Subsidiegraaien over de rug van patiënten
Door: Prof. Drs. G.B.J. VanFrikschoten
Op 28 juni j.l. kwam de Telegraaf met het openbarende artikel "Tevredenheid bij bewoners verpleeghuizen". Uit een, op die dag gepubliceerd, onderzoek van de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie (NPCF) zou blijken dat bewoners van verpleeg- en verzorgingshuizen het namelijk dik naar hun zin hebben. Nu was het weliswaar zo, dat de bewoners de enorme werkdruk van de verpleging wel merkten en daarom regelmatig de hulp niet durfden te vragen waarvoor ze daar zijn maar dat mag de pret kennelijk niet drukken.
Ook blijkt uit het onderzoek dat de bewoners zich grote zorgen maken om het feit dat er in de verpleeghuizen op alledaagse zaken wordt bezuinigd maar dat kwam dan omdat de bewoners loyaler aan het huis zijn waar ze wonen dan buitenstaanders zoals hun familie. Tja, ze kunnen niet anders, hè? Voortdurend je beklag doen zonder zelf in staat te zijn om op te stappen zal je ook geen bonuspunten opleveren.
En dus deelt de NPCF een dikke 7,8 uit als rapportcijfer voor de 80 onderzochte locaties. Iedereen van harte gefeliciteerd met dit behaalde resultaat!
We springen even 14 dagen terug in de tijd: Op 12 juni schrijft het Algemeen Dagblad dat het ministerie van Volksgezondheid bijna een kwart miljoen subsidie verstrekt voor het betalen van een interim directeur voor de NPCF. Deze 2,3 ton komt bovenop de jaarlijkse 1,8 miljoen die de federatie al jaarlijks ontvangt voor het draaien van de organisatie en het personeel.
De vorige directeur, Iris van Bennekom, startte per 1 april 2008 in haar nieuwe functie als directeur Langdurige Zorg bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS). De interim directeur, Martin Vermeer is reeds sinds 17 april 2008 in die functie werkzaam bij de NPCF. Terwijl veel patiëntenverenigingen die bij de NPCF zijn aangesloten door het ministerie zijn gekort ontvangt de interim directeur (die er al was) dus even een extraatje van 2,3 ton.
En daar wil je wel een prestatie tegenover zetten natuurlijk. Vooral als blijkt dat minister Klink je de hand boven het hoofd houdt door n.a.v. kamervragen van de SP en de PVV te stellen "dat er niks mis is met de subsidie".
Het boterde inmiddels schijnbaar zo goed tussen de NPCF en Vermeer dat die laatste nu een vaste aanstelling heeft gekregen. Welk rapportcijfer zou hij hebben gekregen van Klink en de NPCF? Ook een 7,8 misschien? Of stinkt het hier enorm naar de volgescheten luier van een patiënt?
Hat Tip @ Nedrealist
De verzorgingstaat is ook daarvoor bedoelt om deze kakademici te verzorgen.
Dit bericht staat er inmiddels 17 uur op zonder enige reactie (op Isis na). Het kan dus niemand ook maar ene bal schelen dat er miljoenen over de balk worden gesmeten in dit land en dat de zorg in handen is van baantjes verdelende regenten en een zakkenvullend schorem van de “happy few” ten koste van de werkelijke rechthebbenden. Succes er mee dan, Nederland! Ik zal hier nog eens iets aan de kaak stellen, zeg.
Frik, ik heb op internet regelmatig mijn diepe ergernis en frustratie geuit over het onderwijs.
Al jaren een puinhoop, het draait alleen nog redelijk omdat de meeste leraren zich verantwoordelijk achten en dag en nacht werken om er nog iets van te maken. In mijn tijd moesten er om de drie, vier jaar vernieuwingen komen; vernieuwen om het vernieuwen, want de aanstormende minister moest scoren door vernieuwingsdrang!
Natuurlijk moesten alle veranderingen ‘budgettair neutraal’ gebeuren.
Ik herinner me nog dat wij in het weekend bezig waren om alles op poten te zetten.
Als er iets mis was kregen de leraren de schuld.
De commissie Dijsselbloem heeft destijds een onderzoek ingesteld en daaruit bleek dat niet de leraren maar de regering in de voorgaande vijftien jaar er een zootje van gemaakt hadden.
Men was even ‘geschokt’ in Den Haag, men deed een plas en liet de boel zo al die was!
Halleluja! God zij dank kwamen de managers opdagen.
Als je als docent iets wilde voorstellen moest je manager worden, van toen af hoorden de docenten bij het voetvolk, eigenlijk niet van belang.
Natuurlijk moest zo’n belangrijke positie gehonoreerd worden en des te hoger je steeg des te meer verdrie- vierdubbelde je salaris. En alllerlei extra’s hoorden er vanzelfsprekend ook bij.
Eventuele bezuinigingen werden afgeschoven op de leraren en de leerlingen; er kon dan ineens niets meer.
Het vorige jaar was er op de TV een dramatische oproep van leerlingen uit het MBO, waar ik jaren met liefde heb gewerkt.
Of ze alstublieft les mochten hebben en dan ging het vooral om Nederlands en Engels, mijn vakken.
Ze wilden hun diploma halen en daarna doorstuderen op het HBO. Maar les krijgen, ho maar!
Het doet me nog altijd pijn als ik daaraan denk.
Nu wist ik, hoe alles in elkaar stak! Steeds minder uren voor de talen tot er eigenlijk niets over bleef.
Een mannelijk collega en ik waren de enige bevoegden voor Nederlands en ik ook nog voor Engels.
