Vrij typen in de hut van Ome Frik
Door: Prof. Drs. G.B.J. VanFrikschoten
"Maar dat is kut!", riep de uitbater van de enige echte toog aan zijn tafeltje in de hoek bij het raam. Had 'ie eindelijk een gedegen beveiliging geregeld na alle virtuele knokpartijen en nu werd het afgelast? Hij keek eens rond in dit vreemde café vol merkwaardige gasten. De helft was dood en met de rest was "iets". Wat wist de uitbater ook niet. Maar iets bijzonders moest het wel wezen anders kwamen ze hier toch niet? Een vreemde zaak. En dat was de goden verzoeken om een vreemde plaat. Iets Japans.
LOUDNESS – Pray for The Dead
225 views
Geplaatst door: Prof. Drs. G.B.J. VanFrikschoten
op 27 aug 2010. Gearchiveerd onder Café Aan den Toog.
U kunt de reacties op dit artikel volgen via RSS 2.0.
Reacties en pingen zijn gesloten.
* aanspoelen doet *
Hier nog een foto van Wing 2010 in Amsterdam van afgelopen weekend door een fotograaf die alleen maar tegen ruggen aan keek en toen de oplossing zag:
http://www.amsterdampost.nl/images/Version3.jpg
Zulks in het kader van The AmsterdamPost Big Picture.
Hans Klok bij Knekel en Frankenstijn over zijn truuks: “Het leukste is als je ze zelf bedenkt”. De valse nicht koopt al zijn truken, doet er een leuk pakje bij aan, huurt een blote dame als behang et voilá….
Johnny Cash - The Battle Of New Orleans (zojuist nog uitgezonden op het radiotoestel)
LOL @Grote CDA-anti-Wilders-angstklok van Gnoe:
De naam. De naam van het stuk penoze links van Erica ligt op mijn lippen maar schiet me niet te binnen.
In het kader van het zonnevlammen artikel alhier het noodlot door Dickinson. Een nummer waar die arrogante ballen van Harris en Smith (lees: Weessias en Hoksa) tenminste hun gerepeteerde naam niet onder konden zetten.
Slave to the power of death.
Iron Maiden - Powerslave
Van hetzelfde album “Rime of the ancient mariner”
Het gedicht:
Part I
It is an ancient Mariner,
And he stoppeth one of three.
`By thy long grey beard and glittering eye,
Now wherefore stopp’st thou me?
The bridegroom’s doors are opened wide,
And I am next of kin;
The guests are met, the feast is set:
Mayst hear the merry din.’
He holds him with his skinny hand,
“There was a ship,” quoth he.
`Hold off! unhand me, grey-beard loon!’
Eftsoons his hand dropped he.
He holds him with his glittering eye -
The Wedding-Guest stood still,
And listens like a three years’ child:
The Mariner hath his will.
The Wedding-Guest sat on a stone:
He cannot choose but hear;
And thus spake on that ancient man,
The bright-eyed Mariner.
“The ship was cheered, the harbour cleared,
Merrily did we drop
Below the kirk, below the hill,
Below the lighthouse top.
The sun came up upon the left,
Out of the sea came he!
And he shone bright, and on the right
Went down into the sea.
Higher and higher every day,
Till over the mast at noon -”
The Wedding-Guest here beat his breast,
For he heard the loud bassoon.
The bride hath paced into the hall,
Red as a rose is she;
Nodding their heads before her goes
The merry minstrelsy.
The Wedding-Guest he beat his breast,
Yet he cannot choose but hear;
And thus spake on that ancient man,
The bright-eyed Mariner.
“And now the storm-blast came, and he
Was tyrannous and strong:
He struck with his o’ertaking wings,
And chased us south along.
With sloping masts and dipping prow,
As who pursued with yell and blow
Still treads the shadow of his foe,
And foward bends his head,
The ship drove fast, loud roared the blast,
And southward aye we fled.
And now there came both mist and snow,
And it grew wondrous cold:
And ice, mast-high, came floating by,
As green as emerald.
And through the drifts the snowy clifts
Did send a dismal sheen:
Nor shapes of men nor beasts we ken -
The ice was all between.
The ice was here, the ice was there,
The ice was all around:
It cracked and growled, and roared and howled,
Like noises in a swound!
At length did cross an Albatross,
Thorough the fog it came;
As it had been a Christian soul,
We hailed it in God’s name.
It ate the food it ne’er had eat,
And round and round it flew.
The ice did split with a thunder-fit;
The helmsman steered us through!
