 eeuwen lang hetzelfde, zolang de islam bestaat. En we zien het tegenwoordig ook overal ter wereld: de aanhangers van de islam zijn degenen die “beginnen” en ook doorgaan met het geweld omdat de jihad de belangrijkste opdracht is van die “religie”. Kijk naar Israël: als de terreur van de “Palestijnse” maffia’s morgen stopt is het morgen vrede. (5)
Ik had beloofd twee punten te bespreken uit het “boek” van Catherine. De eerste pagina van zijn inleiding is nu klaar. Dan volgt nu zijn besmeuring van de gematigde en briljante verdediger van Israël, Alan Dershowitz. Om goed te laten zien waarover het gaat, volgen hier de betreffende pagina’s uit “De Israël Lobby”:
Catherine beschuldigt, zoals u hierboven kunt constateren, Dershowitz van het “bekladden” van Goldstone. Maar Dershowitz is nu juist degene van de redelijke, strakke, heldere analyse, altijd, ook contra Goldstone. En Catherine is degene die redeloos bekladt, altijd, ook nu weer contra Dershowitz. Hier is Dershowitz’ uitgebreide weerlegging van dat Goldstone-rapport, maar in feite wordt het allemaal gezegd in een filmpje van drie minuten uit een sessie van een hearing voor de VN van oktober 2009 (ook hier). Kolonel Richard Kemp is aan het woord en ik vertaal een stukje uit Kemps verklaring:
“Gedurende operatie Cast Lead, hebben de Israëlische strijdkrachten meer gedaan om burgers in een oorlogsgebied te beschermen dan enige ander leger in de geschiedenis van oorlogvoering. Israël heeft dit gedaan in het aangezicht van een vijand die opzettelijk zijn militaire capaciteit opstelde achter het menselijke schild van de burgerbevolking. Hamas, net als Hezbollah, zijn experts in het aansturen van de media-agenda. Beiden zullen altijd mensen klaar hebben om interviews te geven waarin ze de Israëlische strijdkrachten voor oorlogsmisdaden veroordelen. Ze zijn bedreven in het organiseren en vervalsen van incidenten.”
Goldstone heeft inmiddels in de Washington Post op een nogal hypocriete manier toegegeven dat zijn rapport laster was: “Ik weet nu dat burgers niet met opzet en als onderdeel van beleid doelwit waren.” Te weinig en te laat. Want laster is lastig ongedaan te maken.
Een Joodse vriendin vertelde me van een man die bij een rabbi kwam vragen hoe hij het lasteren over een vriend ongedaan kon maken. "Haal een veren kussen", zei de rabbi. De man komt terug met een veren kussen en de rabbi gaat naar buiten, snijdt het kussen open en laat de veren in de wind vliegen. "Als je ze alle veren hebt teruggevonden en weer in het kussensloop hebt gestopt", zei de rabbi, "is je laster ongedaan gemaakt".
Dus, dat kussen indachtig: hebt u, lezer, net zoveel hysterische ophef in de mainstream-media gezien over de intrekking van het laster-rapport van Goldstone als over het uitbrengen ervan? Neen, ze zijn bepaald niet achter al die veertjes uit het kussen aan gegaan. Wat is het door de bank genomen toch verachtelijk tuig: mainstream-journalisten. En over Catherine praten we al helemaal niet: die blijft gewoon dóórlasteren.
Het volgende punt van leugenlaster van Cathertine rond Dershowitz is vervat in de volgend zin: “De man staat in de VS bekend als Professor of Torture.”
Die kwalificatie haalt Catherine uit het Amerikaanse “Counterpunch”, een extreem-links blad met extreem-rechtse trekjes. (6) Catherine wekt de indruk dat Dershowitz op het standpunt staat dat in oorlogsomstandigheden alles is geoorloofd en dat Dershowitz voor Israël een vrijbrief wenst voor marteling en het doden van burgers. Maar dat is een leugen. In zijn artikel van 2004 “Rules of War enable Terror” constateert Dershowitz dat, zoals generaals altijd de vorige oorlog uitvechten, ook de Conventie van Genève betrekking heeft op de vorige oorlog, die van 1939 -1945, toen legers nog herkenbaar in uniform geregelde veldslagen voerden. Dershowitz wil dat oorlogsrecht van Genève dus herzien en aanpassen aan de nieuwe realiteit, namelijk dat terroristen in burger gekleed gaan en burgers als menselijk schild gebruiken. Dershowitz bepleit dat de schuld van burgerdoden die onbedoeld (!) vallen als Israël terroristen doodt, op het conto van die terroristen wordt geschreven. Te weten: het Hamas- en Hezbollah-tuig, dat de leiding heeft over de terreur. Deze oraganisatoren van de moordpartijen – raketaanvallen, zelfmoordaanslagen – zorgen namelijk dat ze altijd onder dekking van vrouwen en kinderen en verdere “burgers” zijn. De uitvoerende terroristen zorgen altijd dat ze vanuit bevolkingscentra hun raketten afschieten. Wat moet Israël dan doen? Niks? De eigen burgerbevolking laten vermoorden via raketaanvallen? Dershowitz verdedigt een zo gericht mogelijk treffen van de echte schuldigen en het zoveel mogelijk ontzien van de burgerbevolking. Anderzijds vindt hij ook dat niet Israël, maar de achter burgers schuilende terroristen verantwoordelijk gehouden moeten worden voor “collateral victims”. Net zoals wanneer een bankrover een gijzelaar neemt en politiekogels doden per ongeluk de gegijzelde, dan is de bankrover schuldig aan moord, niet de politie. (7)
Dershowitz’ standpunt over martelen is simpel en genuanceerd. Als je in staat bent een aanslag te voorkomen en een aantal andere mensen te redden van verwonding en dood dan is martelen geoorloofd. Maar dat moet de staat dan regelen, en zo openlijk mogelijk, zodat het niet een praktijk wordt van lagere echelons van politie en geheime diensten, terwijl de “officiële staat” de andere kant op kijkt.
De “Professor of Torture” is dus inderdaad een adequate titel voor Dershowitz, niet omdat hij gespecialiseerd is in martelen of dat propageert, maar de morele dilemma’s die gesteld worden vierkant confronteert en een antwoord formuleert. Grote moed, grote helderheid. Wat een verschil met etters als Catherine, en al wat hij vertegenwoordigt, die gigantische clubs van Jodenhatende leugenaars, die, als Israël vraagt wat ze mogen doen tegen terroristen die zich tussen burgers verschuilen, eigenlijk antwoorden: niks, je moet je burgers laten vermoorden. En die op de vraag of martelen van terroristen mag als het levens kan redden, gewoon zeggen: neen. En dat is het dan. Die slachtoffers moeten dan blijkbaar maar vallen en gajes á la Catherine wast gnuivend de handen in onschuld.