De collega zei vaak tegen mij: ‘ Als wij met pensioen zijn, komt er echt niemand voor ons in de plaats’.
Toen al werd er tegen vakdocenten gezegd, heb jij vroeger de HAVO gehad? Dan kun je ook wel een half uurtje Nederlands of Engels tussendoor geven.
Mijn eerste reactie was: waar heb ik al die jaren voor gestudeerd?
Wat was er trouwens mis met het vroegere hoofd der school, die gewoon een paar schalen hoger betaald werd dan zijn leerkrachten? En terecht!
Wat was er mis met het hoofd van de afdeling, de primus inter pares, hij /zij kwam op voor de belangen van zijn/haar collega’s en de leerlingen. Allemaal verleden tijd door die verrekte managerscultuur.
Van een familielid die in het bedrijfsleven werkt, hoor ik trouwens gelijkluidende verhalen.
En mijn chirurg, waar ik nog steeds voor controle kom, raakt ook aardig gefrustreerd over de zorg in het ziekenhuis. Allemaal mensen met hart voor de zaak.
Vijf jaar geleden ben ik aan borstkanker geopereerd en, God-zij-dank, kon ik stoppen met lesgeven.
Ik verlang niet terug naar het onderwijs, echter, toen ik de noodkreten van de jongelui hoorde, dacht ik:
“Ik zou jullie wel les willen geven, gratis en voor niks!”
Er bestaat een oorzakelijke samenhang tussen de volgende begrippen :
privatisering, management cultuur en subsidiëring .
Verpleeghuizen staan op een grensvlak. Aan de ene kant hebben we een vorm van zorgverstrekking en (semi-) medische dienstverlening en anderzijds bestaat de noodzaak kostendekkend bezig te zijn, want anders kan de zorginstelling niet overeind gehouden worden.
Semi-medische instellingen, zoals bejaarden tehuizen kunnen niet gemakkelijk voor honderd procent kostendekkend opereren, want niet alle inwoners ervan beschikken over voldoende financiële middelen die hen in staat stellen maandelijks een substantieel bedrag voor hun verzorging neer te tellen en-zoals we weten- de kosten van de verzorging rijzen de pan uit. Een echtpaar telt al gauw tussen de duizend en tweeduizend euro per maand neer voor het verblijf in hun laatste woning op aarde.En aangezien niet iedereen daartoe in staat is en tóch zorg behoeft komt de rijkssubsidie om de hoek kijken.
Op zich is dat niet verkeerd.
Het probleem is dat de overheid met steeds meer tegenzin subsidies verstrekt. Vandaar dat het principe van de zelfredzaamheid steeds meer opgeld doet, vormgegeven -en gewoonlijk min of meer dwingend opgelegd – in de vorm van privatisering.
Dat lijkt geweldig mooi: een tehuis dat zich zelf bedruipt,precies zoals dat plaats vond in het onderwijs.
De overgang naar de zogenaamde ”lump sum bekostiging” maakte ik mee als lid- en voorzitter- van de medezeggingschapsraad van de school waarop ik destijds werkzaam was.
De school zou elk jaar een grote som geld ontvangen, afhankelijk van het aantal leerlingen op de school. Van deze som geld moest men de gebouwen onderhouden, de leermiddelen bekostigen en uiteraard de kosten voor licht, water en elektriciteit betalen.
De salarissen vielen aanvankelijk nog rechtstreeks onder “Den Haag”. Zonder grote ruchtbaarheid vooraf besloot het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen het schot tussen de twee kostenposten snel op te heffen.
Voor het eerst in de geschiedenis konden scholen letterlijk failliet gaan en daarmede verhuisden de school instellingen van de sector dienst verstrekking naar de sector bedrijfsleven, want men moest winstgevend opereren.
Overal waar de overheid in de dienstverlening terug trad introduceerde men vooraf het begrip zelfredzaamheid, wat uiteraard heel mooi klinkt.
Echter : als het gaat om elementair belangrijke zaken als dienstverlening, hetzij in de vorm van het genieten van onderwijs ( en de toekomst van ons land hangt af van goed onderwijs!) of medische zorg verstrekking : de eerste prioriteit die men zou moeten stellen is niet de financiering ervan, maar het niveau van de verstrekking!
Indien de financiering op orde is, maar het peil van de geleverde prestaties te laag, dan zit hier iets vreselijk mis.
En dat is nu exact hoe dat de overheid al vele, vele jaren te werk gaat : als benepen boekhouders zonder al te veel vernieuwende visie.
Daarom loopt ons land niet meer voorop in onderwijs en wetenschappen, of in de (medische) zorg, al gelooft men liever het tegendeel.
Wat ging er mis?
De geïmporteerde management cultuur in alle sectoren van het maatschappelijke leven! Overal managers: een zich zelf bedruipende kaste die van geen wijken wil weten.
Geen bestuurslaag zuigt zoveel geld aan als juist deze groep lieden met hun eigen gesloten denkwereld waarin allerlei theoretische doelstellingen het zicht op de werkelijke gang van zaken verdoezelen.
Het geld van overheidssubsidies vloeit daar in eerste instantie naar toe. Er zijn genoeg bedrijven in ons land waar de (management) top geen benul meer heeft wat er op de werkvloer plaats vindt of wat men daar precies nodig heeft!
Geen bestuurslaag zorgt voor zoveel verspilling van geld.
Ik hoop dat wij een regering krijgen die de mythe van het noodzakelijke management gaat ontkrachten, zodat er weer eens zicht ontstaat waar het geld moet belanden en wat er precies mee moet worden gedaan.