And a good south wind sprung up behind;
The Albatross did follow,
And every day, for food or play,
Came to the mariner’s hollo!
In mist or cloud, on mast or shroud,
It perched for vespers nine;
Whiles all the night, through fog-smoke white,
Glimmered the white moonshine.”
`God save thee, ancient Mariner,
From the fiends that plague thee thus! -
Why look’st thou so?’ -”With my crossbow
I shot the Albatross.”
Part II
“The sun now rose upon the right:
Out of the sea came he,
Still hid in mist, and on the left
Went down into the sea.
And the good south wind still blew behind,
But no sweet bird did follow,
Nor any day for food or play
Came to the mariners’ hollo!
And I had done a hellish thing,
And it would work ‘em woe:
For all averred, I had killed the bird
That made the breeze to blow.
Ah wretch! said they, the bird to slay,
That made the breeze to blow!
Nor dim nor red, like God’s own head,
The glorious sun uprist:
Then all averred, I had killed the bird
That brought the fog and mist.
‘Twas right, said they, such birds to slay,
That bring the fog and mist.
The fair breeze blew, the white foam flew,
The furrow followed free;
We were the first that ever burst
Into that silent sea.
Down dropped the breeze, the sails dropped down,
‘Twas sad as sad could be;
And we did speak only to break
The silence of the sea!
All in a hot and copper sky,
The bloody sun, at noon,
Right up above the mast did stand,
No bigger than the moon.
Day after day, day after day,
We stuck, nor breath nor motion;
As idle as a painted ship
Upon a painted ocean.
Water, water, every where,
And all the boards did shrink;
Water, water, every where,
Nor any drop to drink.
The very deep did rot: O Christ!
That ever this should be!
Yea, slimy things did crawl with legs
Upon the slimy sea.
About, about, in reel and rout
The death-fires danced at night;
The water, like a witch’s oils,
Burnt green, and blue, and white.
And some in dreams assured were
Of the Spirit that plagued us so;
Nine fathom deep he had followed us
From the land of mist and snow.
And every tongue, through utter drought,
Was withered at the root;
We could not speak, no more than if
We had been choked with soot.
Ah! well-a-day! what evil looks
Had I from old and young!
Instead of the cross, the Albatross
About my neck was hung.”
Part III
“There passed a weary time. Each throat
Was parched, and glazed each eye.
A weary time! a weary time!
How glazed each weary eye -
When looking westward, I beheld
A something in the sky.
At first it seemed a little speck,
And then it seemed a mist;
It moved and moved, and took at last
A certain shape, I wist.
A speck, a mist, a shape, I wist!
And still it neared and neared:
As if it dodged a water-sprite,
It plunged and tacked and veered.
With throats unslaked, with black lips baked,
We could nor laugh nor wail;
Through utter drought all dumb we stood!
I bit my arm, I sucked the blood,
And cried, A sail! a sail!
With throats unslaked, with black lips baked,
Agape they heard me call:
Gramercy! they for joy did grin,
And all at once their breath drew in,
As they were drinking all.
See! see! (I cried) she tacks no more!
Hither to work us weal;
Without a breeze, without a tide,
She steadies with upright keel!
The western wave was all a-flame,
The day was well nigh done!
Almost upon the western wave
Rested the broad bright sun;
When that strange shape drove suddenly
Betwixt us and the sun.
And straight the sun was flecked with bars,
(Heaven’s Mother send us grace!)
As if through a dungeon-grate he peered
With broad and burning face.
Alas! (thought I, and my heart beat loud)
How fast she nears and nears!
Are those her sails that glance in the sun,
Like restless gossameres?
Are those her ribs through which the sun
Did peer, as through a grate?
And is that Woman all her crew?
Is that a Death? and are there two?
Is Death that Woman’s mate?
Her lips were red, her looks were free,
Her locks were yellow as gold:
Her skin was as white as leprosy,
The Nightmare Life-in-Death was she,
Who thicks man’s blood with cold.
The naked hulk alongside came,
And the twain were casting dice;
`The game is done! I’ve won! I’ve won!’
Quoth she, and whistles thrice.
The sun’s rim dips; the stars rush out:
At one stride comes the dark;
With far-heard whisper o’er the sea,
Off shot the spectre-bark.
We listened and looked sideways up!
Fear at my heart, as at a cup,
My life-blood seemed to sip!
The stars were dim, and thick the night,
The steersman’s face by his lamp gleamed white;
From the sails the dew did drip -
Till clomb above the eastern bar
The horned moon, with one bright star
Within the nether tip.