In de boven weergegeven pagina’s uit “De Israël Lobby” wordt een aantal namen genoemd van mensen tegen wie Dershowitz zich “gekeerd” heeft. Tegen eentje volgens Catherine zelfs “op een vuige manier”. Dat is professor Israël Shahak. De andere namen zijn: professor Norman Finkelstein, professor Noam Chomsky en de professoren Stephen Walt en John Mearsheimer. U merkt: het professort dat het een aard heeft. Toch zijn alle vijf deze helden van Catherine, net als hij zelf, anti-semieten, gekken en bedriegers. Bij de een zal de mix net iets anders zijn dan bij de ander, maar crack-pots en nut-cases zijn het alle vijf. En het mooie is: Dershowitz toont dat voor alle vijf glashelder aan. Niet dat Dershowitz zégt dat het liegende gekken zijn – want hij is een heer en niet zo’n platte proleet als ik – hij toont het alleen maar aan. En dat aantonen heeft Dershowitz gedaan in een boek “The case against Israel’s Enemies”, waarin hij ook gedetailleerd en gedocumenteerd het leugentapijt ontrafelde van ex-president Jimmy Carter inzake Israël.
Nu moet ik mij beperken in de bewijsvoering, want anders wordt dit essay veel te lang. Ik kan niet van alle vijf door Catherine genoemde “profesoren” in deze tekst bewijzen dat Dershowitz aantoont dat het Jodenhatende gekken en incompetente prutsers zijn. Ik zal daarom alleen wat vertellen van Professor in de chemie Israël Shahak. En dat zal ik doen door wat Dershowitz over Shahak zegt in extenso te vertalen. Want ik heb het geprobeerd, maar het bleek een illusie dat ik het betoog van Dershowitz over Shahak kon samenvatten. Het is te glashard en te glashelder. Ik citeer en vertaal dus Dershowitz over Shahak:
Ik begin met professor Israël Shahak, een invloedrijke academicus die doceerde aan de Hebreeuwse Universiteit [van Jeruzalem] tot zijn dood in 2001. Shahak – een Israëlische overlevende van de Holocaust, die zich zowel tegen Israël als het judaïsme keerde – erkende zijn intellectuele schuld aan Marx: “Marx had groot gelijk toen hij [het klassieke judaïsme] karakteriseerde als gedomineerd door winst-belustheid.” Marx napratend, bracht Shahak het stereotype opnieuw in omloop van de hebzuchtige Jood “voortgedreven door de geest van de winst”. “Het is inderdaad waar dat het Joodse religieuze establishment een sterke hang heeft naar chicanes en gekonkel, te wijten aan de invloed van de orthodoxe Joodse religie.”
Shahak negeerde, net als Marx, de buitenproportionele bijdragen van Joden aan zowel Joodse als niet-Joods liefdadigheid ( . . .). Dit is de methode van de anti-semiet: alle Joden of het judaïsme de schuld geven van de kwade praktijken van enkele Joden, maar niet verdienste toekennen aan alle Joden of het judaïsme voor de goede daden van vele Joden.
Shahak breidde ook de samenzweringstheorie van Marx uit naar Israël, claimend dat de Joodse staat een gevaar voor de wereld is en dat Amerikaanse Joden een buitenproportionele en gevaarlijke invloed uitoefenen over de politiek van de VS jegens Israël. “Volgens mij”, schreef hij, “vormt Israël als Joodse staat een gevaar niet alleen voor zichzelf en zijn bewoners, maar voor alle Joden en voor alle volken en staten in het Midden Oosten en nog verder.” Het gevaar, legde hij uit, is “Israëls ideologisch gemotiveerde najagen van territoriale expansie en de onvermijdelijke serie oorlogen die uit dat doel voortkwamen.” Deze dreiging, aldus Shahak, “zal blijven groeien, zolang als twee huidige ontwikkelingen worden versterkt: de toename van het Joodse karakter van Israël en de toename van de macht van Israël, met name in atoom-macht. Een anders onheilspellende factor is dat de Israëlische invloed in het Amerikaanse politieke establishment ook aan het toenemen is.”
Terwijl hij de Israëlische territoriale expansie afkeurde, wees Shahak de analogie met de apartheid van Zuid Afrika af, omdat Israël racistischer is en een ergere schender van mensenrechten, want onder de Apartheid werd 13 procent van het land gegeven aan zwarten, terwijl onder het Zionisme geen enkel land ooit zou worden gegeven aan de Arabieren: “ ‘De Joodse ideologie’ eist dat geen enkel deel van het Land van Israël erkend kan worden als ‘toebehorend’ aan niet-Joden ( . . .) Het principe van de Verlossing van het Land eist dat idealiter al het land, en niet slechts, laten we zeggen, 87 procent, te zijner tijd ‘verlost’ zal worden, dat wil zeggen dat het in bezit van Joden zal zijn.”
Dit is totale onzin, zoals bewezen wordt door Israëls besluit om de Gazastrook te verlaten en Israëls aanbod meer dan 95 procent van de West Bank te ontruimen in ruil voor vrede. De overgrote meerderheid van de Israëli’s zijn tegen “territoriale expansie” en zijn “ideologisch gemotiveerd” om in vrede te leven met hun Arabische buren, maar Shahak schreef de gezichtspunten van een minieme minderheid van religieuze extremisten toe aan “het Joodse karakter van Israël”. Nog maar eens: hij volgde het platgetreden pad van eerdere antisemieten als Marx: aan de Joden – of, in dit geval, aan de Israëli’s – opvattingen toeschrijven die door de overgrote meerderheid van Joden en Israëli’s afgewezen wordt. Voor ideologen als Shahak zijn feiten irrelevant. Hun ideologie is hun enige “waarheid”.
Zonder enig historisch bewustzijn beweerde Shahak dat de Joodse staat niet alleen een grotere dreiging vormde dan het antisemitisme, maar alreeds meer zich aan vervolging had schuldig gemaakt dan antisemitische regimes: “De mate van vervolging en discriminatie tegen niet-Joden begaan door ‘de Joodse staat’ met de steun van de georganiseerde diaspora-Joden, is ook enorm veel groter dan het leed aan Joden aangedaan door regimes die hen vijandig gezind zijn.” Shahak schreef deze a-historische nonsens nog geen vijftig jaar na de moord op meer dan zes miljoen Joden door “regimes die hen vijandig gezind” waren – namelijk, nazi-Duitsland en de Stalinistische Sovjet Unie. Benadrukkend dat hij schreef “als een Israëlische Jood” en een overlever van Bergens-Belsen, gebruikte Shahak zijn Joodse identiteit om immuniteit te claimen voor het trivialiseren van nazi-wreedheden en het demoniseren van Israël.
Shahak stelde Judaïsme gelijk aan antisemitisme op basis van de bewering dat het orthodoxe Judaïsme inherent racistisch en discriminerend tegen niet-Joden is. Hij baseerde zijn conclusie op de volgende waarneming die hij gedaan zou hebben bij een anonieme “ultra-religieuze Jood” en een niet nader aangeduid “rabinale rechtbank”:
“Ik was persoonlijk er getuige van hoe een ultra-religieuze Jood weigerde om zijn telefoon op de Sabbat te laten gebruiken om een ambulance te bellen voor een niet-Jood die in elkaar gezakt was in zijn buurt in Jeruzalem. In plaats van het incident gewoon in de pers te brengen, vroeg ik om een ontmoeting met de leden van de Rabinale rechtbank van Jeruzalem, die is samengesteld uit rabbi’s die benoemd zijn door de staat Israël. Ik vroeg hen of zulk gedrag overeen kwam met hun interpretatie van de Joodse religie. Zij antwoordden dat de Jood in kwestie zich correct had gedragen, vroom inderdaad, en staafden hun verklaring door me te verwijzen naar een passage in een gezaghebbende compendium van Talmaoedische wetten, geschreven in deze eeuw.”
