Museumplein en prijsvraag + update
Door: D. G. NereeKort geleden heb ik de camera weer opgepakt. De week na mijn ziekenhuisopname bleken mijn zintuigen (dan wel bepaalde gebieden van mijn hersenen) bij tijd en wijle overmatig sterk geprikkeld. Een fruitstalletje bijvoorbeeld baadde opeens in een zee van kleur en licht en ook mijn reuk werd af en toe overweldigd door geuren, van iemand die maggi in de soep deed, of de onmiskenbare geur van sinaasappelsap, die iemand klaarblijkelijk voor het bezoek aan een toilet rijkelijk gedronken had.
Ook had ik af en toe, en gelukkig kortstondig, gehoorshallucinaties,
zoals een stem van een mij vagelijk bekende Brabander, die me in mijn hoofd toesprak alsof hij lijfelijk aanwezig was. Gelukkig herhaalde zich dat niet, maar de plotselinge concentraties van licht en kleur die mijn aandacht vingen wezen me erop, hoe mooi Amsterdam eigenlijk is. Tussen het vuil en de banale overdaad van lelijkheid en verwaarlozing, zijn er overal mooie plekken te vinden. Een pleintje met terrassen onder hoge bomen waar het zonlicht door filtert en waar men zich in Parijs kan wanen, fraaie en onverwachte architectuur, de bruggen, de boten en de verscheidenheid aan mensen, of doodgewone plekken, die organisch zo zijn ontstaan en plotseling opvallen door hun vriendelijke harmonie of juist door scherpe contrasten. En ook het vuil heeft zijn eigen schoonheid.
Zo ben ik dus door de stad aan het zwerven op zoek naar mooie plekken om te fotograferen en er zijn er veel. Maar door op te letten zie ik ook de lelijke dingen. Over zo'n ding wil ik het hebben, namelijk over één van de trieste erfenissen van het tijdperk Job Cohen. De Job Cohen, die Amsterdam als een baksteen liet vallen, toen hij kroontjes in zijn ogen kreeg, maar in plaats daarvan struikelde en in de coulissen terecht kwam. Op zijn blote snufferd dan wel te verstaan. Ik heb het over het Museumplein.
Zelden heb ik zo'n droevige bouwput gezien als het grootste plein van Amsterdam,
trots omzoomd door het Rijksmuseum, de andere musea, het Concertgebouw en statige ambassades. Wat was dat een prestigeproject en wat een droeve ellende hebben ze ervan gemaakt. Vanaf het begin was het een bij elkaar geraapt zootje niks. kunstwerken met water en licht en glas, die vrijwel meteen kapot waren, met gras overwoekerd en met stenen gemolesteerd. De grasmat veranderde al snel in een half ondergelopen zandvlakte door alle evenementen die erop plaatsvonden en de ontbrekende drainage en verder was het in ontwerp en uitvoering een sterk staaltje nihilisme, oftewel: geen aankleding, geen beelden of fonteinen, geen straatmeubilair gewoon niets…. een grasvlakte met sprietige, gelijkvormige bomen eromheen, in de praktijk modder en gravel. Ik vraag me af hoeveel geld er daar in de zakken verdween voor het zo min mogelijk ontwerpen en uitvoeren.
Ik heb na een paar opnames de camera gedeprimeerd opgeborgen. Het Rijksmuseum staat grotendeels in de steigers, en de voor prachtige achtergevel boven de poort hangt een alles bedekkend reclamespandoek, dat vanaf het concertgebouw nog te lezen is. Ook het Van Goghmuseum staat in de steigers en bouwgaas, om maar niet te spreken van Het Stedelijk, dat eruit ziet alsof een tiental helicopters hun ladingen met steigermateriaal daarbovenop hebben laten vallen. Het enig dat ongeschonden zijn ongeïnspireerde gelaat naar het plein toewendt, is de sombergrijze, raam-, deur- en compassieloze ronde achtergevel van de nieuwe vleugel van het Van Goghmuseum, die zich uit schaamte deels verbergt achter een waaier van een fantasieloze groep uniforme dwergbomen. Verder strekken de alomtegenwoordige heras hekwerken zich uit zover je kunt kijken. In de desolate grasvlakte hebben de hekken zich zelfs tot losstaande groepen geformeerd om de nieuw ingezaaide kaalgebieden te beschermen, alsof ze zelf hun nieuwe bouwwerkzaamheden kweken.