One after one, by the star-dogged moon,
Too quick for groan or sigh,
Each turned his face with a ghastly pang,
And cursed me with his eye.
Four times fifty living men,
(And I heard nor sigh nor groan)
With heavy thump, a lifeless lump,
They dropped down one by one.
The souls did from their bodies fly, -
They fled to bliss or woe!
And every soul it passed me by,
Like the whizz of my crossbow!”
Part IV
`I fear thee, ancient Mariner!
I fear thy skinny hand!
And thou art long, and lank, and brown,
As is the ribbed sea-sand.
I fear thee and thy glittering eye,
And thy skinny hand, so brown.’ -
“Fear not, fear not, thou Wedding-Guest!
This body dropped not down.
Alone, alone, all, all alone,
Alone on a wide wide sea!
And never a saint took pity on
My soul in agony.
The many men, so beautiful!
And they all dead did lie;
And a thousand thousand slimy things
Lived on; and so did I.
I looked upon the rotting sea,
And drew my eyes away;
I looked upon the rotting deck,
And there the dead men lay.
I looked to heaven, and tried to pray;
But or ever a prayer had gusht,
A wicked whisper came and made
My heart as dry as dust.
I closed my lids, and kept them close,
And the balls like pulses beat;
Forthe sky and the sea, and the sea and the sky,
Lay like a load on my weary eye,
And the dead were at my feet.
The cold sweat melted from their limbs,
Nor rot nor reek did they:
The look with which they looked on me
Had never passed away.
An orphan’s curse would drag to hell
A spirit from on high;
But oh! more horrible than that
Is the curse in a dead man’s eye!
Seven days, seven nights, I saw that curse,
And yet I could not die.
The moving moon went up the sky,
And no where did abide:
Softly she was going up,
And a star or two beside -
Her beams bemocked the sultry main,
Like April hoar-frost spread;
But where the ship’s huge shadow lay,
The charmed water burnt alway
A still and awful red.
Beyond the shadow of the ship
I watched the water-snakes:
They moved in tracks of shining white,
And when they reared, the elfish light
Fell off in hoary flakes.
Within the shadow of the ship
I watched their rich attire:
Blue, glossy green, and velvet black,
They coiled and swam; and every track
Was a flash of golden fire.
O happy living things! no tongue
Their beauty might declare:
A spring of love gushed from my heart,
And I blessed them unaware:
Sure my kind saint took pity on me,
And I blessed them unaware.
The selfsame moment I could pray;
And from my neck so free
The Albatross fell off, and sank
Like lead into the sea.”
Part V
“Oh sleep! it is a gentle thing,
Beloved from pole to pole!
To Mary Queen the praise be given!
She sent the gentle sleep from heaven,
That slid into my soul.
The silly buckets on the deck,
That had so long remained,
I dreamt that they were filled with dew;
And when I awoke, it rained.
My lips were wet, my throat was cold,
My garments all were dank;
Sure I had drunken in my dreams,
And still my body drank.
I moved, and could not feel my limbs:
I was so light -almost
I thought that I had died in sleep,
And was a blessed ghost.
And soon I heard a roaring wind:
It did not come anear;
But with its sound it shook the sails,
That were so thin and sere.
The upper air burst into life!
And a hundred fire-flags sheen,
To and fro they were hurried about!
And to and fro, and in and out,
The wan stars danced between.
And the coming wind did roar more loud,
And the sails did sigh like sedge;
And the rain poured down from one black cloud;
The moon was at its edge.
The thick black cloud was cleft, and still
The moon was at its side:
Like waters shot from some high crag,
The lightning fell with never a jag,
A river steep and wide.
The loud wind never reached the ship,
Yet now the ship moved on!
Beneath the lightning and the moon
The dead men gave a groan.
They groaned, they stirred, they all uprose,
Nor spake, nor moved their eyes;
It had been strange, even in a dream,
To have seen those dead men rise.
The helmsman steered, the ship moved on;
Yet never a breeze up blew;
The mariners all ‘gan work the ropes,
Where they were wont to do;
They raised their limbs like lifeless tools -
We were a ghastly crew.
The body of my brother’s son
Stood by me, knee to knee:
The body and I pulled at one rope,
But he said nought to me.”
`I fear thee, ancient Mariner!’
“Be calm, thou Wedding-Guest!
‘Twas not those souls that fled in pain,
Which to their corses came again,
But a troop of spirits blest:
For when it dawned -they dropped their arms,
And clustered round the mast;
Sweet sounds rose slowly through their mouths,
And from their bodies passed.
Around, around, flew each sweet sound,
Then darted to the sun;
Slowly the sounds came back again,
Now mixed, now one by one.
