Stunde Null
Door: Ingezonden
Eens kwam ik een SS’er tegen.
Een echte. Hij bewees het door zijn getatoeëerde onderarm te tonen.
Dat was mijn eerste confrontatie met een echte SS’er. Mijn enige trouwens.
Ik maakte een reis met mijn leraar Duits door Duitsland.
Hij was mijn voormalige gepensioneerde leraar Duits. Ik beschouwde hem als mijn tweede vader, en hij mij als zijn vierde zoon. Zoiets.
In ieder geval vond hij het nodig mij mee te nemen op cultuurreis. Dat betekende een bezoek aan het Harz gebergte vanwege de Brocken, Faust, Goethe. Ook de grens tussen Oost en West werd aangedaan. Dat was wel even schrikken. Stond er op een meter afstand een Vopo zijn geweer gericht op mijn hoofd.
De rondreis duurde een week. Elke dag een ander hotel. 's Avonds werd na de maaltijd nog wat rondgewandeld in het stadje waar we dan verbleven, maar, vroeg naar bed, want de volgende dag was er weer een druk programma.
Leve de leraren Duits van vroeger.
Op één van die avonden kwamen we in een Stube. En daar moest ik een bier bestellen. Het was tenslotte ook de bedoeling dat ik het Duits dat hij me had geleerd in de praktijk werd gebracht.
Het bier duurde een eeuwigheid. Mijn Duits was goed genoeg, maar de druk van de pomp was laag. Vechten tegen het schuim is dan het resultaat.
Wachten deed we aan een lange tafel. We raakten in gesprek een geanimeerde conversatie met de aanwezige Duitsers. Iedereen was van goede wil, en dan lukt het bij moeilijke passages in het wederzijdse verhaal heus om elkaar te begrijpen. Eindelijk kwam het bier, en, zo bleek later, er was al een nieuwe ronde besteld. Tegen de tijd dat de hoge glazen leeg waren stonden de nieuwe net klaar.
De man met wie ik in gesprek was geraakt vertelde dat hij met zwakzinnigen werkte. Mongolen. Onder andere. Moeilijk en zwaar werk, maar wel dankbaar. Ik vroeg hem op zeker moment hoe hij er toe kwam om juist dat werk te doen. Als antwoordt schoof hij zijn mouw omhoog, toonde het nummer en sprak, "Ich war SS’er"
Nu zat ik daar met mijn antifascistische opvoeding.
Een opa die in een Duits kamp had gezeten, en aan de gevolgen daarvan te jong overleden.
Een opa die joodse onderduikers in huis had (als tijdelijk opvang).
Een opa wiens zolder – waar ik zo graag speelde – gebruikt werd als wapenreperatieplaats.
De opa die in 1947 al jonge Duitsers naar Nederland haalde omdat 'we toch weer door moeten in Europa, met elkaar'.
Een socialist, inderdaad.
Maar nu, wat moest ik doen? Welke wapens moest ik schoonmaken? Of moest ik doen of het 1947 was, ondanks dat het 1979 was? Ik had de Vopo's gezien ook socialisten, maar anders dan mijn opa.
Nu zat ik naast weer een andere socialist. Een socialist met een nummer en de gaskamers op zijn geweten. Ik wilde hem met al mijn vrijblijvende kennis de oren wassen. Dat was toch het minst dat ik kon doen om in het juiste kamp terecht te komen. Ik zocht naar de goede woorden. Op dit moment kwam het er op aan in mijn meest voorbeeldige Duits hem te vertellen wat ik van hem vond.
Hij echter was door de blik op dat nummer weer in die andere tijd, en begon te vertellen dat hij 16 was toen hij bij de SS ging. Nooit iets anders geweten had dan Hitler Duitsland. Dat was zijn wereld geweest. Zo was hij opgevoed. Wat kon een kind, opgegroeid in een gezin van overtuigde nationaalsocialisten anders weten dan hij wist? Een maand lang was hij SS’er geweest. Helemaal op het eind van de oorlog. Toen hij te weten kwam, nadien, wat er allemaal werkelijk was gebeurd had hij spijt en voelde zich verraden. Zijn wereld, zijn idealen, al waar hij in had geloofd, zijn ouders, het stadje, zijn land, alles had hem verraden.
Stunde null.
En toen had hij zich voorgenomen de mensen en de maatschappij te gaan dienen. En juist diegenen die het systeem had willen vernietigen. De meest zwakken en weerlozen. En dat waren de gekken.
"Daarom doe ik dit werk."
Het is om bovenstaand, onder andere, dat ik geen consideratie heb met mohammedanen in het westen. Zij hebben hun Stunde Null toch al wel gehad.
Maarten
Denk je in alle ernst dat mohammedanen (meer dan een miljard) hun ‘Stunde Null’ al hebben gehad? Zij hebben niets te verliezen en alleen maar te winnen. Dat laatste doen ze ook.
Hitler en zijn SS zouden ook niet zijn opgehouden als zij WO-II gewonnen hadden.
Kortom, ik begrijp geen reedt van het punt dat je denkt te kunnen maken. AanraderT in dit verband is ‘The suicide of reason’. Zou ik maar eens gaan lezen als ik jou was.