Ook zonder de bouwwerkzaamheden straalt het plein onpersoonlijkheid en onvriendelijkheid uit. Lusteloos sjokken de toeristen van de ene kant naar de andere, nergens beschutting tegen regen, wind of zonneschijn. Nergens bankjes om even te bekomen van de wandeling of eventueel van een uitzicht te genieten, want stel je voor dat er een zwerver op zou gaan zitten! Pas aan het eind, aan de kant van het Concertgebouw, in de stank en het lawaai van het verkeer op de Van Baerlestraat, staat een groep moderne, dus ongemakkelijk zittende, roestvrijstalen maar roestkleurige banken tussen de vuilcontainers in dezelfde kleur (bakken kan men het niet meer noemen), waar de hele dag de zon op schijnt. Daar zijgen de moegesjokte toeristen neer en halen hun waterflessen tevoorschijn, gezeten tussen de alcohol-verbodsborden en de eromheen krioelende, aan de poten mismaakte en verminkte duiven en kraaien. (Wie die verminkingen overigens op zijn of haar geweten heeft, die verdient het om boven een laag vuurtje geroosterd te worden. Was dat ook een PvdA-maatregel, die messen in de dakranden?)
Met de deprimerende gedachte, dat het Museumplein nog minstens 50 jaar een pijndossier en kostenpost en bovenal deprimerende plek zal blijven, stapte ik op de fiets en zocht een terrasje op, op een door bomen overschaduwd plein, waar het zonlicht door de bladeren speelde en ik me even in Parijs kon wanen.
—————————————————————————————
Ok, dan nu de prijsvraag. Had ik het daar al over gehad? Hm… slordig van me. Ik dacht toch dat… nou ja, de prijsvraag dus. Er is alleen geen prijs. Het gaat om de eer.
(Tip: de afbeeldingen hebben NIETS met het Museumplein te maken)
Vraag zonder prijs 1 (zie afbeelding 1):
Waar? wie? wanneer?
Vraag zonder prijs 2 (zie afbeelding 2) is het:
a: aanlijnplek voor invalidekarretje… ik bedoel brommobieldingesen?
b: een toekomstig in te voeren sharia-schandpaal voor het ontvangen van zweepslagen?
c: een ankerplaats voor een luchtballon van Michelin?
(Mijn excuses, ik was vergeten te vermelden dat de 4e optie was: geen van deze maar wat dan?)
————————
Aangezien ik er vandaag met reacties niet meer doorkom, doe ik het even als update:
Antwoord vraag 1 is gegeven:
Frik had het helemaal goed. Een dikke pluim. Benieuwd hoe je erachter bent gekomen.
Plaats: De Saffierstraat. (Diamantbuurt )
Architect: J. C. van Epen. (zie tweede foto van boven, genomen van dezelfde hoek, maar dan 's ochtends genomen en met een hoek van 90% verschil in standpunt)
Stijl: Amsterdamse School
"Dit bouwblok vormt een onderdeel van een woningbouwcomplex dat wordt omsloten door Amsteldijk, Josef Israëlskade en Diamantstraat.
Het complex bestaat uit vier Blokken. Van Epen werd in 1918 aangesteld als architect. Enkele blokken waren in 1920 in aanbouw en in 1924 was de bouw grotendeels voltooid.
Bij sommige blokken heeft Van Epen een gedeelte naar achteren gelegd om zo ruimte te maken voor een grasperkje en om de gevels te verlevendigen. Mede hierdoor ontstonden er veel varianten in de indeling van de woningen.
Afwisselend paste Van Epen vrije opgangen toe en gemeenschappelijke trapportalen voor acht gezinnen, waarin een boodschappenlift was aangebracht. De hoekwoningen van sommige blokken hebben een winkel op de begane grond. De erkerpartijen zijn van de grond af hoog doorgetrokken, afwisselend tot en met de zolderverdieping. Zij worden extra geaccentueerd door steunberen.
De blokken hebben mansardedaken. Deze worden bij de vijf verdieping hoge erkers doorbroken door trapgevels, welke een verbinding vormen tussen deze erkers en de schoorstenen op de nok. Dit motief van de trapgevels was nieuw in Van Epens werk. Dat waren ook de met smeedijzeren hekwerken gedecoreerde stoepen bij veel van de ingangspartijen aan de Amsteldijk en de Josef Israëlskade.
Van Epen maakte aan de zijde van de Josef Israelskade gebruik van een poortmotief. Door de woningen aan het einde van de straat te verschuiven ten opzichte van het middengedeelte creëerde Van Epen een overgang naar de poort.
Typisch voor Van Epen is de V-vorm van de erkers met de karakteristieke vensters en de uitvoering van het houtwerk in de kleuren groen en geel. Bijna elke straatwand krijgt hier een andere vormgeving. Naast het hoekig erker-motief, al dan niet voorzien van steunberen, past Van Epen ook rondgemetselde uitbouwen toe bij de trapportalen van de woningen in de Saffierstraat."