Sometimes a-dropping from the sky
I heard the skylark sing;
Sometimes all little birds that are,
How they seemed to fill the sea and air
With their sweet jargoning!
And now ’twas like all instruments,
Now like a lonely flute;
And now it is an angel’s song,
That makes the heavens be mute.
It ceased; yet still the sails made on
A pleasant noise till noon,
A noise like of a hidden brook
In the leafy month of June,
That to the sleeping woods all night
Singeth a quiet tune.
Till noon we quietly sailed on,
Yet never a breeze did breathe;
Slowly and smoothly went the ship,
Moved onward from beneath.
Under the keel nine fathom deep,
From the land of mist and snow,
The spirit slid: and it was he
That made the ship to go.
The sails at noon left off their tune,
And the ship stood still also.
The sun, right up above the mast,
Had fixed her to the ocean:
But in a minute she ‘gan stir,
With a short uneasy motion -
Backwards and forwards half her length
With a short uneasy motion.
Then like a pawing horse let go,
She made a sudden bound:
It flung the blood into my head,
And I fell down in a swound.
How long in that same fit I lay,
I have not to declare;
But ere my living life returned,
I heard and in my soul discerned
Two voices in the air.
`Is it he?’ quoth one, `Is this the man?
By him who died on cross,
With his cruel bow he laid full low
The harmless Albatross.
The spirit who bideth by himself
In the land of mist and snow,
He loved the bird that loved the man
Who shot him with his bow.’
The other was a softer voice,
As soft as honey-dew:
Quoth he, `The man hath penance done,
And penance more will do.’
Part VI
First Voice
But tell me, tell me! speak again,
Thy soft response renewing -
What makes that ship drive on so fast?
What is the ocean doing?
Second Voice
Still as a slave before his lord,
The ocean hath no blast;
His great bright eye most silently
Up to the moon is cast -
If he may know which way to go;
For she guides him smooth or grim.
See, brother, see! how graciously
She looketh down on him.
First Voice
But why drives on that ship so fast,
Without or wave or wind?
Second Voice
The air is cut away before,
And closes from behind.
Fly, brother, fly! more high, more high!
Or we shall be belated:
For slow and slow that ship will go,
When the Mariner’s trance is abated.
“I woke, and we were sailing on
As in a gentle weather:
‘Twas night, calm night, the moon was high;
The dead men stood together.
All stood together on the deck,
For a charnel-dungeon fitter:
All fixed on me their stony eyes,
That in the moon did glitter.
The pang, the curse, with which they died,
Had never passed away:
I could not draw my eyes from theirs,
Nor turn them up to pray.
And now this spell was snapped: once more
I viewed the ocean green,
And looked far forth, yet little saw
Of what had else been seen -
Like one that on a lonesome road
Doth walk in fear and dread,
And having once turned round walks on,
And turns no more his head;
Because he knows a frightful fiend
Doth close behind him tread.
But soon there breathed a wind on me,
Nor sound nor motion made:
Its path was not upon the sea,
In ripple or in shade.
It raised my hair, it fanned my cheek
Like a meadow-gale of spring -
It mingled strangely with my fears,
Yet it felt like a welcoming.
Swiftly, swiftly flew the ship,
Yet she sailed softly too:
Sweetly, sweetly blew the breeze -
On me alone it blew.
Oh! dream of joy! is this indeed
The lighthouse top I see?
Is this the hill? is this the kirk?
Is this mine own country?
We drifted o’er the harbour-bar,
And I with sobs did pray -
O let me be awake, my God!
Or let me sleep alway.
The harbour-bay was clear as glass,
So smoothly it was strewn!
And on the bay the moonlight lay,
And the shadow of the moon.
The rock shone bright, the kirk no less,
That stands above the rock:
The moonlight steeped in silentness
The steady weathercock.
And the bay was white with silent light,
Till rising from the same,
Full many shapes, that shadows were,
In crimson colours came.
A little distance from the prow
Those crimson shadows were:
I turned my eyes upon the deck -
Oh, Christ! what saw I there!
Each corse lay flat, lifeless and flat,
And, by the holy rood!
A man all light, a seraph-man,
On every corse there stood.
This seraph-band, each waved his hand:
It was a heavenly sight!
They stood as signals to the land,
Each one a lovely light;
This seraph-band, each waved his hand,
No voice did they impart -
No voice; but oh! the silence sank
Like music on my heart.
But soon I heard the dash of oars,
I heard the Pilot’s cheer;
My head was turned perforce away,
And I saw a boat appear.