Vervolgens generaliseerde en stereotypeerde Shahak vanuit dat ene dubieuze incident naar de “meer algemene conclusie” dat Joden een “aandrang hebben om kwaad te doen, om op te lichten en te bedriegen en om, terwijl ze hun handen mooi schoon houden van geweld, hele volken te bederven en hen te drijven naar onderdrukking en moord . . . Wat betreft niet-Joden is het fundamentele Talmoedische principe dat hun levens niet moeten worden gered, alhoewel het verboden is om ze rechtstreeks te vermoorden.”
Ook dat is totale onzin, die Shahaks afgrondelijke onwetendheid weerspiegelt van de complexe leringen van de Talmoed, die grote waarde hechten aan het menslijk leven. Ik heb tientallen orthodoxe rabbi’s gevraagd naar Shahaks typering van de Talmoedische principes, en niet eentje was het met Shahak eens.
Shahak ontleende zijn misvormde opvattingen van het Judaïsme blijkbaar rechtstreeks aan de Stalinistische “Zionologie”. Stalin stelde voormalige Joden aan die de Torah en de Talmoed hadden bestudeerd om via misvorming of verzinsels de meest extreme opvatting van judaïsme te presenteren als de gemiddelde visie. De nazi’s deden hetzelfde.
De absurditeit van Shahaks beschrijving van de Joodse religie komt voorbeeldig tot uiting in zijn claim dat bij het judaïsme duivel-verering hoort. Zonder een enkele Talmoedische bron te citeren, beweert Shahak dat de zegen over een Joodse rituele wassing “Satansverering” inhoudt.
U verwondert zich misschien waarom ik zoveel ruimte heb gewijd aan een obscure academicus die stierf in 2001 en wiens claims inzake judaïsme en Israël duidelijk absurd en onverdraagzaam zijn. Ongelukkigerwijs is de absurditeit van zijn geschrijf voor anderen niet zo duidelijk. Omdat Shahak een Jood was, een Israëli en een overlever van de Holocaust, hebben zijn grotesk verwrongen meningen over het judaïsme, Israël en de Holocaust veel meer geloof gevonden dan ze op hun eigen waarde – of onwaarde – zouden verdienen.
Om eens wat te noemen: Noam Chomsky, ’s werelds meest geciteerde anti-Israëlische academicus en misschien de meest invloedrijke academicus in de wereld – een van zijn boekomslagen noemt hem “misschien wel de meest belangrijke levende intellectueel” – heeft het over Shahak niet alleen als over “een oude vriend”, maar heeft ook aan zijn ideeën geloof gehecht en ze geprezen. Inderdaad: veel van de tegenwoordige anti-Israëlische retoriek van hard links – vooral van Joods hard links – is terug te voeren op Shahaks kletspraat. Nog op 6 mei 2008 werd ik tijdens een speech in Greenwich, Connecticut, geconfronteerd met een anti-Israëlisch pamflet dat uitgebreid uit Shahaks bizarre en foute typeringen van het judaïsme als een religie die gelooft dat “alle niet-Joden totaal satanische creaturen” zijn en dat Israël naar dat principe handelt.
In 1973, ging ik een brieven-strijd aan met Chomsky in de Boston Globe inzake Shahak’s mislukte poging om de macht te grijpen in de Israël Liga voor Mensen- en Burgerrechten om het in een hard-linkse organisatie te veranderen die alleen Shahaks ideologische geestverwanten zou verdedigen. ( . . .) In zijn brieven prees Chomsky Shahak als “een man van eer en principe die geen lessen nodig heeft van Alan Dershowitz of wie dan ook over wat het betekent een burgerlijke libertair te zijn.
Chomskys geschiedenis van het verdedigen van antisemieten, Joodse en niet-Joodse, beperkt zich niet tot Shahak . . . . . .”
Men ziet, we glijden bijna ongemerkt Dershowitz filering van Noam Chomsky in . . . . . . . “
Maar lees de sleutelzin op de boven weergegeven pagina 156 van Catherine nog eens: “In 1972 attaqueerde hij op een vuige manier de toenmalige voorzitter van de Israëlische Liga voor Mensenrechten, Israël Shahak, omdat die te kritisch was voor de Joodse staat.” Uit mijn vertaling van Dershowitz kan duidelijk geworden zijn dat Shahak een psychiatrisch geval was, zoals ze ook in Nederland bestaan: Hajo Meijer (8) en Jaap Hamburger zijn Joden die door hun concentratiekamp-ervaring dermate getraumatiseerd zijn, dat ze tot extreme zelfhaat zijn vervallen en elke stevige bevestiging van een Joods identiteit als misdadig zien. De enige Joodse identiteit die ze durven benadrukken is die van hun eigen slachtofferschap, dat ze gebruiken om “gezag” voor hun extremisme te krijgen en door extreem-links en de islam in de veilige armen gesloten te worden. De angst is blijkbaar groot om het monster van de nazislam te prikkelen. En blijkbaar is voor de vlucht in de ideologische extreem-linkse gemeenschap niet eens een concentratiekamp-ervaring nodig. We kennen de Joodse zelfhaat in verschillende gradaties van Karl Marx tot Theodor Herzl tot het hele zootje naïeve idioten dat zich verzameld heeft in bijvoorbeeld een Nederlandse organisatie als Een Ander Joods Geluid.
En vervolgens analyseert Dershowitz alle vier naast Shahak nog genoemde helden van Catherine en die worden zo mogelijk nog degelijker onderuit gehaald dan Shahak. Ik gebruik in dit stuk stevige taal en gewaag bijvoorbeeld van “Jodenhatende gekken” voor alle vijf de “professoren” die Catherine als zijn lichtende voorbeelden opvoert. Toch wordt het tijd onder ogen te zien dat dit geen overdreven kwalificaties zijn. Het kwaadaardige irrationalisme van alle vijf deze mentoren van Catherine wordt door Alan Dershowitz net zo overtuigend aangetoond als bij Shahak. Die kwaadaardigheid en dat irrationalisme hebben wel gradaties. De allerergste zelfhatende fanaticus en een regelrechte krankzinnige is natuurlijk Norman Finkelstein. Aan hem maak ik verder geen woorden of zelfs maar een link vuil. Maar ook de tot Godheid omhoog geschreven Noam Chomsky scoort hoog op de schaal van gekte en boosaardigheid. In zijn analyse van Chomsky schrijft Dershowitz bijvoorbeeld, en toont ook aan: “Er is een verschil tussen het verdedigen van het recht van nazi’s om hun haat te spuien, en opkomen voor de verdienste van neo-nazi ‘onderzoek’ en ‘bevindingen’ die de Holocaust ontkennen, wat Chomsky heeft gedaan.” In zijn zeer uitgebreide analyse van Walt & Mearsheimer, aan wie Dershowitz een apart hoofdstuk wijdt, gaat het meer om de “gewone” leugens, laster en verzwijgingen. Dus meer in de quasi-respectabele stijl van een Ludo Abicht, derhalve om het meer “mainstream”-antisemitisme dat de academische wereld en die van de media in het Westen steeds meer beheerst.