Zie ook deze tekst over de Saffierstraat, waar gewag wordt gemaakt van het ouderlijk huis van Gerard van het Reve, alsook de strubbelingen van een aantal jaren geleden in de Diamantstraat. (even doorscrollen) Deze straat bestaat grotendeels uit kleine arbeiderwoningen en steekt tegenwoordig somber af bij de rest van de buurt.
En O ja, de eeuwige onzalige plannen van de cultuurvernietigers van de PvdA:
Nu het brommobielding nog.
169 views
Hmmmm, mogen medewerkers van de AP ook mee doen? Of zijn wij en onze familieleden, het reclamebureau, etc. uitgesloten?
De eerste is Amsterdamse School. Ergens bij de Vrijheidslaan?
De tweede is me een raadsel. Hoe vind je zoiets? Ja, in Amsterdam…
Voor de totale destructie van het Museumplein lag daar het kortste stukje snelweg van Nederland. Maar aan weerskanten ervan was het altijd een gezellige boel. Nu vraag ik me af wanneer ze er de koeien los gaan laten.
Denk aan Amsterdamse school , De buurt is denkelijk Roelof Hartplein zelf kom ik uit de Vespuccistraat waar ook veel Amsterdamse school te bewonderen valt.
De tweede foto laat een aanlijnplek voor invalidekarretje… ik bedoel brommobieldingesen? zien
Leuk om dat weer eens tegen te komen woon al acht jaar in Spanje maar Mokum is en blijft mijn stad
Hg Leo
Amsterdamse school is goed. Vrijheidslaan wat warmer dan het Roelof Hartplein.
wat het brommobielaanlijnding betreft heb ik eerlijk gezegd geen idee. Is het zo’n ding?
Het zou ook weer net iets voor de gemeente Amsterdam zijn om op die dinges dan weer een bordje te hangen à 200 Euro met een verklaring wat het is.
Hier in het buitenzwembad komt uit zo’n dinges water, om mee te spelen, niet om mee te blussen.
Spaarndammerbuurt Amsterdamse School
Museum Het Schip
Architect: Michel de Klerk
1914-1921
Dat is ‘m niet, Jan! Het is dichter bij mijn eerste gok in de buurt. (Ik heb ‘m al gevonden namelijk)
In de roman De Bekoring van Hans Münstermann is de architect van dit gebouw een van de hoofdpersonen.
spaardammerbuurt is koud, michel de Klerk is warm.
Die moet ik nazoeken Frik. Een andere literaire verwijzing: om de hoek van gevraagde straat wordt (de fictieve) Frits Egters geboren, de hoofdpersoon van “De Avonden” van Van het Reve, op de daar genoemde “Schilderskade”. Annelies Hoeiboei misschien?
Frik heeft het bij het juiste eind. Antwoord in update.
Ik ben inmiddels hulptroepen aan het inschakelen naar het tweede antwoord op de vraag:”Wat is het DING?”
Stadsfotograaf Thomas Schlijper wist het niet. http://www.schlijper.nl/index.html (Bekijk die site!)
Maar sommige zaken in de stad zijn zo absurd dat je er je hoofd over kunt breken. We gaan er achter komen. We’re on a mission!
Het ‘ding’ is (was) een parkeermeter. Een moderne uitstraling met een ouderwets tijdmeetsysteem. Namelijk de zandloper. Deze werd bevestigd in het ronde gedeelte bovenaan de paal. Rechts ziet men nog de draaiknop zitten waarmee de zandloper omgedraaid kon worden.
Wegens herhaaldelijke ontvreemding van de zandlopers, door van origine woestijnbewoners met heimwee, omwille van het zich in de zanldopers bevindende zand, heeft het stadsdeel besloten deze meters niet meer te complementeren. Wat rest is een leuk ‘raadplaatje’ !
Het ding kan inderdaad draaien, op 2 manieren: het bovenste deel draait horizontaal rond en de ring in het midden draait vertikaal, dmv de knop aan de zijkant.
Op AREA 51 staat ook zo’n ding – en ‘s nachts begint het te gloeien….
Bijna goed, Moor!
Deze hoort overdag te gloeien! Neree stuurde me een close up van de stempels op de paal. “Graubner” en “Richter Spielgeräte” staat er o.a. vermeld. Op unitedplay.com is een pdf te vinden met “Het Ding”.