The Pilot and the Pilot’s boy,
I heard them coming fast:
Dear Lord in heaven! it was a joy
The dead men could not blast.
I saw a third -I heard his voice:
It is the Hermit good!
He singeth loud his godly hymns
That he makes in the wood.
He’ll shrieve my soul, he’ll wash away
The Albatross’s blood.”
Part VII
“This Hermit good lives in that wood
Which slopes down to the sea.
How loudly his sweet voice he rears!
He loves to talk with marineers
That come from a far country.
He kneels at morn, and noon, and eve -
He hath a cushion plump:
It is the moss that wholly hides
The rotted old oak-stump.
The skiff-boat neared: I heard them talk,
`Why, this is strange, I trow!
Where are those lights so many and fair,
That signal made but now?’
`Strange, by my faith!’ the Hermit said -
`And they answered not our cheer!
The planks looked warped! and see those sails,
How thin they are and sere!
I never saw aught like to them,
Unless perchance it were
Brown skeletons of leaves that lag
My forest-brook along;
When the ivy-tod is heavy with snow,
And the owlet whoops to the wolf below,
That eats the she-wolf’s young.’
`Dear Lord! it hath a fiendish look -
(The Pilot made reply)
I am afeared’ -`Push on, push on!’
Said the Hermit cheerily.
The boat came closer to the ship,
But I nor spake nor stirred;
The boat came close beneath the ship,
And straight a sound was heard.
Under the water it rumbled on,
Still louder and more dread:
It reached the ship, it split the bay;
The ship went down like lead.
Stunned by that loud and dreadful sound,
Which sky and ocean smote,
Like one that hath been seven days drowned
My body lay afloat;
But swift as dreams, myself I found
Within the Pilot’s boat.
Upon the whirl where sank the ship
The boat spun round and round;
And all was still, save that the hill
Was telling of the sound.
I moved my lips -the Pilot shrieked
And fell down in a fit;
The holy Hermit raised his eyes,
And prayed where he did sit.
I took the oars: the Pilot’s boy,
Who now doth crazy go,
Laughed loud and long, and all the while
His eyes went to and fro.
`Ha! ha!’ quoth he, `full plain I see,
The Devil knows how to row.’
And now, all in my own country,
I stood on the firm land!
The Hermit stepped forth from the boat,
And scarcely he could stand.
O shrieve me, shrieve me, holy man!
The Hermit crossed his brow.
`Say quick,’ quoth he `I bid thee say -
What manner of man art thou?’
Forthwith this frame of mine was wrenched
With a woeful agony,
Which forced me to begin my tale;
And then it left me free.
Since then, at an uncertain hour,
That agony returns;
And till my ghastly tale is told,
This heart within me burns.
I pass, like night, from land to land;
I have strange power of speech;
That moment that his face I see,
I know the man that must hear me:
To him my tale I teach.
What loud uproar bursts from that door!
The wedding-guests are there:
But in the garden-bower the bride
And bride-maids singing are;
And hark the little vesper bell,
Which biddeth me to prayer!
O Wedding-Guest! this soul hath been
Alone on a wide wide sea:
So lonely ’twas, that God himself
Scarce seemed there to be.
O sweeter than the marriage-feast,
‘Tis sweeter far to me,
To walk together to the kirk
With a goodly company! -
To walk together to the kirk,
And all together pray,
While each to his great Father bends,
Old men, and babes, and loving friends,
And youths and maidens gay!
Farewell, farewell! but this I tell
To thee, thou Wedding-Guest!
He prayeth well, who loveth well
Both man and bird and beast.
He prayeth best, who loveth best
All things both great and small;
For the dear God who loveth us,
He made and loveth all.”
The Rime of the Ancient Mariner
The Mariner, whose eye is bright,
Whose beard with age is hoar,
Is gone; and now the Wedding-Guest
Turned from the bridegroom’s door.
He went like one that hath been stunned,
And is of sense forlorn:
A sadder and a wiser man
He rose the morrow morn.
De muziek:
Deel 1
Deel2
In Xanadu did Kubla Khan
a stately pleasure-dome decree
where Alph the sacred river ran
through caverns measureless to man
down to a sunless sea
@Tulay
Een episch sympfo nummer van rush.
“To seek the sacred river Alph
To walk the caves of ice
To break my fast on honey dew
And drink the milk of Paradise….”