De Israëlhaat en nieuwe Jodenhaat is een complex verschijnsel. En ik geloof dat er twee soorten van deze haat zijn, of eigenlijk twee typen van haters. De ene zijn de echte antisemieten van het oeroude type, de krankzinnigen die ik hopelijk nooit zal begrijpen. Dat zijn degenen voor wie feiten, geschiedenis en argumenten er niet toe doen. Zij willen hartstochtelijk Joden haten en daar zoeken ze een verhaal bij dat bol staat van de Leugens, Laster & Verzwijgingen. Het zijn moordenaars dan wel moordenaarshelpers en in elk geval de wegbereiders van de nieuwe Holocaust. Het Belgische landschap ken ik in dit opzicht niet goed maar Lucas Catherine hoort tot deze levensgevaarlijke categorie. In Nederland zijn het types als Thomas von der Dunk, Anja Meulenbelt, Dries van Agt, Gretta Duisenberg, Harry van Bommel en Marcel van Dam. De lijst is niet uitputtend en vermoedelijk vergeet ik er honderd.
Het andere type is dat van wat ik “de convergent” heb genoemd. Een convergent kan een misleide zijn, iemand die misschien open staat voor informatie en kennis. Deze mensen kunnen van “links” komen of van “”rechts” en zij convergeren naar de islam, omdat zowel linksen als rechtsen daar veel van hun gading vinden: de voorliefde voor het totalitaire, anti-Amerikanisme, anti-“globalisme”, anti-“kapitalisme”, anti-“imperialisme”, anti-“kolonialisme”, anti-“Zionisme”, Derde Wereldisme, de Liefde Voor Alle Verdrukten in de wereld en dan natuurlijk vooral de “Palestijnen”. Dat is allemaal in de islam te vinden. Een nieuw puritanisme, dat die hoofddoek eigenlijk best wel zedig vindt, kan ook een rol spelen. Vooral bij Christenen die geen begin van een notie hebben van wat de islam werkelijk is en die het voor een soort christendom houden.
Men begrijpt dat de scheidslijn tussen deze “convergenten” en echte Jodenhaters vaak moeilijk te trekken is. Wie in België tot deze convergenten gerekend zou kunnen worden, weet ik niet. Misschien Ludo Abicht. In Nederland zou ik bijvoorbeeld niet weten of ik de media-genieke homoseksueel en katholieke priester Antoine Bodar (9) tot de echte antisemieten moet rekenen of tot de convergenten. In elk geval heeft Bodar met anderen zich gemeld als sympathisant van een heropvoering van de kluchtige tragedie van het “hulpkonvooi” naar Gaza, waar de grootste problemen obesitas en te sterke bevolkingsgroei zijn (inderdaad: net Auschwitz!) en waar zich de modernste air-conditioned shopping-mall van het Midden Oosten bevindt. Onder die anderen die via deze actie steun betuigen aan Hamas en dus aan genocide op de Joden en aan de vernietiging van Israël, zijn Laurens Jan Brinkhorst, aangetrouwd aan het Nederlandse koninklijk huis, vader van “prinses Laurentien”. Dat is de man die rond het tumult om “Submission” van Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali de onsterfelijke woorden sprak: “Dan moet je maar geen sigaret opsteken in een kruithuis”. Marcel van Dam behoort tot de sympathisanten. Wat moet je van deze types zeggen? Dat ze bij uitstek alle gelegenheid hebben gehad om geïnformeerd te raken en dat het dus antisemieten zijn? Die conclusie lijkt onvermijdelijk. Carel Brendel verstrekt de hele lijst met namen (10) zoals die op dit moment bekend is, en de vraag bij elke naam is: convergent en misschien misleid . . . . of toch gewoon bewuste Jodenhater?
Bij sommige “convergenten” zal het de hersenspoeling zijn die het monopolie van “links” op onderwijs, media en politiek de laatste dertig jaar verzorgd heeft. Maar zo langzamerhand is de echte informatie toch voorhanden. Men kan beter weten, al is het een kwestie van moeizame kennisverwerving. Ik voor mij kan niet meer doen dan het bovenstaande schrijven en nog eens verwijzen naar mijn opstellen over Israël (ook hier) en het nazistische karakter van de islam.
En wat Catherine betreft: ik hoop dat er anderen zijn die zullen gaan aantonen, dat waar is wat ik hier boven beweer, namelijk dat elke bladzijde van zijn nieuwste vod vol staat met Leugens, Laster & Verzwijgingen. Brabosh heeft al een belofte in die richting gedaan. Het voor vijf pagina’s aantonen van de foute fluttitude van Catherine heeft mij namelijk al heel veel energie en ergernis gekost. Het zijn niet alleen de Joden die niet blij worden van Lucas Catherine.
Misschien moet dit stuk niet zo ernstig eindigen en moet men, behalve voor de oprechte kwaadaardigheid van Catherine, ook oog hebben voor het diep belachelijke van de waanwereld waarin hij leeft, voor de niveau-loosheid, de knullige zieligheid, het pathetische geleuter. Met grote ernst worden in “De Israël Lobby” voortdurend doodgewone en openbare activiteiten pro-Israël besproken, maar dat doet Catherine op een toon alsof hij de meest gruwelijke netwerken van geheime samenzweerders blootlegt.
Als er bijvoorbeeld sprake is van een artikel van Alan Dershowitz dat met de toestemming van diezelfde Dershowitz door redacteuren van Joods-Actueel wordt bewerkt om het geschikt te maken om in een Vlaamse krant te verschijnen, dan blèrt Catherine dat het copy paste van de gruwelijke Dershowitz is overgenomen, maar dat zijn handtekening eronder ontbrak. Een samenzwering met de duistere Dershowitz op de achtergrond! Maar de overwegingen waren gewoon dat het om een bewerkt artikel ging dat in de Belgische verhoudingen gepubliceerd werd. Voor de meeste gewone Belgen zou die onbekende professor een wat vreemde eend in de bijt zijn geweest tussen al die ondertekenende Belgische intellectuelen. Toen de brief in Joods-Actueel verscheen in februari 2009 op pagina 15, dus voor een gemiddeld ter zake méér geïnformeerd publiek, stond Dershowitz er wél bij.