Met rooms-katholieke broedergroet ben ik je,
Francisco
Jammer van het laatste tweetal zinnen. Wat de mohammedanen van doen hebben met het aandoenlijke verhaal hier boven ontgaat me volkomen. Het zal wel aan mij liggen dat ik het verband tussen het een en het ander niet zie. Wat wel relevant is met de kennis van nu is dat de boches die en masse Heil Schicklgruber riepen blijkbaar altijd achter een joodse Berber aan hebben gelopen http://tinyurl.com/35gj5xm Als je aan het slot van je verhaaltje daarnaar een bruggetje had gelegd hadden we kunnen lachen. Nu niet.
Nou ja, ergens heeft hij wel een punt. Jullie zijn wel hard hoor, hierboven. Volgens mij is dit een nieuwe schrijver en die mag je het voordeel van de twijfel wel eens gunnen toch? Ik vond het in elk geval wél een mooi verhaal en ook wel duidelijk:
Toen de SS-er met de ‘échte wereld’ geconfronteerd werd, was hij mens genoeg om te kunnen inzien dat hij zijn hele leven was misleid.
Dat Stunde Null het moment was dat hij besloot dat zijn leven helemaal anders zou moeten worden. Dat is moedig, om je leven zo in een keer om te gooien.
De moslims hier ten lande zijn nu al enige jaren (doe maar decennia) geconfronteerd met een heel ander wereldbeeld. Zij trekken hier blijkbaar heel andere conclusies uit dan deze man. Ze blijven het eigen gelijk uitschreeuwen en weigeren constructief mee te werken aan een mooiere toekomst van ons land.
Daarom verdienen zij weinig consideratie.
Als dit niet was wat je bedoelde Maarten, dan moet je het even zeggen.
treintrien, dat was precies wat ik bedoelde.
En dank voor je ‘voordeel van de twijfel’.
@ 3 en 4
Precies, deze oud SS-er had zich ook in zijn eigen wereldje terug kunnen trekken en alleen maar gaan zitten mopperen op de hedendaagse maatschappij.
Hij zocht de schuld bij zichzelf en zag in, dat hij zich een groot deel van zijn leven had laten belazeren.
Moedig! En een goed verhaal! De conclusie had je inderdaad, daarin heeft Tulay gelijk, wat meer uit kunnen werken.
Wie van ons is volmaakt?
Maarten, ik ben geen reageerder maar meer een lezer. Maar uw verhaal vind ik prachtig en ik begreep ook wat u bedoelde in relatie met de mohammedanen hier te lande.
Begrijpelijk is dat de 16-jarige Duitser, geindoctrineerd door zijn nationaal-socialistische ouders, leraren en de Hitler-jugend, een ideaalbeeld voor ogen had van het “Deutsche Reich” en daar zijn steentje aan wilde bijdragen door toe te treden tot de SS. Van de vernietigingskampen was hem waarschijnlijk nooit iets verteld.
De uitdrukking “Stunde Null” wordt veelal gebruikt voor het einde van een tijdperk (of periode) en het begin van iets nieuws.
Zijn “Stunde Null” kwam toen hij geconfronteerd werd met de afschuwelijke werkelijkheid van het Hitler-regiem en hij begreep dat hij misleid was. Zijn ogen werden geopend. Dat hij zijn leven daarna in dienst stelde van de “verschoppelingen” is zeer prijzenswaardig en ontroert mij enorm.
Met de relatie die Maarten legt tot de mohammedanen in het Westen bedoelt hij volgens mij het volgende:
Als je met mohammedaanse ouders opgroeit in een Islamitisch land ben je vanzelfsprekend mohammedaan (“als moslim geboren”). De indoctrinatie op school en in de Moskee doet de rest.
Echter hier in het democratische Westen, waar niemand verplicht wordt een bepaalde doctrine aan te hangen en waar genoegzaam bekend is welk verwoestend werk de Islamitische ideologie aanricht in de wereld zouden hun ogen toch geopend moeten worden, zogezegd hun “Stunde Null”.
Maar nee, hoewel de mogelijkheid er is, nemen zij (enkele moedige uitzonderingen daargelaten) toch geen afstand. Vaak uit angst voor de mening van andere mohammedanen maar meestal toch uit overtuiging dat zij het “ware geloof” aanhangen. En sommigen verharden zelfs.
@ 6 Lia
Mag ik u een advies geven?
Behalve lezer zou ik ook maar reageerder worden, als ik u was.
U heeft talent en ‘the more the merrier’.
Prof. VanFrikschoten zal u vast van harte welkom heten!
@Wachteres
Dank. De reaguursels van u en uw echtgenoot lees ik ook overal met graagte.
1. Ik geloof geen reet van dit verhaal.
2. Wat als die Billenwassende SS-er tal van moorden op zijn naam had staan? Maakt het feit ‘dat het zon aardige man was’ dan alles goed?
3. De vergelijking met moslims is totaal uit de lucht gegrepen maar ik begrijp wel dat je een of andere truc moet uithalen om je hersenspinsels op deze site geplaatst krijgen.
Henk, geloven hoeft niet.
Het is werkelijk gegaan zoals beschreven.
Ik schrijf nergens dat het een aardige man is.
Ik beschrijf een keuze. Die eerst genomen kon worden nadat de ‘waarheid’ werd verteld, ervaren.
Iemand die nu nog vol overtuiging het mohammedanisme aanhangt is ‘dus’ ter kwader trouw. Is hier met verkeerde bedoelingen. Dat kan ik zo opschrijven. Ben ik in één zin klaar. Maar mis ik het mooie verhaal dat de grondslag van die gedachte vormde.
Lia heeft het goed omschreven.
Maar misschien is het te netjes voor een site als deze. Dat krijg ik dan wel van de prof. te horen.