I had heard the whispered tales
Of immortality
The deepest mystery
From an ancient book. I took a clue
I scaled the frozen mountain tops
Of eastern lands unknown
Time and Man alone
Searching for the lost —- Xanadu
Zonne- of hartsvlammen…
Altijd lekker om mee wakker te worden:
Venom - Angel Dust
Eindelijk op JijBuis:
Flower Lepards — Preacher’s Confession
Wow! Zelfs Death of Two Lovers van de Lepards:
JijBuis gaat nog eens groot worden!
Tjezus dit is geen toeval,sinds maart ben ik hier 5 maanden niet geweest.
Las ik gisteren het artikel van botte over gs op hvv.dacht go laat ik eens even naar de toog gaan kijken hoe het is met de andere gs Dissidenten in den toog.
Kom ik er achter dat jullie 5 maanden dicht zijn geweest.
Doet u mij maar een ricard met water en ijs.
Gezellig proost.
Gotcha!-Words and Music from da Lowlands
Hete tranen, vissersvet
Nymfomanen, goudrenet
Pedomanen, frietje met
Pedofielen, vroeg naar bed
Autobanen, goeie kook
Rooie hanen, kachelpook
Werkelozen, boerenkool
Monofielen, stereo
*stoft de glazen af*
Blij dat d’n toog er weer is.
Armgnac graag.
Wie mee wil doen is uitgenodigd.
Graag een glas prosecco en een beetje snel want over vijf minuten is het weer een oneven dag. Op oneven dagen tijdens de Ramadan drink ik alleen water.
En misschien kan de klok hier eindelijk eens worden rechtgezet. Voor de juiste gebedstijden.
De leden van FARC zijn aan het overlopen:
http://www.telegraaf.nl/buitenland/7500607/__Leden_FARC_lopen_over__.html?sn=binnenland,buitenland
Zou meiske Nijmeijer er ook bij zijn?
Ja ik ook een glas en laat de fles maar staan.
Kijkt naar de lege vloer.
Frik het wordt tijd dat je hier een paar stoeipoezen om een paal laat glijden!
Hoort Tulay op de achtergrond blaten.
Tulay. Het zou fijn zijn als in die rammedan ceremonie ergens ook zou staan dat je je mond als moslim een maand dicht moet houden!
@rommel
Er kwam er net één uit een bananenboom glijden. Een hele gevaarlijke…
@Tulay
Wij doen niet aan tijd hier. Want je weet het: “Gezelligheid…..”
Ik had die Vuze meuk nog binnen gehaald en er met huid en haar weer uitgedonderd. Met hun “gratis toolbar”…
Ik hou niet van zulke geintjes.
@ rommel # 25
Misschien heb je wel gelijk. Ik leg mezelf dan maar een vastenplicht op. Een paar weken hier niet lanterfanten zal me goed doen.
*pakt haar biezen*
*pakt haar biezen*
Dat zeg je alleen maar om mij een plezier te doen.
Barman!
Geef mevrouw Tulay een glaasje water van mij. Van het spoelwater.
Gunst… nu is ze boos.
*de brandslang er op zet*
Kijkt glazig voor zich uit en krijgt een sadistische grijns op zijn gezicht.
Maandagavond beginnen Pauw en Pauw weer. Gaan we elke avond live kijken op de AP en sjetten! Joechei!
Kijkt naar de dansvloer.
Ik ge weer verder cruisen!
Schrijf de versnaperingen maar op de lat.
Of was dat nu 6 september…? We zullen er niks aan missen.
34 Frik
Dat zou leuk zijn. Ik hoop elke maandagavond (vraagteken (doet het niet meer))
Je zou me daar een groot plezier mee doen. Maar niet te veel mensen laten mee doen want ik ben niet zo snel in typen. Het zou jammer zijn als mijn verbale oorvijgen worden onder gesneeuwd door figuren die wel snel typen maar niks zeggen. Ik zal geen namen noemen maar het begint met een T en eindigt met een y.
test.
Wat is dit?
a] een serieuze poging de man der mannen te portretteren
b] een olieverfstudie
c] een noeste schipper
@rommel
Ah! Tulay? Da’s ook gewoon een mens hoor. Ze roept alleen de contradictie op door je een spiegel voor te houden waarin iemand zijn vreselijke “ik” in geprojecteerd ziet die hij als de vijand beschouwt. Ik hou wel een beetje van Tuul. Mag ik mijn Tuul zeggen? Ja, ik mag mijn Tuul zeggen.
Weer zo’n rotkop voor het slapen gaan! Nou weet ik het zeker. Je doet het expres!
Sjodemieter op met je te test! Ik haak af.
@rommel
Er staat nog een quiz onder die opgelost moet worden.