Verdere mini-paranoia van Catherine. Hij beweerde bij zijn boekpresentatie dat Benno Barnard, een gekend lid van de pro-Joodse maffia, betaalde snoepreisjes naar Israël aangeboden zou krijgen. De suggestie is uiteraard dat het loon voor propagandawerkzaamheden van Barnard betreft. Maar nou wil het toeval dat Benno nog nooit in Israël is geweest. Van Hugo van Minnebruggen (“Brabosh”) van de website “Vlaamse Vrienden van Israël wordt gesuggereerd dat hij nauwe samenwerking met het blad van de Joodse Gemeenschap in België Joods-Actueel heeft. Hugo heeft echter best wel een beetje onmin met Michaël Freilich van Joods-Actueel omdat hij hem veel te soft vindt. Hugo houdt zijn website bij naast een volledige kantoorbaan en hij heeft altijd alleen maar geld op toegelegd op zijn inspanningen voor Israël. Persoonlijk vind ik overigens dat het de taak van de Joodse voormannen is om gematigd zoveel mogelijk met iedereen on speaking terms te blijven en dat freischwebende Intelligenz van niet-Joodse origine de wat radicalere polemiek ter bescherming van Israël moet verzorgen.
Catherine daarentegen maakt wél deel uit van een serieus netwerk van propagandisten van de “Palestijnse” zaak, een netwerk dat in feite de laatste dertig jaar overal in West-Europa nagenoeg een monopolie in de mainstream-media heeft gehad en een alleenrecht op subsIdie. Ik denk dat in de aflopen dertig jaar ook in België een subsidie voor een niet -“linkse” benadering van de kwestie-Palestina – een documentaire of een pamflet – geen enkele kans op ondersteuning gemaakt zou hebben. Van het anti-Israël-pamflet van 1998 dat Catherine samen met Abicht schreef, zegt Catherine in het voorwoord:
“Deze brochure kwam in 1998 tot stand op verzoek van de Vereniging van Vlaamse Leerkrachten. In 1994 ging een werkgroep van start die de inhoud en toonzetting van de kwestie Palestina in de leerboeken aardrijkskunde en geschiedenis voor het Secundaire Onderwijs onderzocht. Dit resulteerde in 1996 in een colloquium aan de VUB.”
Dat krypto-Stalinistische gekonkel om de hersenspoeling van Catherine en Abicht de leerboeken van kinderen in te krijgen, is ongetwijfeld zwaar gesubsidieerd geweest Men ziet hoe ver de tentakels van Catherine in 1998 al het onderwijs in reikten. Dat het ook toen al Jodenhaat-tentakels waren blijkt al meteen uit het slot van het voorwoord:
“De politieke context verscherpte: in België startte een gerechtelijke procedure tegen o. o. a. [sic] Ariël Sharon en de tweede intifada brak uit. Tweemaal gezichtsverlies voor Israël. De Zionistische lobby schoot aan het werk. En zowel Eddy Boutmans, als minister van BZ Louis Michel en promier Verhofstadt werden benaderd om de brochure niet uit te geven. De lobby heeft het gehaald.” [mijn cursief]
Ja, die Joden trekken overal aan de touwtjes. “De lobby” dus. En “de lobby” bleef Catherine bezig houden, want nu ligt daar weer dat hele boek gewijd aan de verderfelijke Joodse invloed. Ook de positieve belangstelling voor Catherines Jodenhaat in de Belgische mainstream-media bleef. Op 4 juni 2011 kreeg hij ruim baan om zijn boek te promoten op het Belgische radio 1, in het programma “interne keuken”. Hoe anders vergaat het de verdedigers van Israël, de enige humane rechtsstaat in het Midden Oosten. Een redactioneel collectief van “Joods Actueel” dat opereert onder de naam “Savasorda” schreef:
“De lezers van de Vlaamse “kwaliteitskranten” (De Morgen/De Standaard) kennen Lucas Catherine ongetwijfeld. Hij krijgt er om de haverklap een forum voor zijn ongenuanceerde anti- Israëlische standpunten. Rechtzettingen daarentegen of lezersbrieven die een repliek geven worden maar met mondjesmaat gepubliceerd
en dan meestal nog drastisch ingekort.”
Maar we geven het niet op, we zullen die gesubsidieerde muur van leugens ooit gesloopt krijgen, in België, in Nederland, in Europa, in het hele Westen. En als we er duizend jaar hard aan werken, misschien ook in de wereld van de islam.
_______________________________
(1) Hij heet eigenlijk Lucas Vereertbrugghen, maar hij wordt gesponsord en geestelijk ondersteund door zijn levenspartner die Catherine heet. Om deze Schutsvrouwe te eren noemt hij zich Lucas Catherine. Een onthullend portret van Catherine verscheen eerder hier: Lucas Catherine ontmaskerd?
(2) De werkwijze is dezelfde als van een collega-anti-semiet uit Nederland die in de Volkskrant schrijft, Thomas von der Dunk. Ik heb van hem een tiental columns geanalyseerd en ik had daarvoor een essay van 70 bladzijden nodig. Net als bij Catherine valt bij deze Von der Dunk de enorme bedrog-dichtheid op.
(3) Geciteerd bij Wim Kortenoeven, “De Kern van de Zaak”, (2005) p. 84. Het citaat van Rotthier staat op dezelfde pagina.
(4) Mijn visie op de verhouding Jodendom-christendom-islam heb ik kortst samengevat in dit essay in een paragraaf getiteld “Christendom, Verlichting, Islam”. Hier in een opstel over Catherines geestverwant, Thomas von der Dunk. Zie paragraaf 3) “Dunks irrationalisme rond Israël, Jodendom, christendom, islam en Wilders”. En vervolgens sub b) “Er ging nogal wat aan vooraf in het Midden-Oosten”. Ook in dit opstel, vanaf de woorden “In een nog te verschijnen tekst zal Benno Barnard het volgende zeggen”.
(5) Hier spreek ik over de kruistochten aan de hand van Rodney Stark. Zoek in de tekst van het opstel de woorden: “Je proeft Bermans insteek al meteen”.
(6) Extreem links (rood) en extreem rechts (bruin) zijn steeds moeilijker uit elkaar te houden. Ze komen steeds meer samen in bewondering en verdediging van de islam (groen), omdat beide extremen daarin veel van hun gading vinden. De islam is namelijk tegen het complex wat vijandig gezinden benoemen als Zionisme-kapitalisme-imperialisme-kolonialisme-globalisme-Amerikanisme, kortom het Westen. Het blad afficheert zich inderdaad als gespecialiseerd in “battles against the war machine, big business and the rapers of nature”. Wie googelt op “Counterpunch” en David Horowitz – net als Dershowitz een groot verdediger van Israël – vindt een fors aantal aanvallen van “Counterpunch” op Horowitz. Wie googelt op Israël en Counterpunch vindt een boek namens de redactie van Counterpunch met als titel “The Case Against Israel” en artikelen met titels als “Israel's State Terrorism”en “Israel's Attack on Us All”. Wie googelt op Counterpunch en islam vindt inderdaad een ode aan de islam onder de titel “Challenging Ignorance on Islam”.
(7) Ik heb zelf aan de hand van Dershowitz onlangs een opstel gewijd aan het schuilen van terroristen tussen de eigen burgerbevolking onder de titel “Islamitische Zelfmoord-chantage, Israël en het Westen”.
(8) Hajo Meier heeft in een discussie in de Amsterdamse Balie over de grote verdiensten van Hamas in 2011 beweerd dat Hamas nooit echt antisemitisch kon zijn. Dat was iets christelijks en van de nazi’s, riep Meijer. Hij liet zich de exclusiviteit van zijn leed niet afnemen. Auschwitz is uniek! Onzin. Het massamoorden kent vele vormen, in stromen van bloed met het zwaard, met stromen van kogels, met stromen van gas, met tapijten van bommen.
