Oproep aan de Nederlandse kunstenaars.
Door: Ingezonden
Een ingezonden oproep
Afgelopen woensdag was ik op de Parnassusweg. Voor de rechtbank. Daar werd een demonstratie gehouden voor de vrijheid van meningsuiting. Een demonstratie om te verdedigen dat je mag zeggen wat je denkt, te schrijven wat je voelt, te spelen en te zingen wat je hart en je hoofd je ingeven. Sommigen storen zich aan jouw teksten, voelen zich beledigd door wat jij op jouw podium brengt. Maar zou dat een overweging moeten zijn je te verantwoorden voor een rechter of, erger nog, te zwijgen? Natuurlijk niet. Collega's, podiumkunstenaars, schrijvers, componisten, tekenaars, vormgevers, zangers, dichters, scenaristen, romanciers, dansers, acteurs: ik heb jullie gemist! Waar jullie sympathie of antipathie ook ligt, er is iets dat daarboven uitgaat. Want stel hè, stel dat de heer Wilders wordt veroordeeld, dan is ons mooie vak ook de nek omgedraaid. Wij kunnen dan niet meer schrijven of zeggen wat we zouden willen. Onze personages zouden niet meer kunnen zeggen wat ze te zeggen hebben. Want misschien is er iemand die zich beledigd voelt. Misschien is er iemand ten diepste in zijn heilige overtuiging gekrenkt. Dat: een heilige krenking van een individu of groepje, zelfs van een grote groep en uiteindelijk zelfs de krenking van een massa, mag nooit een overweging zijn om te zwijgen. Wie niet lezen wil, leest niet. Wie niet horen wil, luistert niet. Wie niet kijken wil, sluit de ogen. Wie niet in staat is de woorden van de meester in twijfel te trekken… laat hem of haar zwijgen in zijn eigen gelijk, maar niet een ander de vrije gedachte, de vrije uitspraak ontzeggen. Lieve collega's ik voelde mij, en was feitelijk alleen. Dat wil zeggen: zonder jullie. Het vrije woord, de vrije burger heeft ons nodig. Wij, en hier gaat het over uw ego, wij hebben onszelf nodig! Ik verwacht uw woord, in kapitalen of nette volzinnen voor het vrije woord en voor de vrije gedachte. Zwijgen, nu al, prematuur, is geen optie. Uw collega , Maarten Vonk kunstenaar/theatermaker
De moslim en de wolf liepen in het grote wolvenbosbos. 'Zeg moslim', zei de wolf, 'waarom wil jij de wereld regeren?' 'Wil jij dat niet dan?' zei de moslim tegen de wolf. 'Ja natuurlijk', zei de wolf, 'maar ja, ik heb niet de uitrusting zoals de mens die heeft. Ik kan niet praten, niet schrijven, geen wapens maken, dus ik ben gedoemd de ondergeschikte rol te spelen. Maar jij, moslim, jij kan wel de wereld veroveren want jij hebt die tools allemaal wel'. 'Dat klopt', zegt de moslim. 'Ik kan het en ik probeer het ook, maar het kost wat tijd'. 'O, hoezo dan?' 'Ik zal het uitleggen', zei de moslim. 'Kijk, vroeger, toen bulten nog kuilen waren was er een geloof dat veel mensen aan zich bond. Dat geloof, ik ben even de naam kwijt, was oorspronkelijk een kleine religie maar is heel groot geworden en heeft zo de wereld veroverd. Het is zo groot geworden omdat alle mensen iets nodig leken te hebben en er mensen waren die dat konden leveren'. 'O, wat was dat dan?', vroeg de hevig geinteresseerde wolf. 'Nou kijk wolf. Mensen zijn bang voor de dood. Dus zij verzonnen verhalen over de situatie ná de dood. Dat waren mooie verhalen die de mensen hoop gaf. Dat waren verhalen die toch niemand kon controleren en die er in gingen als koek'.
'Wij moslims hebben die verhalen gekopieerd en opgeleukt met de belofte dat er zeventig maagden in het hiernamaals zitten te wachten, haha. Niemand kan dat controleren en ze trappen er allemaal in!! Maar dat is maar een deel van het verhaal hoor, we dwingen ook mensen met verschillende straffen. Zo ben je bij ons al de lul als je net geboren bent. Dan halen we zo, hop, een stuk van je lul af. Ik weet dat het verminking is, maar kan jou het schelen. Ze pikken het. Pikken…haha'.
'Dus als ik het goed begrijp', zegt de wolf, 'gaat het je om de heerschappij over de wereld en ben je bereid om daarvoor heel ver te gaan?' 'Inderdaad. Alleen die verdomde Europeanen zijn wel taai hoor'. 'O, hoezo dan?' 'Nou, ken jij iemand anders dan Zwabber vd Ven die van christen naar moslim is getransformeerd? Nee, he? Ik ook niet. En dat vind ik wel jammer. Het gaat toch niet zo goed als ik gehoopt had'.
De wolf nam al hoofdschuddend een afslag in het grote wolvenbos met de volgende gedenkwaardige woorden: 'Ik ben blij dat ik geen mens ben. En iedereen die daar anders over denkt die liegt dwars door zijn of haar donder heen. Wat een ellende. Dan maar liever de tweede viool spelen'. En weg was hij.
Dit sprookje wordt vervolgt want de wolf komt nog veel meer avonturen tegen.