Moor al afgehaakt om Tulay en nu rommel weer. Gelukkig typt Tulay voor tien tegelijk…
39 Friksel
Ik heb niks tegen Tulay persoonlijk alles wat ik probeer is door haar islam verhaaltjes heen te prikken.
En dat mag met in acht neming van de A.P. regels voor mijn best wel vel gaan. Laat de volgende moslim maar komen om zijn islam handel aan de man te brengen. Met de islam is dat toch een verloren zaak. En dat weet Tulay diep in haar hartje ook.
Kom op Tulay nog even door de zure appel heen bijten. Breek je taboe en zeg Allah bestaat niet en Mohamed was een struikrover.
@frik
Antwoord C) een noeste schipper ”van De Heeren van de Bruyne Ster”
@rommel
Zo islamitisch is Tulay ook weer niet dat ze “de islam” loopt te propageren. Ik denk eerder het tegendeel voor een goed verstaander. Van haar geloof maken Jezus Christus, Mickey Mouse, Elvis Presley en de Dalai Lama ook deel uit.
@fistlam
Vout!
Ze loopt wel de Islam te propageren. Op een hele geslepen manier. Mevrouw is heel intelligent maar niet wijs.
Maar misschien moet je er een polletje tegen gooien vt
Mag T. blijven vt
Ja
Nee
Geen mening
Van mij mag ze trouwens blijven. Laat die pol maar zitten.
@rommel
Dan is het zaak slimmer te worden dan Tulay. Ik ben Pontius Pilatus niet.
Hahaha. Ziet Frik driftig zijn handen wassen.
Laat nog maar een paar moslims los. Misschien helpt dat om slimmer te worden.
Ik blijf me best doen.
Just a thought…they couldn’t understand.
Judas Priest - Beyond the Realms of Death
@Tulay
Je wilt de naam weten van de man links van Erica.
Hij doet mij erg denken aan die meesteroplichter van jaren geleden die eenzame weduwen beroofde van hun vermogen.
Iets staat mij bij van een weduwe van een tapijtboer die hij totaal berooid achterliet.
Zij deed haar verhaal destijds in de Telegraaf en ook op tv.
In de bak heeft hij een rechtenstudie voltooid!!
In de pers werd hij aangeduid als Heer ..zus en zo.
Was het Heer Adriaan…?
Ik weet het niet zeker.
Misschien gaat er een lichtje bij je branden?
Of weet één van de forumleden het?
En van diezelfde dit:
Zoals altijd is het eerste album het meest aansprekend. Het tweede slaat al een weg in . Het derde is al een wereldhit.
Zo ook het eerste album van queen:
Gooit een muntje in de jukebox en kiest een liedje uit voor Tulay. Zo ben ik ook wel weer.
En haakt af.
Vrij typen ? Mooi , maarrr…. ben wat voorzichtiger geworden . Op A7 kan je ook al niet je dagelijkse vrijheid van mening uiten. En een ban heb je zelfs daar zonder opgaaf van reden maar wat snel te pakken . bah ! .Flikker me d’r hier maar gelijk ook af als jullie hier net zo ruimdenkend zijn en benepen kleinzielig bannen. Weet IK meteen waar ik aan toe ben en kan ik m’n energie en geld dan wel beter besteden ….Groet Verwilderd
@JeHaWe
Nou, nou….
Een ban op deze site is een exclusief recht wat je wel verdienen moet. Het hangt voornamelijk van mijn stemming af. Dus is er geen pijl op te trekken. Terg het lot zou ik zeggen! Trouwens, geld besteden kan hier ook. Klik je suf op de banners. Google betaalt.
@ martha # 52
Hij heet geen Adriaan maar Dick van voren. Ik had hem al geraden na een nachtje braken. Kijk maar achter # 12 op de draad van Al Nour.
@ Frik
Inclusief die grijsaard heb ik nu alles en iedereen die voor en achter de toog staat of hangt in het snotje. De biezen zijn gepakt en straks vlieg ik met Pegasus naar het land van mijn vermoedelijke vader. Woensdag heb ik daar een afspraak op het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Ik moet een temporary residence permit bekomen. Als in Opperland en de rest van Eurabia de oorlog uitbreekt zit ik comfortabel in het oog van de orkaan. Zit ik helemaal snor. De film 2012 was indeed grote bagger. Zelden zulke slechte enscenering gezien. Ik heb voor de schappelijke prijs van € 175 voor een maand een kamer gehuurd in Otel Est en voor veertien dagen een Fiat Panda 4 WD met airco en ik zie wel wanneer ik terug kom. Ik denk after bayram maar eerder kan ook. Grtz.