(9) Zie de uitzending (vanaf minuut 35 plus 30 seconden) met Antoine Bodar van 15 juni 2011 bij Knevel & Van den Brink: Bodar benadrukt dat “niet iedere Palestijn een terrorist” is. Maar wat hij blijkbaar niet weet, is dat het onderwijs, ook volgens Hillary Clinton, zowel in Gaza als op “de Westbank” (Samaria-Judea) tot in het absurde doordrenkt is met Jodenhaat. Dus als niet iedereen een terrorist is, dan toch wel een sympathisant. Bodar betoont zich zeer onder de indruk van een paar sloppenwijken en ruïnes die overduidelijk al erg oud zijn. Oh, wat lijden die Palestijnen toch! Maar ga dan ook even naar een ander beeld van “Gaza Uplugged” voor het luxe Gaza van de obesitas: hier en hier. Bodar wilde pas zijn steun terugtrekken van het Gaza-flotielje als “echt bewezen werd” – en bij die woorden was de narcist bijna tot tranen geroerd– dat Hamas en de Moslim Broederschap bij het “hulpkonvooi” betrokken zouden zijn. Nou, dat bewijs is inmiddels geleverd door Carel Brendel.
Voor een kritiek op Bodars optreden: hier. Aan die kritiek wil ik het volgende toevoegen:
Bodar was in de uitzending helemaal hysterisch van mooie gevoelens van diepe verontwaardiging. Dat was ook de opzet, want Bodar was door Gaza geloodst met een busje van de VN. De VN is een zeer politieke organisatie, dat wordt wel eens vergeten: de meerderheid van staten beslist en dat zijn heel veel misdadigerstaten. De krachtigste lobby van misdadigerstaten is de OIC, de Organisation of the Islamic Conference, met 57 leden, die nagenoeg altijd één lijn trekken als het tegen Israël gaat. Bovendien heeft die zwaar pro-islamitische VN al sinds decennia een extra-super-plus pro-“Palestijnse” afdeling voor de “hulp” precies aan die “Palestijnen”. Die afdeling heeft de onmogelijke afkorting UNRWA, wat weer staat voor de stiekeme naam “United Nations Relief and Works Agency”. Stiekem, want de Relief en de Works komen alleen ten goed aan de “Palestijnen”. Er worden al decennia tientallen miljoenen per jaar in dat “Gaza” gepompt, vandaar dat overbevolking en obesitas de voornaamste problemen in Gaza zijn. En terreur natuurlijk. Richting Israël. Dat spreekt voor zich. De medewerkers van dat UNRWA verdienen zich een slag in de rondte, zoals alle” hulpverleners” bij de VN. Ze willen ook graag in hun four-wheel-drives blijven rijden. En wat doen ze dus? Zorgen dat de indruk wordt gewekt dat het allemaal heel erg is in Gaza. Want als dat niet meer zo is, dan zijn ze uitverdiend en gefourwheeldrived. Dus bepaalde ruïnes in Gaza worden zorgvuldig in stand gehouden, zodat de oh-wat-erg-toeristen als Bodar weer met verschrikkelijke verhalen thuis komen. Zo blijft de subsidie in stand!
(10) De hele lijst van namen zoals die door Carel Brendel wordt verstrekt. Echte meevaarders Nordin el Ouali, Max van Lingen en Amin Abou Rashed. Steunbetuigers: Gretta Duisenberg , Marcel van Dam, Mohamed Rabbae, Carrie Jansen, Karin Spaink, Stan van Houcke, Thomas von der Dunk, Esmaa Alariachi, Abdelhakim Chouaati Salaheddine , Najib Amhali , Abdelkader Benali , Antoine Bodar ,Elizabeth Schmitz , Jan Pronk , Laurens Jan Brinkhorst. Brendel geeft van verschillende van bovengenoemde figuren een korte achtergrond-typering.
Laatste 5 artikelen door Martien Pennings
- Het chronisch leipenisme van Pauw & Witteman, aflevering zesduizend-en-drie: Jan Jaap de Ruiter - 18-04-2012
- Allahu Akbar op Urk - 13-04-2012
- Diederik Samsom is een buiten alle proporties krankzinnige kale dwerg en wel hierom - 08-04-2012
- Je kunt toch niet zeggen dat er geen hoop is? - 05-04-2012
- Lucis-instituut: nep-wetenschap betaald door olie-sheiks - 04-04-2012
Geplaatst door: Martien Pennings
op 17 jun 2011. Gearchiveerd onder Aktueel.
U kunt de reacties op dit artikel volgen via RSS 2.0.
Reacties en pingen zijn gesloten.
Blij dat ik dit weekend moet werken en de zinnen wat kan verzetten na deze geslaagde filering.
Dat hakt er meteen in op zaterdagochtend 09:00 uur Martien!! Ik moet onmiddellijk volledig geconcentreerd aan de bak!
So!!
Ook goeie morgen
Da’s een hele lap zeg!
Hypocrisie is heeft nog een kant, het is ook een leugen tegen jezelf.
Het moment komt waarop iedereen zich met de zelfde maat zal moeten meten,
als die voor anderen gebruikt is!
http://tinyurl.com/6hjqs5p
Hoeveel onjuistheden kan een NOS artikel over Israel bevatten?
In een artikel op de website van de NOS weet men bijzonder veel onjuistheden bij elkaar te zetten. Door weglaten van cruciale informatie wordt het misleidende beeld nog versterkt. Het verbaast eigenlijk niet meer, maar het blijft schandalig dat een organisatie die uit de publieke middelen wordt betaald zulk broddelwerk aflevert.
Ik had dit bij een ander artikel gezet, maar het past hier heel goed.
Het is een dilemma. Waarom zou een verstandig mens nog aandacht besteden aan iemand als Lucas Catherine, terwijl men aan de andere kant die onzin niet achteloos mag laten doorwoekeren?
Ik heb ergens ook een boek van Lucas Catherine liggen, echter het is niet uitgelezen. Het boek voelde vreemd aan, de insteek was anders dan men over het onderwerp mag verwachten. Ik meen dat de titel “islam voor ongelovigen” was. Maar het boek bracht geen inzicht, het ging uit van de waandenkbeelden die aan de islam ten grondslag liggen en dat kan nooit verhelderend zijn. Het is als lezer niet mijn taak om een psychoanalyse op de schrijver van het boek te doen. Men mag hopen dat iemand een onderwerp bestudeerd heeft, en daar de lezer over wil berichten. Het heeft geen zin als men als schrijver door een onderwerp wordt gegrepen en dan vervolgens die bevlieging tracht over te brengen op de lezer. Toen ik eenmaal door had dat Lucas Catherine geen licht werpt op de zaak heb ik het boek ter zijde gelegd. Ik heb het niet naar de kringloopwinkel gebracht omdat ik niet wil dat een ander onschuldig mens door deze hersenkronkels wordt beschadigd. Het zou beter zijn geweest om bij de uitgeverij het geld terug te eisen, maar dat heb ik niet gedaan.