Hij staat ook hier (pagina 43 en 44):
http://www.amsterdampost.nl/richter.pdf
Er hoort in de cirkel een glazen prisma bevestigd te zijn. Door het geval te richten op een lichtbron kunnen kinderen er het breken van het licht in kleuren zien.
“If you look through the prism in daylight
the most wonderful colours can be
seen: red, orange, yellow, green, blue,
indigo, violet. Smaller dark objects in the
surrounding area appear to be totally
colourful, lines look as if they are curved
and, in the boundary between sunlit and
shadowed areas, coloured fringes appear.
Because the light does not pass through
the prism in a straight line it is possible to
transpose the image of the dark surface
over that of the light surface by turning
the prism. The brightness of light and the
shadows of dark are seen as the source
of all colour appearances. Behind this
appearance lies the unending chain of
causes and preconditions of light.”
De prisma is er dus niet meer. Gejat? Gesloopt?
heheh… de zandloper staat er ook bij.
Vragen die bij me opkomen:
Hoe kwam de stadsdeelraad ertoe om dat ding daar neer te zetten, en dan speciaal tussen de geparkeerde auto’s en de huizen, midden in zomaar een straat en zo gevaarlijk langs de stoeprand?
Wat is er met de prisma gebeurd? Je kunt daar op je vingers uittellen dat het gesloopt of gestolen wordt. Waarom niet in een speeltuin of een open plek of in ieder geval ergens waar ook kinderen komen?
een bijkomende vraag is natuurlijk hoeveel het gekost heeft. Niet omdat het niet aan kinderen goed besteed zou zijn, integendeel, er zouden van mij meer van die natuurkindige (de typefout laat ik staan) speelgoeddingen mogen komen, maar vanwege de nutteloze plek en het feit dat het ding dus blijkbaar niet meer in bedrijf is en dus een nutteloze paal is geworden. Waarschijnlijk was er aan het eind van een jaar nog geld over (het moet op, anders krijgt die afdeling volgend jaar minder geld en dus het hele stadsdeel) en had een stadsdeelraadslid die folder ergens gezien en werd de paal maar ergens neergezet. Hoogstwaarschijnlijk met veel tamtam en fanfare geopend door de verantwoordelijke bewindspersoon in bijzijn van het buurtcomité en de omliggende scholen.
De aanbeveling van de fabrikant says it all:
“Vandalism: vulnerable in non-supervised areas”
Eigenlijk zouden we eens naar Richter moeten bellen om een prijsopgave voor het “Ding”. Tel daar de kosten van plaatsing bij op.
En om te vragen of zij adviseren zo’n ding ergens lukraak in een straat te plaatsen.
Daar wij de gekste zijn hebben we dat dus even gedaan.
Prijs: € 5513,00 excl. Btw
plaatsing: € 438,00
Advies: in winkelstraat is ok, beter niet in straat met hangjongeren.
6,000 piek, daar komt rond 500,= verwijderingskosten bij, plus het salaris van de commissieleden en raadsleden die er twee jaar over vergaderd hebben. Maar tien euri voor het aluminium krijg je er toch wel voor terug.
Zonde. Jammer van een prachtig opvoedkundig stuk speelgoed
De foto’s van Tomas Schlijper zijn trouwens erg leuk.
@ 16. Prof. Drs. G.B.J. VanFrikschoten augustus 11th, 2010 16:18
“Bijna goed, Moor!”
Woohoo… ! Ook geen troostprijs voor “het warmst” , D.G. ?
* altijd graag zijn talenten in geldbomen omzet *
Hoe durven ze meer dan 5000 euro voor dat rare paaltje te vragen? Bij mij kost dat zelfde paaltje 500 euro zonder plaatsing. Wel graag van te voren bestellen en levering geschied bij voorkeur in de nacht.
Moor, voor jou de aanmoedigingsprijs. Rommel, het gaat om het glas. Slijp even een rond stukkie vensterglas en kit het erin. Wil je dat niet eens voor de Gjemeenschjap doen???
DG
Voor een kleine meerprijs zal ik er een mooi stukje Tiffany glaswerk voor je inzetten. Ik hoor trouwens net van mijn personeel dat als je er twee afneemt je gratis een origineel Amsterdammertje er bij krijgt. Sla je slag.
Betaling bij aflevering in muntjes en niet met de seksuele daad.
Maar even off topic: moet die Verhagen ook aan Wilders verantwoording afleggen voor de reisjes die hij maakt en de mensen die hij sprekt? leggen de Bilderberggasten soms verantwoording af over wat ze daar bespreken? Het ziet ernaar uit, dat Verhagen op alle mogelijke manieren probeert de samenwerking met wilders te traineren