‘s Ochtends ben ik hier vaak te vinden http://wiki.worldflicks.org/othello_tower.html#coords=%2835.11920432203463,33.958348631858826%29&z=19 en ook wel ‘s nachts in het casino van het ooit beroemde Hotel Constantia waarvan dat zwembad is. Gratis eten en drinken ook al speel ik niet.
Uche kuche kuche… Goeiemorguh, een grogg graag Frik en neem er zelf ook een!
http://www.youtube.com/watch?v=U1DdOlCMUB8&feature=related
Er is iets mis gegaan. Wat je boven op het plaatje ziet is de Toren van Othello. Daar tegenover is mijn slaapplaats maar als je naar beneden scrollt en precies de kustllijn aanhoudt kom je vanzelf bij een reusachtig zwembad plus een groot strand waar de parasolletjes keurig in gelid staan. There it is. Geen toerist te bekennen – hooguit wat enkelingen – want honderd meter verderop langs het strand staan turrukjes met telescoop geweren de boel te beobachten. Daar loopt de borderline. Ik ben zelf ook een beetje borderline dus dat deert me niet.
@ Tulay 57 en 58
Succes Tulay en je houdt ons toch wel op de hoogte?
P.S. Voor 175 euro per maand, willen Henk en ik daar ook wel logeren!
@Martha (52)
Het is niet Heer Olivier maar een opponent: misdaadjournalist Stan de Jong.
@ prof. 62
Bedankt, ik bedoelde Heer Olivier, maar het was hem niet, hè.
*proest*
*moehahaha*
@ 65 Rommel
Volgens mij was dat Tulay; die trappende dame, bedoel ik!
Droom vannacht maar niet van haar, Rommel!
Spike blijkt een moralistische reli-fanaat te zijn die onmiddellijk zijn bekendheid misbruikt om zijn “waarheid” te promoten. Sex kan tot Aids leiden zegt ‘ie en daarom geen sex voor het huwelijk. God is er ook tegen volgens Spike. Heel Afrika heeft al Aids en Spike helpt die arme stakkers. Zou hij zich ‘s nachts heimelijk omkleden in een telefooncel en daar heen vliegen?
‘Getver….wat een eng ventje……..brrrr…
@:Wachteres
Maar lieve Wachteres, hij kan wel goed dansen, dat dan weer wel.
@ Blont, etc.
Bah! Bah! Bah!
Al was hij de laatste man op aarde…… En dan ook nog vrome praatjes….
Getver….Getver….. Getver…..
@ 66 Wachteres
Ik heb Frik gevraagd of die de de link weg wou halen omdat de lay out van het geheel niet aan mijn verwachtingen vol deed.
Hier is die terug.
http://www.123video.nl/playvideos.asp?MovieID=603043
Anders lijkt het voor anderen bar gasten dat u maar wat verdwaasd voor u heen zit mompelen over ene rommel (en ntb T). Dat is niet goed. Voor dat je het weet gaan er praatjes in het rond. Vandaar.
@ 72 Rommel
Helaas kan ik de link niet openen, dus ik weet niet waar je het over hebt, Rommel!
Ik weet zeker, dat ik die link niet op de site heb gezet.
Ik weet namelijk niet eens hoe dat moet!
Niet u maar ikke. De link van die trappende dame Tulay is onder tussen weg gehaald.
En nu heb ik hem terug geplaatst zodat andere lezers het weten waar u het over heeft.
En nu kunt u de link niet openen.
Het wordt steeds gecompliceerder. Als u nu nog niet weet waar ik het over heb heeft u waarschijnlijk die avond te veel in het glaasje gekeken.
# 74 Rommel
O ja ,nu weet ik het. Dat was maar een pesterijtje, Rommel. Om dat je aldoor op T. mopperde.
Als ik je daarmee gekwetst heb, spijt me dat ONTZETTEND!
Het vervelende is dat andere lezers nu nog niet weten waar ik het over heb. Omdat de tekst er niet meer bijstaat.
Of ga je op mij mopperen, nu T. er niet meer is?
En dat ‘ te diep in het glaasje kijken’ is best mogelijk! ‘t Was weekend, geloof ik!
U heeft weer helemaal gelijk het bekende verhaal van de pot enzo.
Denkt in eens aan Tulay en aan al die andere arme moslims die momenteel met een collectieve poging tot zelfmoord bezig zijn. Gooit een muntje in de jukebox.
De natte droom van de ware islam. Niet van jou T. jij bent een mislukte islam kloon.