Nog meer Idioterie van Belgische bodem
“Molenbeekse agenten moeten meedoen aan ramadan”
Het word in alle toonaarden ontkent maar de Politiemensen zeggen zelf dat het klopt.
De politieagenten in Molenbeek moeten meedoen met de ramadan. Ze mogen niet eten of drinken overdag, en niet verbaliseren. Dat zeggen interne politiebronnen aan de krant Het Laatste Nieuws en het wordt bevestigd door politievakbond NSPV. Een woordvoerster van de gemeente ontkent dit.
http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/1280367/2011/06/18/Molenbeekse-agenten-moeten-meedoen-aan-ramadan.dhtml
alias Lucas Vereertbrugghen
Bedankt voor dit geweldige artikel. Van de MSM valt niks te verwachten maar ik had zo gehoopt dat de nieuwe zenders Powned en WNL voor het broodnodige tegenwicht dergelijke opruiende, beschamende volksverlakkerij aan de kaak zouden stellen. Helaas. Gelukkig is er het onvolprezen internet waar behalve bagger nog altijd pareltjes als deze te vinden zijn.
En vergis je niet Ineke, wij hebben hier een Martien Pennings die een en ander zo bij tijd en wijle fileert en dan met een goed onderbouwd repliek komt.
Het mooie ervan is dat diegenen die gefileert worden nooit met een antwoord richting Martien komen omdat ze goed weten dat ze verkeerd bezig zijn.
EEN BONDGENOOT VAN LUCAS CATHERINE.
OFTEWEL: EEN EGYPTISCHE HITLER-KLOON TAQIYYAAT ZICH DE TERING.
De jeugdige NICOLAS KULISH is een bureauchef bij de New York Times, na vele avonturen als correspondent in het Midden Oosten. Het is een naïeve gek. Ja, dat kan je zijn, blijkbaar, ook na vele avonturen in het Midden Oosten. En allicht, als je bij de NYT werkt, móét je dat zijn en ook je leven lang blijven. Dit is ‘m, KULISH : http://bit.ly/irTyrd. In zijn artikel http://bit.ly/jJKsgA noemt RAYMOND IBRAHIM de naam van KULISH niet, maar KULISH is inderdaad het levensgevaarlijke leipenistje dat het NYT-artikel heeft geschreven waarin deze passage voorkomt:
He is a distinguished 57, clean-shaven, with white hair, wearing an orange sweater and black flip-flops. He has a leopard tissue cozy: not a leopard-print container, but what looks like a toy stuffed animal around his tissue box. He is immediately engaging, the kind of person you shake hands with at a conference then find yourself telling people, “HE’S SUCH A NICE GUY,” without really knowing why.
KULISH -VAN-DE-NYT heeft het over SOBHI SALEH een topman van de Moslimbroederschap in Egypte. De 15 minuten durende toespraak http://bit.ly/jPAZ0Q van deze NICE GUY is niet ondertiteld, maar de Hitler-sfeer is ook zonder verstaanbaarheid te snijden en we horen ISRAËL een paar keer met veel innigheid noemen.
Bestaat TAQIYYA? De leer dat alle bedrog is geoorloofd zolang het OP HET PAD VAN ALLAH gebeurt en dient om de ongelovigen in de val te laten trappen? Ibrahim geeft een link naar een video http://bit.ly/ipWQvU . Het is een discussie op de Egyptische tv naar aanleiding van de uitspraak van SOBHI SALEH dat Moslimbroedervrouwen alleen met Moslimbroeders zouden moeten trouwen ten einde kleine Moslim-broedertjes en –zustertjes te baren. In het nauw gebracht door zijn opponent zit deze SOBHI SALEH snoeihard te liegen, terwijl hij zweert “bij Allah” dat hij de waarheid spreekt.
ISLAM, HITLER EN LIEGEN: HEBBEN WE DAT EERDER GEZIEN?
Ik was ooit de eerste in Nederland om op een paradigma-wisselend artikel “1948, Israel, and the Palestinians” http://bit.ly/hQztBF in Commentary *** van Efraim Karsh te wijzen (ik maakte Jaffe Vink en zijn Opinio erop attent en kreeg niet eens antwoord) . Daarin kwam onomstotelijk vast te staan dat de Joden in de oorlog van 1948-1949 nagenoeg géén Palestijnse Arabieren verjoegen en dat slechts zéér, zéér uitzonderlijk deden en alleen door de oorlogsomstandigheden gedwongen, dat ze ook geen plannen voor verdrijving hadden en in tegendeel probeerden op voet van gelijkheid en in vrede te leven met de Arabieren
Nu weet ik niet of iemand al hard aan de bel getrokken heeft over GEORGE GILDER (auteur van het boek “The Israël Test”) en zijn artikel “THE ECONOMICS OF SETTLEMENT” http://bit.ly/jOdg9t. Dit artikel is van een vergelijkbaar belang, al berust het slechts op één degelijke bron, namelijk de verslagen van WALTER CLAY LOWDERMILK, iemand die we tegenwoordig eenlandbouwingenieur zouden noemen en die een scherp oog had in de landbouwkundige, economische en sociale processen die zich in Palestina vanaf de jaren 1880 aan het voltrekken waren. Gilder laat aan de hand van LOWDERMILK zien dat de rapporten klopten die de Engelse regering indertijd binnen kreeg over de dynamiek en de welvaart die de Joden in Palestina brachten. Gilder trekt de lijn door naar het huidige Samaria-Judea, waar opnieuw vooral de Palestijnse Arabieren profiteren van de welvaart, de toegenomen levensverwachting door verbeterde gezondheidszorg en algemene levensomstandigheden die de zogenaamde Joodse “bezetters” en “kolonisten” creëren.
En ik ben overigens blij dat Gilder de enige kritiek die ook ik heb op Alan Dershowitz deelt:
“Even such celebrated and fervent supporters of Israel as Alan Dershowitz and Bernard-Henri Lévy put the settlers beyond the pale of their Zionist sympathies. Remove the settlers, according to these sage analyses of the scene, and the problems of the region become remediable at last.”
*** Commentary heeft nog steeds als datum van verschijnen januari 1970 bij het artikel staan. Ik heb ze al twee e-mails gestuurd met de mededeling dat het toch echt pas mei 2008 was en dan zeggen ze bedankt en we zullen het veranderen. Maar nee dus.
@Martien
Dat january 1970 is de niet geconfigureerde systeemtijd van de computer waar het artikel op was gepubliceerd. Dat hebben ze foutief overgenomen vermoedellijk.
http://www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=13364
Dit sluit er perfect op aan. Waaróm ontwikkelden de Arabieren zich niet?
Israël is niets anders dan een bliksemafleider.
Om de één of andere reden is het voor velen blijkbaar te moeilijk om te begrijpen dat onze normen en waarden niet internationaal gelden. Zodra we dat begrijpen, en het komt wat dichterbij, kunnen we ons ook verzetten, omdat dan pas de realiteit van het gevaar wordt gezien. Niet alleen tegen Israël, maar tegen de hele wereld! Israël houdt het vuur wakker. Mensen worden gebrainwasht. Nu is dat niets nieuws onder de zon, maar nieuw is wel dat het komt vanuit een hoek waar al eeuwen lang is gepoogd mensen tot slavernij te brengen en de welwillendheid van goedgelovigen uit te buiten om hun doel te bereiken, waarbij het voor zakkenvullers goed toeven is.
Ik kan niet begrijpen hoe naïef een groot deel van de bevolking nog steeds is. De motieven van Catherine begrijp ik al helemaal niet. Maar aan zijn neus kan ik zien dat hij een notoire drinker is. Dat verklaart veel.
En dan dit, ik heb dertig jaar geleden twee jaar in Israël gewoond. De ‘Palestijnen’ woonden in Moshav’s en de Israëli in Kibutzim. De Palestijnen werkten in de kibutzim en zodoende mee aan de opbouw van het land. Er was totaal geen sprake van discriminatie. Ze kwamen zelfs met ons feesten. Aan de landsgrenzen waren af en toe invallen, maar die kwamen niet van de Arabieren die in het gebied zelf woonden.
Hoe je ‘t ook wendt of keert en kijk maar op het kaartje: de halve arabische wereld is uit op de vernietiging van Israël. En dat staat ook in het handvest van hamas.
Ik heb aan Antoine Bodar de volgend e-mail gestuurd:
U wordt uitgebreid besproken in voetnoot 9 van mijn opstel, mijnheer Bodar.
Ik zou dat opstel lezen, want u kunt daaruit veel leren, met name ook door allerlei links aan te klikken die erin zitten.
Maar u zult wel door uw secretariaat beschermd worden tegen informatie die uw mooie narcistische gevoelens voor “de Palestijnen” tot fout sentiment zouden kunnen reduceren.
U maakt zich overigens schuldig aan de voorbereiding van de nieuw Holocaust met uw gemakzuchtige en trendy met-de-heersende-wind-meewaaien.
Doet u dat met opzet?
Weet u wat u doet?
Bent u een gewone antisemiet als Dries van Agt en zovele katholieke clerici in heden en verleden?
En denk nou niet dat ik dit alleen maar durf opschrijven in een mail, maar ik kom u dat desgewenst ook in uw mediagenieke smoeltje zeggen.
De Groeten, Martien Pennings (65)
Een artikel dat absoluut moest geschreven worden. Bravo, Martien, en bedankt.
Als je hier nog eens op terugkomt, wil je dan expliciet gehakt maken van Chomsky? Dank bij voorbaat.
Zoals Ik in reactie 10 al stelde Martien weinig kans dat je antwoord krijgt.
Daar zijn deze rakkers te laf voor omdat ze weten dat er van hun motieven en motivatie gehakt word gemaakt.
Geloof me maar dat deze mensen maar al te goed weten wie M.P. is.
Iemand waarmee ze niet in discussie moeten gaan omdat ze het risico lopen om zichzelf belachelijk te maken.
Even de MSM blood leggen wat er mis is met de nieuwsvoorziening.
Libya Coverage Exposes Media Double Standards
With the turmoil and upheaval in the Middle East, it is always interesting to examine how the media is covering events compared with coverage of Israel. Particularly in a situation where Western nations are involved in a military campaign, as in the case of Libya, it can be enlightening to contrast how the coverage stands up to comparable situations that Israel has found itself in.
http://honestreporting.com/libya-coverage-exposes-media-double-standards/
En even over de usefull idiots die het nodig vinden om met een aantal wrakke boten naar Israel te varen en de VN om de enige Democratie in het MO te ondermijnen ten gunste van Hamas.
De Sri Lanka Killing Fields.
De Engelse TV zender Channel 4 zond op 14 juni jl. een onthutsende documentaire uit over de genocide die in Sri Lanka plaatsvond in het begin van 2009.
De film bevatte uitermate schokkende beelden die nog niet eerder waren getoond, maar toonde op al even schokkende wijze aan dat de VN in feite medeschuldig was aan deze volkenmoord en de oorlogsmisdaden.
http://www.channel4.com/programmes/sri-lankas-killing-fields/4od#3200170
Missing Peace is mede opgericht om de obsessie van de wereld met- en de hypocrisie tegenover Israel te exposeren.
Onze organisatie rapporteert over het Midden-Oosten en Israel’s positie daarin. Men zou dus kunnen zeggen, wat heeft een documentaire over Sri Lanka te maken met het Midden-Oosten conflict en de doelstellingen van Missing Peace?
De documentaire met de naam ‘Sri Lanka’s Killing Fields’ laat echter niet alleen zien dat de wereldgemeenschap opnieuw werkeloos toezag toen honderdduizenden burgers in Sri Lanka werden opgejaagd door regeringstroepen en bij duizenden werden vermoord en dat u daar vrijwel niets over vernam.
Het programma laat ook -- waarschijnlijk niet doelbewust maar niettemin overduidelijk -- zien hoe geobsedeerd en hypocriet de wereld bezig was met Israël in de winter en het voorjaar van 2009. Een obsessie die tot op de dag van vandaag voortduurt.
http://www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=13378
Met zijn boek bevestigt Lucas Catherine dat hij heimelijk nazibronnen gebruikt heeft in zijn vorige geschriften, want:
1 dat stond in het artukel van Joods Actueel van Savasorda “Lucas Catherine ontmaskerd” en Lucas Vereertbrugghen heeft dat artikel een tiental dagen voor het verschijnen ervan per anngetekende brief in zijn bus gekregen om te kunnen reageren.Hij heeft dat NIET gedaan, want er was ook geen speld tussen te krijgen. Wel hebben we toen een gans jaar mediastilte gekend vanwege die vent die toen om de haverklap in de media kwam tegen Israël, want hij was dus op heterdaad betrapt en heeft daar blijkbaar een trauma van overgehouden.
2. In zijn nieuwe vodde schrijft hij wel over Savasorda maar durft het artikel over hem niet aanhalen, want hij is niet meer en niet minder dan een hypocriet. Zelfs de VRT had het wel gelezen maar hij heeft de interviewer van de VRT verboden om over die nazibronnen te spreken. Want voor een extreem linkse telt dat natuurlijk wanneer men zo ontmaskerd wordt.
3. ook staat zijn boek vol van grove fouten en/of leugens. Zo toont hij zich volledig onbekwaam om deftig Google te gebruiken en maakt hij er een hutsepot van met alle data door elkaar te halen. Ook gaat hij zijn mosterd zoeken op wikipedia zonder het dan ernstig na te trekken. Een ernstige schrijver gaat zo niet te werk, maar bij zijn uitgever EPO speelt dat allemaal geen rol. Die uitgever is niet aan zijn eerste antisemitisch boek aan toe: ook Peter Edel “in de schaduw van de ster” was daar uitgegeven en zelfs een Gie van den Berghe vond dat het volgespekt was met antisemitisme… dan moest het wel erg zijn. Natuurlijk dat een jodenhatende NGO zoals Codip van Myriam Vandecan dat boek overnam op hun site en in scholen te koop aanbood… men kan de jeugd nooit te vroeg opvoeden met antisemitisme moeten ze daar bij Codip denken.